EBRULİ

Üzgünüm...

2011-02-02T10:50:00.006+02:00

Üzgünüm. Bu haber beni çok üzdü...

Tanıdığım, hayatımda olan biri değil ama öyle olması da gerekmiyor zaten. Medyadan, basından, TV den tanıdığım, beni güldüren, komik, hayat dolu, gencecik yeni bir anneydi. Oğlu henüz 2 yaşındaymış. Allah rahmet eylesin, Allah ailesine ve sevdiklerine sabırlar versin. Diyebileceğim başka ne var ki?..

Bir kere daha bugün yine; "Hayatın aslında çok kısa olduğunu, her an öbür dünyaya gidebileceğimizi, aslında ölümün bize her an yakın olduğunu" anladım, düşündüm ve üzüldüm...

Baykuşlar...

2011-01-13T11:55:00.006+02:00

Canım arkadaşım İlkay bloğunda kendi el emeği, göz nuruyla yaptığı yukarıda gördüğünüz fotolardaki 10 adet baykuşu yapacağı çekilişle şanslılara göndermek istiyormuş...

Ben olsam yapar mıydım?..

Ben olsam kıyar mıydım?..

Bilemedim...

Bu kadar güzel, özenle ördüğüm baykuşlarımı sizlere verebilir miydim acaba?..

Neyse, İlkaycım yapmış işte. Onu gönülden tebrik ediyorum. Ne yetenekli arkadaşım var mış da, haberim yokmuş. Eğer çekilişe katılmak isteyenler varsa burayı tıklayıp, katılabilirler...

Herkese ve bana iyi şanslar...

2011

2010-12-28T15:27:00.004+02:00

Yeni yıla girmeye hazırlandığımız şu son günlerde, bloglarda da yeni yıl ile ilgili yazılar yazılmakta. İstekler, arzular, dilekler, listeler vs…

Aslında istenebilecek en önemli şey “sağlık”, “sevdiklerimizin sağlıklı olması ve hayatta olmaları”. Bence bu kadarı yeterli…

Ama eğer bunlardan sonra başka isteklerin var mı dersen; “neler neler…” diye cevaplarım. Çok şeyler çooookkkkk!..

Yeni yıla girme olayı bende artık fazla heyecan yapmıyor. Ne yapayım heyecanlanamıyorum işte, olmuyor. Eskiden, yaşım daha küçükken daha farklıydı. Sanırım yaşımızla da alakalı bir şey bu. Yaş ilerledikçe kişiye heyecan veren şeyler azalıyor. Keşke azalmasa!..

Ama tabi ki hala heyecanlananlar varsa aranızda onlar için bir şey diyemem. Sadece; “çok güzel, imreniyorum size, devam edin derim” o kadar…

Neyse bloglarda gezinirken sevgili Gizem’in yazısını okudum ve çok hoşuma gitti. Sizde burayı tıklayıp, isterseniz okuyabilirsiniz. İçinden geçenleri olduğu gibi anlatan yazıları okumaya bayılıyorum zaten. Çoğumuz bunu yapamadığımız ya da beceremediğimiz için takdir edilecek bir mesele bence…

Uzun lafın kısası 2011 umarım tüm güzellikleriyle, mutluluklarla gelsin hepimize, gelen gideni aratmasın diyorum…

Şaşırttın beni...

2010-12-03T12:31:00.003+02:00

Ünlülerin ya da sosyetenin özel hayatlarından bize ne, bana ne deriz, ya da hep derim…

Merak ediyoruz, TV den görüyoruz, dinliyoruz ve öğreniyoruz. Yapacak bir şey yok!Ünlü oldukları için yaptıkları gizli kapaklı işler eninde sonunda bir gün ortaya çıkıyor. Belki tanınmasalar, ünlü olmasalar asla ortaya çıkmayacak.

Sürekli bir aldatma, bir boşanma olaylarıdır gidiyor. Bir türlü mutlu olamıyorlar. Ya da olmak istemiyorlar. Ben çözemedim...

Bugünlerde ise Acun’un olayı gündemde. Ben de şaşırmadım dersem yalan söylemiş olurum. Acun’dan böyle bir şey gerçekten beklemezdim. “Şaşırtın beni Acun!” diyorum. Kızlarını ise hiç basında görmemiştim. Bugün Hürriyet gazetesinde gördüm ilk defa. Kızları çok şeker ve küçüklermiş daha…

Küçücük çocuklarının olması bile “aldatma” egosunu yenmesine mani olamamış. Tek kelimeyle “Yazık!” diyorum…

İnsanlar evliliklerine güvenip, çocuk yapıyorlar. Ama güvendikleri evlilikleri bir anda yerle bir olabiliyor, tıpkı Acun’un ki gibi. Zaten tek suçlu da Acun da değil bence. Evli ve 2 tane çocuğu olduğunu bile bile onunla 2 yıldır birlikte yaşayan 20 li yaşlardaki o sarışın zengin avcısı kadın da suçlu...

Sonuçta en çok üzülen çocuklar oluyor. Olan onlara oluyor!..

Başlık yok!..

2010-10-07T11:35:00.004+03:00

Üç ay kadar süren aşırı sıcaklardan sonra, bugün tam anlamıyla serinledi hava…

Yağmur yağıyor, gökyüzü karanlık puslu ve gri…

Hasret kaldım bu havalara, bu ürpertici serinliğe…

Bu gün böyle bir havayla karşılaştığım için çok mutluyum…

Eylül ayı bile aşırı sıcak geçti. Neydi bu yıl böyle? Neyin acısını çıkardı ki?..

Artık bitti. Ben de rahatladım. Biraz daha sürseydi dayanamayacaktım bu sıcaklara…

Keşke hafta sonu da bugünkü gibi bir hava olsa da; evimde penceremin önünde oturup, çayımı yudumlarken, dergimi okurken yağmur kokan havayı koklasam, saatlerce pencereden öylece baksam, kendimle baş başa kalsam…

Hiç konuşmadan, sessizce öylece seyretsem sadece. Huzur veriyor bana, böyle havalarda evde olmak…

E tabi keşke bir de yanımda yavru bir pisicik olsa. Tam yukarıdaki fotodaki gibi bir şey. Onu doyasıya mıncıklasam, öpsem!..

Hadi hafta sonu, söyle bana nasıl olacaksın o gün?..

E bir de; "yavru kedi" olacak mı o gün benimle?..

Yıllar varmış!..

2010-08-20T21:48:00.011+03:00

Bir an evvel emekli olmak,
Denizi çok temiz olan bir yerden,
Bir yazlık almak,
Bu yazlıkta 6-7 ay boyunca kalmak,
Sürekli doyasıya denize girmek,
İstediğim saatte uyanmak,
Taze taze balık yemek,
Hiç bir şey düşünmeden,
Stressiz bir yaşam,
Hayal ediyorum,

Bir aydır süren bu aşırı sıcaklar yüzünden,
Sürekli bunları düşünüyor,
Bunları yapmayı hayal ediyorum,
Oysa 15 yılım varmış, bu hayalime kavuşmak için,

Çok muş yaaa!..

Kolay&zor...

2010-07-25T20:18:00.004+03:00

Sorgun-Side

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

Zor kararlar...

Alınması, verilmesi de çok zor...

Evet ya, "karar vermek"...

Hayatınla ilgili en zor kararı vermek...

Dünyada kaç kişi benim kadar düşünmüştür ki?..

Benim kadar ince eleyip, sık dokumuştur ki?..

Bence çok azdır, sayılıdır...

Birçoğu gözü kapalı karar vermiştir ve veriyor da...

Sorgulamadan, düşünmeden, sadece istediğini yapmak için kolayca karar veriyorlar...

Ben farklıyım, hem de çok. Ama bu hiç de iyi bir şey değil...

Gününü gün eden, hiç bir şeyi, ileriyi hiç düşünmeden çok kolay kararlar alabilen, sadece kendini ve istediklerini düşünen biri olmayı çok isterdim. Yani "bencil" biri olmayı isterdim. Herhalde o zaman çok uzun yaşardım...

Karar vermek, hem de hiç düşünmeden, ne güzel bir şey!..

İstisna mıyız?..

2010-05-04T23:15:00.003+03:00

Uzun zamandır bu konuda bir şeyler yazmayı hep istemişimdir. Kısmet bugüneymiş. Haber-Türk de sevgili Elif Şafak’ın 18 Şubat 2010 tarihinde yazmış olduğu “Bu dünyada eşcinsel olmak” başlıklı bu makalesini okuyana kadarmış…

Öncelikle; “vakti olan okusun” diyorum. E tabii ki; bunu diyorum çünkü, zamanımızın en önemli sorunu “vakit”…

Ben zamanımı ayırdım, okudum. Darısı sizin başınıza!..

Toplumumuzda ve başka toplumlar da da maalesef ki; çok fazla okuyamadığımız, bizi ilgilendiren konuların dışında kendimizi geliştiremediğimiz için; çok fazla cahilliklerimiz, önyargılarımız, batıl inançlarımız var. Bunu açık yüreklilikle kabul etmemiz gerekir...

Eminim ki; bazı önyargılarımızı kolay kolay değiştiremeyiz. Bununla ilgili bilir kişilerin araştırma sonuçlarını dahi okusak, dinlesek değiştiremeyiz. Çünkü doğru sadece “biziz!”. Bizim bildiğimiz, bizim inandığımız tek doğrudur. Başka doğru olabilir mi?..

Neyse; istisnalar kaideyi tabii ki bozmaz. İstisnalar var ve olacaktır. Ama keşke daha fazla olsa!..

En azından ben şunu yapacağım: Bir nörolog doktorun yazmış olduğu makaleyi sizlerle paylaşacağım. Bakalım bu yazıyı okuma fırsatını ve sabrını gösteren kaç kişi; “istisna” olacak ve kaideyi bozmayacak? Bakalım bu makale kaç kişinin düşüncesini değiştirebilecek?..

Aşağıda ki makale Nörolog Dr. Güçlü ILDIZ’a aittir…

CİNSELLİK TERCİH DEĞİL, KİMLİKTİR...

Beyinde, her iki göz sinirinin çapraz yaparak oluşturduğu yapının hemen önünde, preoptik bölge bulunur. Preoptik bölgenin her iki beyin yarısına simetrik konumunda yerleşim gösteren birer adet “çekirdek” bulunur. Bu çekirdeklerin orijinal adı: sexually dimorphic nucleus, Türkçe açılımıyla; cinse bağlı iki farklı yapı gösteren çekirdek’dir. Her cins için farklı yapıda olan bu çekirdekler, erkeklerde kadınlara oranla 2 misli büyüktür. Homoseksüel erkeklerde öldükten sonra yapılan beyin çalışmalarında bu çekirdeklerin olması gerekenden daha küçük olduğu görülmüştür.

Anne karnında, cinsel organların gelişim döneminde artan erkeklik hormonu(testosteron) etkisiyle bu iki çekirdek büyüyerek erkek cinsel kimlik özelliğini oluşturmaktadır. Ortamda yeterli testosteron’un olmaması, dişi cinsel kimlik özelliği gelişimine neden olmaktadır. Doğumu takip eden ilk hafta sonrası, dişilerde bulunan çekirdeklerde hücre ölümünün olduğu (apopitosis) ve çekirdek boyutlarının küçüldüğü görülmektedir. Hayvan deneylerinde; çekirdekleri tahrip edilen erkekler, dişilere benzer cinsel davranış özellikleri göstermiştir.

Beyin çalışma özelliklerini sağlayan milyarlarca hücre ve trilyonlarca hücrelerarası yollar; her kişiye benzersiz akıl ve davranış özellikleri kazandırır. Bu nedenle her beyin özeldir, tektir, benzersizdir. Kişiye özel çalışma özellikleri gösteren beynin aynı cins içinde farklı cinsel davranış özelliklerine sahip olması da yadırganmamalıdır.

Cinselliği erkek ağırlığında oluşan kişi, istese bile kadınsı kimlik içine giremez. Tersi de doğrudur. Toplumsal baskılarla cinsel kimliğini yaşayamadığı ve hatta farkında bile olamadığı için mutsuz yaşam süren insanlar bugün toplumun her kademesinde bulunmaktadır.

Nörolojik bilimler referans alındığında, ana karnında belirlenen cinsel kimlik olgusu tercih ya da sapkınlık olamaz. Farklı cinsel kimlikleri kabul etmek, bilime saygısı olan toplumların özelliğidir.

Dr Güçlü Ildız
Nöroloji Uzmanı

Kod adı: kıskançlık...

2010-04-02T20:18:00.000+03:00

Bayılıyorum bu kadına. Karakterine ve yazdıklarına…

Kitaplarını okumayı da seviyorum ama daha çok yazdığı makaleler ilgimi çekiyor her nedense…

İç dünyasını, şeffaflığını dürüstçe sunabilen az sayıda yazarlardan birisi o…

Şimdi birden konuyu değiştiriyorum:

“Kıskançlık” deyince; şu anda aklınıza ilk gelen ne oldu?..

Bir düşünün bu kısacık kelime size neyi, kimi, neleri hissettirdi?..

Kıskançlık nedir? Yüzdesi ne kadarı geçmemelidir?

Ne kadar kıskanmak gerekir?..

Bunu bir ölçüsü var mıdır?..

Bu duygu nasıl saklanır, nasıl hissettirilmeden yaşanır?..

Bu duyguyu yaşamayan, hissetmeyen var mıdır?..

“Ben hiçbir şeyi, hiçbir kimseyi kıskanmadım” diyen doğru mu söylüyordur; yoksa sadece kendini mi kandırıyordur?..

Bence herkeste “kıskançlık” duygusu vardır. Olmaması olası bile değil. Ben buna inanmam. Siz inanır mısınız?..

Küçücük bebekler bile kıskançlık duygusunu taşıyorlar, biliyorlar. Tamam bu duygu var da; bunun dozu, ayarı yani oranı ne olmalı?

Bu duygunun tavan yapması, maksimum boyutlara çıkması maalesef ki; insan hayatı için tehlikeli. Kadın&erkek ilişkilerinde bu “kıskançlık” duygusu yüzünden bir çok saçma sapan suçlar işlenmekte, bazıları ölümle sonuçlanmaktadır. İnsanın bu duyguyu kontrol etme yetisinin olmaması ne acı. Keşke olabilseydi!..

Keşke “kıskançlık” duygusu ve buna benzer kötü duyguların, dürtüsü beynimizde olmasaydı. Belki insanoğlu daha mı mutlu olurdu? Kim bilir?..

Yukarıda kendisinden kısacık bahsettiğim yazarın, kim olduğuna gelecek olursam; kendileri “Elif ŞAFAK”…

Evet ya, ta kendisi. Şubat ayında kendi sitesinde ve Haber-Türk de yayımlanan bu yazısından birkaç satırı sizlerle paylaşmak istiyorum. Yazısının konusu “kıskançlık” üzerine. Yazının başlığı ise; “Yazarları sevmeyen yazarlar”…

Süper bir yazı olmuş, bayıldım. Bu yazı için zaman yaratılmalı ve tamamı okunmalı. Pişman olmayacaksınız. Özellikle de benim gibi bir blog yazarı iseniz; okuyun ve kıskanç bir yazar mısınız, yoksa değil misiniz bir karar verin bakalım…

Evet, Elif ŞAFAK’ a ait yazıdan birkaç satır :

- “Tesadüf değil, yazarların birbirlerini bırakın sevmeyi, okumaya bile tenezzül etmemeleri. Bir yazar kıskandığı bir başka yazarı katiyen okuyamaz. Öyle biri yokmuş gibi davranır.”

- “Ne zaman bir başka yazarın başarısına tanık olsak, biraz daha ölürüz biz. Çok azımız bunu bu şekilde itiraf edebilsek de!”

***Fotoğraf yine Çeşme-Ilıca'dan. Bu sıralar sayıklıyorum da orayı...

Sadece 5 harfli...

2010-03-29T22:30:00.012+03:00

Düşünüyorum da bazı insanlar; ufacık, küçücük, anlamsız, saçma şeyleri nasıl da büyütüp, kafalarına takıp, bunlarla bu şekilde yaşabiliyorlar ve bunu bizlere de yaşatabiliyorlar?..

Aslında sebebi var bence. Ülkemizin insanı uzun yıllardır refah ve huzur içinde yaşıyor, yaşıyoruz. “Refah” ve “huzur” kelimesinin ise anlamı büyük. Bu iki kısacık kelim ile benim anlatmak istediğim ise; “savaşsız ve barış” içinde yaşıyor olmamız. Ülkemizde Allah’a şükür olsun ki; savaş yok! Zaten olmasın da!..

Benim hatırladığım, benim hafızama yer eden, bana anlatılan büyük soykırım içeren savaşlar ise:

- Yahudi - Alman(Hitler)
- Bosna - Sırp
- Irak - ABD

Mutlaka bunların dışında da bir sürü savaşlar olmuştur ama beni etkileyenler nedense bunlar…

Zaten daha fazlasının aklımda yer etmesini de istemezdim…

Savaş ve bunun sonucunda; ölüm, açlık, sefalet ve bir sürü hayvani şiddet!..

İşte, bir çok suçsuz insan bu savaşlarda ne acılar çekti, ne buhranlar yaşadı, ne hale geldi?..

Böyle bir hayat yaşanılası değil. Keşke bu insanlar, savaş zulmüne ve diğer kötülüklere maruz kalmasaydı!..

Onların neler yaşamış olabileceği ile ilgili en ufak bir fikrim ya da fikriniz yoktur, olamaz da! Ancak empati yapabilirsiniz o kadar. O da nereye kadar…

Savaş görmüş bir insanla hiç bire bir konuşmadım, onu dinlemedim. Ama okudum; yaşanılanları her ne kadar anlatabilirse o kadarını okudum, o kadarını hissettim ve kendimi onun yerine koyarak yaşamaya çalıştım. Sonuç tabii ki büyük üzüntü ve birilerini bu olanlardan dolayı yok etme duygusu...

Maalesef ki; dünyada bir çok bebek, çocuk, yaşlı, kadın ve erkek bu savaşın içinde yaşam mücadelesi vermeye çalışıyor. Kahretsin ki; bu savaşların bir sonu yok. Irak savaşında, Bosna savaşında ve özellikle Yahudilerin yaşadığı savaşta o kadar akla hayale gelmeyecek iğrenç şiddetlere maruz kalmış ki insanlar. Olanlara, yaşanılanlar ne yazık ki; insanın inanası bile gelmiyor. Hayat bu işte:

“Sen başka planlar yaparken, başına gelenler”…

Ne güzel bir laf, ne anlam yüklü bir cümle bu. Söyleyenin ağzına sağlık…

Diyeceğim şudur ki; artık insanların küçücük, anlamsız şeylere üzülüp, hayıflanmalarını ne duymak, ne dinlemek ne de bilmek istiyorum…
Boş yere kafa şişirmekten başka bir işe yaramıyor bu anlamsız kelimeler. Bu insanlar hayatlarında hiç “savaş” görmedikleri, ne olduğunu bilmedikleri için bu kadar şımarıklar bence. Yaşadıkları bu ülkenin kıymetini ne yazık ki bilmiyorlar. Öğrenmeleri içinde “savaş” mı görmeleri gerekiyor diyorsanız:

Cevabım: Kesinlikle “Evet” olacak…

Bazı insanların yaşadıkları hayatın kıymetini bilmeleri için maalesef ki; bu gerekiyor. Uykusuz geçen korkulu geceler, her an öldürülme korkusu, sevdiğini kaybetme korkusu, tecavüze uğrama korkusu, günlerce su bulamama, günlerce yemek yiyememek, aylarca yıkanamamak, çocuğunun öldürülüşüne şahit olmak, gözünün önünde kızına ya da eşine tecavüz edildiğini görmek, ve akla hayale gelmeyecek, burada yazamayacağım işkencelere mazur kalıp, hiçbir şey yapamamak…

Savaşın sonunda da; bu insanlardan yaşamaya kaldıkları yerden devam etmesi beklenilir, hiçbir şey olmamış gibi…

Kolaysa gel ve sen yaşa, sen devam et!..

Yok ama biz yaşamayalım! O da ne demek; biz kimiz “savaş” kim ? Değil mi?..

Biz, bizler hiçbir zaman yaşamayacağız böyle kötü savaşlar değil mi?..

Bu acılara maruz bırakılmayacağız. Biz güçlüyüz. Bizlere bir şey olmaz çünkü…

Umarım bizler ve bizden sonraki nesil “savaş” denilen bu pis illeti görmez ve yaşamaz. Biz demek de istemiyorum çünkü çok bencilce. Umarım tüm dünya yaşamasın ve görmesin. Biz de görmeyelim, başka ülkeler de görmesin...

Bunu yürekten diledim, her zaman da diliyorum ve lütfen siz de dileyin…

Belki gerçek olur bir gün kim bilir?..

Uzun bir yazı oldu biliyorum. Nedense uzun yazmayı ve uzun yazıları okumayı sevmiyorum aslında...

Bu yazımın ana fikri ise kısaca:

Boş şeylere, minicik, anlamsız olaylara, saçma sapan, şımarık isteklere takılıp kalmayın, kalmayalım. Dünyada bundan daha önemli şeyler var…

Mesela; “savaş” gibi…

***Fotoğrafdaki yer: Çeşme-Ilıca, yazıyla uyumlu olsun istemedim...

...

2010-03-24T20:45:00.001+02:00

Uzun süre ayrı kaldım bloglardan, bloglarımdan maalesef. Neler neler yazılmış, yaşanmış hepsini kaçırmışım. Üzüldüm...

O kadar insanı, uzun zamandır takip ediyorsunuz ve bir anda bırakıveriyorsunuz; tekrar eski büyüyü yakalamak, okunmayı, takip edilmeyi sağlamak zor bence. Bütün bunlar emek isteyen, sabır gerektiren şeyler. Bunları yaşadım, biliyorum...

Uzun bir aradan sonra "en çok özlediğim blogları" okumak bana büyük bir keyif verdi. Geçmişte yazılan bütün yazılarını okumam zaten imkansız. Çoğu bloglar sadece yazıyorlar. Onların çok fazla kişiyi okuduğunu düşünmüyorum. Belirli bir potansiyel elde edinceye kadar canla başla uğraşıyorlar, sonra sadece yazıyorlar. Tabiki bunların içinde istisnalar olabilir. Ama genelde böyle. Takip işi zor iş çünkü. Seni okuyan herkesi takip etmek kolay değil. Ben bunu yapıyordum ve sonunda "pes" ettim. Bundan da şikayetçi değilim...

Her gün olmasa da; özledikçe okuyorum onları ve yenilerini...

2010-03-16T21:41:00.004+02:00

İnsanoğlu neden hiç olmayacak bir şeyleri ister durur ki ?..
Gerçekleşmesi mümkün olabilecek ama büyük bir olasılıkla gerçekleşmeyecek şeylerin, olmasını bekler…
Belki de “ümit” denen şey bu olsa gerek…
“Ümit etmek”…
Ümit ettiğin şeyin gerçekleşmesini beklemek…
Sadece beklemek, hiçbir çaba harcamadan…
Beklemek, sonsuza dek, ölene dek…

Aslında insan yeter ki istesin, ümidini yerine getirebilir…
Bu gücün insanın beyninde olduğu, ama bunu kullanmadığını düşünüyorum…
Herkesin bir şekilde bir ümidi, bir çok umutları vardır…
Vardır da kim bilir nerelerdedir?..

Kaç kişi istediği, çok ama çok ümit ettiği şeyleri yerine getirebiliyor ki ?..
Buna ben de dahilim…
Ben de ümit ettiğim şeyleri, umutla sadece gerçekleşmesini bekliyorum…
Ama bunun için hiçbir çaba harcamıyorum...
Çünkü tembelim ve sabrım yok !..
Sadece bazı isteklerimizi “hayatın akışına” bırakıyoruz…
Yani kendiliğinden olsun istiyoruz...
“Hazıra konmak” istiyoruz…
Oysa insanoğlu yıllarca neler istemiş, neleri yapmış ?..

Ben hayatımda “tesadüfen bir rastlantı” bekliyorum…
Bunu ümit ediyorum, bunu umutla bekliyorum…

2010-01-12T22:19:00.002+02:00

PEMBE DÜSLERİMDEN SENFONİLER …

“Hayat” sen ne kadar hızlısın…

Dur ! Yavaşla biraz…

Lütfen !..

Bu hızının sebebi ne ?..

Merak ediyorum, bu hırs niye ?..

Lütfen, izin ver de, “dünya biraz daha yavaş dönsün”…

Günler, dakikalar, o güzel anlar…

Biraz daha yavaş geçsin, içimize sinsin …

Lütfen buna izin ver…

Lütfen 2010 çabucak geçip, bitmesin...

Eski yılımız bitmeden...

2009-12-22T20:24:00.011+02:00

Bir yıl daha bitmek üzere. Aslında sona eren her yılın, hem güzel hem de acı bir yanı var…

Hayallerle ve isteklerle dolu yepyeni bir yıla daha kavuşmak; doğrusu güzel ve heyecan verici. Ama bir yaş daha yaşlanıyor olmak ise “yeni yılın” kötü tarafı bence...

Neyse biz iyi tarafından bakarak yani birazcık “Pollyannacılık” oynayarak iyi şeyler düşünerek bu yıla girelim. “Pollyanna” deyince aklıma bir şeyler geldi. Bununla ilgili kitabı bana okumam için halam vermişti. Yalnız; o zaman kaç yaşlarında olduğumu hatırlamıyorum. Kitabı okuyup, bitirdiğimde ise “Pollyannacılık” oyununu oynayacağıma kendi kendime söz vermiştim. Bir yandan da; “Neden bu kızın karakterini örnek alıyorum diye, kendime kızıyordum”…

“Pollyanna karakteri” zaten hiçbir zaman gerçek olmadı. Onu oynayabilmek ya da onun gibi biri olabilmeyi başarmak gerçekten de çok zor. Zaten bir süre sonra onun gibi biri olamayacağına karar vermiştim. Şimdi düşünüyorum da; o küçücük, çocukluk yıllarımda sanki çok kötü biriymişim gibi, kendimi “Pollyanna” gibi olmaya zorlamam, ne kadar komik ve acı…

Aslında bahsetmek istediğim şey; yukarıdaki fotoğrafları olan mükemmel hazırlanmış iki farklı sofra. İşte asıl konu buydu. İkisine de bayıldım. Yeni yıla iki sofradan birinde girmek istiyorum inanın. Ama bende bu sofraları hazırlayabilecek bir “ENERJİ” maalesef yok. Yukarıdaki gibi hazırlanmış sofrası olan bir eve; misafir olarak gitmeyi gerçekten de çok isterdim. İkinci fotoğrafta, masadaki ağaca yerleştirilmiş olan küçük kartlarda ise; yeni yıl hediyelerimiz saklı olmalı. Yani saat tam 24:00’ ü gösterdiğinde; evde bulunan herkes sırayla istediği kağıdı ağaçtan seçip, almalı. Kağıdı açtığında ise; kendisine çıkmış olan sürpriz hediyesinin ne olduğunu öğrenmeli...

İnanın, bu konuda enerjim olsa bu yıl böyle bir sofra ve bu şekilde bir hediye ağacıyla uğraşabilirdim..

Ama eminim ki bu yıl da; diğer yıllarda olduğu gibi isteyip de, bir türlü yapamadığım şeylerle geçip, gidecek. Ama doğru olan bu değil ki!..

Doğru olan: “İstediğimiz şeyleri gerçekleştirebilmek ve bunun için emek sarfedebilmek”…

Bakalım 2010’da hangi isteklerimi gerçekleştirebileceğim?..

Dünyadaki iyi kalpli insanlara, sadece iki şey diliyorum:

“Mutluluk ve Sağlık” ya da “Sağlık ve Mutluluk”…

Bir de; "Yeni Yıl" sana seslenmek istiyorum:

-Eski yılı kıskandır ve ondan daha güzel bir yıl ol!..

-Tamam mı?..

Burası neresi?..

2009-12-12T23:12:00.010+02:00

Biraz kurak, biraz yeşildi sanki. Ya da bana öyle geldi. Biraz da sessiz ve ıssız…
Önce ben neredeyim diye merak ettim. Sonra yoldan geçen insanlara sordum: “Burası neresi” diye!..

Duyunca inanamadım. Amerika da; Californiya’ya bağlı “San Ramon” diye bir yerdeymişim meğer.

-“ Allahallah” dedim kendi kendime…

Şok geçirdim. Şokun sonunda, kendime geldiğimde; “Ben neden New York değil de, San Ramon’daymışım” diye sinirlendim. Kime kızıyorsam o da belli değil bu arada!..

-“Ben Amerika’da gitsem gitsem Newyork’a giderdim. Neden buraya gideyim ki? Ne işim var benim San Ramon’da?” diye söylenirken;

Birden “rüya” olduğunu fark ettim. Rüyada olunca işte ancak bu kadar oluyormuş demek ki! Newyork isterken, lotodan San Ramon çıkmış bana da haberim yokmuş. Ama sonra gördüm ki; San Ramon’da olmamın bir sebebi varmış. Hiç beklemediğim, ummadığım birisi orada yaşıyormuş. Uzun zamandır, yıllardır görmediğim eski bir arkadaşım. Onu görür görmez, hemen tanıdım. Fazla değişmemiş, bence aynıydı. E birazcık saçlarının rengi koyulaşmış. Onu en son gördüğümde saçlarının rengi daha açıktı. Bazı insanların saçlarının rengi; tuzlu suya yani denize girince açılır. Doğal bir sararma olur saç renginde. Ama bu herkeste olmaz. İşte onda değişen tek şey saçlarının rengi ve modeliydi. Değişen başka hiçbir şey yoktu.

Rüyamda bile olsa onu tekrar bu kadar yakından görmek müthiş bir şeydi. Çok güzeldi. Onunla ilgili kendisine bir şeyler soramadan görmekte olduğum rüyam bitiverdi. Oracıkta kalakaldım öylece. Oysa; ona sormak istediğim o kadar çok şey vardı ki!..

Umarım bir gün bu rüya gerçek olur ve onunla bir yerlerde gerçekten karşılaşırım. Belki istanbul’da, belki de Amerika’da. Kim bilir?

Velhasıl güzel bir rüyaydı. Böylece “San Ramon”u da görmüş oldum bu arada. Darısı Newyork’un başına!..

?..

2009-10-13T23:03:00.003+03:00

Uzun zaman olmus, 7 ay kadar sadece...

Bloğuma girip, bir şeyler yazacağımı hiç düşünmemiştim artık ama nedense yazıyorum işte. Ne yazacağımı bile bilmiyorum aslında.

İnsanların gerçekten de içlerinden geçenleri hiç korkmadan, dürüstçe yazdıklarına inanmıyorum. Bir şeyler hep saklanıyor ve gizli kalıyor. Bazen "blog dünyasını" anlamakta zorlanıyorum. İnanılmaz bir yarış var sanki. Bu yarış ne için anlamış değilim doğrusu. Belki de bu yarışın içinde yer almak istemediğim için mi yazmıyorum ben de bilmiyorum. Nedenini tam olarak bulmuş değilim. Kendini kaptırıyorsun ve öylece gidiyor işte.

Neyse; "Neler zırvalıyorum ben" diyorum ve bitiriyorum. Merak ediyorum aslında: "Tekrar yazacak mıyım? Yoksa yazmayacak mıyım" diye. Hangisini istediğimi bilmiyorum. Çok da önemli değil zaten. İstediğim zaman yazabilirim. Bir kaybım yok ki!..

Arasıra...

2009-03-23T20:06:00.004+02:00

Sonunda çocuklarının fotoğrafını görebildim. Hep merak ediyordum onları. Tanımadığım birinin çocukları merak etmek ne garip bir duygu!..

Acaba nasıl?

Ona benziyor mu?

Bunu merak etmek biraz garip çünkü; Cindy ile bir yakınlığım yok. Tanışmadık da! Ama çok beğendiğim, hayran olduğum, tanışmayı istediğim biri olduğu için ne zamandır bir yerlerde çocuklarının fotoğraflarını görmeyi hedefliyordum. O gün bu günmüş ve sonunda gördüm. Çocukları epey bir büyümüş, çok geç kalmışım görmekte. Ben iki çocuğunu da çok tatlı ve çok şeker buldum. Tıpkı Cindy gibi. Kendisine de benziyorlar zaten.

Nedir ki bu merak böyle? Neden ünlüleri merak eder dururuz. Kim kiminle, neden ayrılmışlar, nasıl aldatmış, evlenecekler mi, çocukları nasıl falan diye…

Bize ne?

Daha doğrusu bana ne?

Aslında bu tür şeylere ara sıra bakmak iyi geliyor insana. Yani magazin haberlerine . Çünkü gazetelerde ve haberlerde sürekli cinayet, vahşet ve sapıkların işlediği iğrenç olayları okumaktan ve izlemekten bıktım, yoruldum. İnsanın o günkü (+) enerjisini alıp, o gününüzü mahveden haberleri ne görmek ne de okumak istiyorum artık…

Bu tür kötü haberlerin yerine; kafayı dağıtan magazin haberleriyle oyalanmak en güzeli bence…

Uzun bir süre de; gazete falan okumak istemiyorum!..

...

2009-03-09T20:35:00.006+02:00

Kısaca "Hayat";
*

Sen başka planlar yaparken, başına gelenlerdir!..

Bu aralar bu cümleye hastayım. O kadar anlamlı ki, o kadar müthiş ki...

Bir de bu sözü söyleyen kişinin kim olduğunu hatırlayabilirsem. Ama hatırlasam ne fark eder ki? Tanımadığım biri söylemiş işte...

Fazla plan yapmadan, o günü yaşamak lazım. Bu kadar çok insanın hayatını kaybettiği bir dünyada; hala hayatta isek zaten çok şanslıyız, sizler de bu yazdıklarımı okuyorsanız eğer şu an hayattasınız ve çok şanslısınız demektir. Bunun anlamını ve kıymetini ben çok iyi biliyorum...

Peki ya siz?..

Siz biliyor musunuz ne kadar şanslı olduğunuzu?..

Yeter ki;

2009-02-14T22:04:00.006+02:00

Anlamını bilen, bilmeden yaşayan, bu duyguyu hisseden ya da hissetmeyen, bu duyguyu yaşamadan hayatını sürdüren bir sürü insanlar dünyanın her yerinde var. Belki de bu duygudan haberdar, biliyordur ama ne yazık ki; karşısındaki insana, insanlara hissettiremiyordur...

Evet; "sevgiyi, sevgisini"...

Bu yüce duyguyu; hissederek, hissettirerek yaşamak lazım...

Yoksa bu dünya onsuz, yani sevgisiz yaşanmaz. Bu dünyanın sonu sevgisiz gelmez...

Yeter ki sev, sevgini göster. Bu göstereceğin kişi illa ki; insan olmak zorunda değil. Beslediğin bir hayvan, yetiştirdiğin bir bitki olabilir. Yeter ki ona dokun, onunla konuş, ona hissettir bu duygunu...

Sev, eğer sevmeyi bilmiyorsa da öğren. Hala bilmiyorsan ve hissetmiyorsan bu duygunun ne demek olduğunu dene. İnan bana bu duygudan sana zarar gelmeyecek...

Onsuz yani "sevgisiz" yaşanmaz. Onsuz yaşamayı da; sakın ha sakın deneme...

Hayatı sev, yaşamayı sev, güneşi, ağacı, denizi sev!..

Renkleri sev, çiçekleri sev, hayvanları sev, yağmurun kokusunu sev!..

Yeter ki sev! Ama iyi şeyleri, güzel şeyleri, güzel ruhları sev!..

İcat edilmedi ama hayali bile güzel...

2009-01-15T09:26:00.007+02:00

Uzun zamandır, çok eskiden beridir istediğim; keşke dünyada böyle bir şey olsaydı dediğim bir isteğim var benim. Aslında çok ilerde bunu bulup, yapacaklarına da inanıyorum ama o günleri ben, bizler, sizler, onlar göremeyiz herhalde…
*

Eskiden de cep telefonu, uzaktan kumandalı TV’ler falan yokken de böyle elektronik şeylerin olabileceğine inanılmaz; “Yok artık, hayatta olmaz falan denilirdi”…
*

Ama insan beyni süper bir şey. Yeter ki; kullanmasını bil. Ama işte ne var ki; hepimiz kullanamıyoruz şu beynimizi. Hepimiz bilim adamı, icat profesörü olamıyoruz ne yazık ki…

*
Benim bir icadım, bir fikrim var ama. Bunu ortaya çıkarabilecek güçte bir beynim yok. Keşke olsaydı. Keşke beynimin %30’unu falan kullanabiliyor olsaydım. İşte o zaman bu icadımı ortaya çıkarabilecek, raflarda satışa sunabilecektim…

*
Henüz icat edilmemiş, icadımın ne olduğuna gelince;

*
Anlatacağım. Ama biri kopya çekip de, bunu ilerde icat ederse eğer; bu buluş benim haberiniz olsun. Çevremdeki insanlar zaten bunu hep istediğimi biliyorlar da; blog dünyası yeni öğrenecek…

*
Bazılarımız, daha çok hepimiz her gün olmasa da “rüya ve rüyalar” görüyoruz. Hatta bazı insanlar da gördükleri halde; “hiç rüya görmem” diye söylenirler. Aslında her insan rüya görür, fakat hatırlayamazmış. Hatırlayanlar, bunlara ben de dahilim; rüya gördüğümüzün bilincindeyiz. Hatta bazen: “Artık bu akşamda lütfen rüya görmeyeyim” diye Allah’a dua etmişliğim vardır…

*
Evet, icadımın konusu rüya ile ilgili. Şahsa özel film kaydedici gibi “rüya kaydedici” bir cihazın dünyada satışı olsun isterdim. Kişi bunu satın alacak. Akşam yatmadan önce kablonun birini kafasının bir bölgesine yapıştıracak, cihazın diğer kablosunu prize takacak. Tabii ki elektrik korkusu onlalar için; bu cihaz pille çalışabilecek. Sabah kalktığınızda ise tek yapmanız gereken; kafanızdan kabloyu çıkarmak…

*
O gece boyunca rüyanızda görmüş olduğunuz tüm detaylar artık o makine de kayıtlı olacak. İster akşam eve geldiğinizde ya da vaktiniz varsa sabah kalktığınızda bu cihazı TV’ nize bağlayarak rüyalarınızı net bir şekilde, hiçbir ayrıntıyı atlamadan izleyebileceksiniz. Bence bunun düşüncesi bile inanılmaz heyecan verici…

*
Görmek istediğiniz fakat yıllardır göremediğiniz insanları, sevdiklerinizi, artık hayatta olmayan sevdiklerinizi bu şekilde görüp; onlarla hasret gidereceksiniz. Sanki bir sinema filmi izlermiş gibi bir önceki gece gördüğünüz rüyaları ve kendinizi izleyeceksiniz…

*
Bu icadımı ortaya çıkarabilecek kadar deha bir beyne sahip olmadığım için; “Deha Bir Beyin” arıyorum desem, çok mu ileri gitmiş olurum. Ama gerçekten de öyle. Lise 2 ya da 3. sınıftan beridir bu istek vardı bende. Görmeyi isteyip de; göremediğim insanlar için isterdim bunu. Bari bu şekilde kavuşayım ona ya da onlara diye…

*
Bu “Rüya Kaydedici Makine” bir gün icat edilecek. Buna acayip derecede inanıyorum. Ama o günleri görebilir miyim? Bunu bilmiyorum. Yüz yılı bulur mu acaba?..

*
Akşam eve gittiğimde; dün gece gördüğüm rüyamı izleyebileceğim düşüncesi keşke gerçek olsaydı. Bu benim için o kadar heyecan verici bir şey ki. Herhalde iş yerinde meraktan çatlar, kafayı yerdim ne gördüm diye…

*
Hele bir de rüya görüp de; hiç hatırlamayanlar var ya. İşte asıl onların bu makineye sahip olduklarını düşünemiyorum bile…

*
Söylemeyi unuttum. Bu makinenin bir de kişiye özel şifresi olacak tabii ki. Öyle her isteyen bunu TV’ye bağlayıp izlemeyecek yani. Rüyalar kişinin özelidir, kişiye özeldir. Değil mi ama?..

*
Bu arada aklıma gelmişken; “Rüya Kaydedici Makine” min piyasada ki satış fiyatı ne olurdu acaba?..

........

***Fotoğraf alıntıdır...

Sorgu la-ma-lı-mı?..

2009-01-06T16:39:00.005+02:00

Hep merak eder, düşünür, kafamda sorgularım bazı şeyleri. Ama bir türlü mantıklı bir çözüm bulamam. Sadece düşündüğümle, kafamı yorduğumla kalırım o kadar. İşte bunlardan bazıları:

~~~Neden minibüs, otobüs, taksi şoförleri hep aynı tarz müziği dinlerler? Neden türkçe ya da yabancı pop müzik, sanat müziği, klasik müzik falan dinlemezler. İlle de arabesk, ille de türkü dinlerler?

Şoför olmadan önce acaba bir kuruluşta eğitim alıyorlar da orada mı öğretiliyor; “İllaki bu türde müzik dinleyeceksiniz. Yoksa şoför olamazsınız” diye!..

~~~TV’de yayınlanan hayvanlar alemiyle ilgili belgeselleri izlediğimde; hep aynı şeyi sorgular dururum. Hem de hiç bıkmadan, usanmadan. Doğanın, tabiatın kanunu; hep et yiyenin ot yiyeni öldürmesi midir? Ben bunu iğrenç buluyorum. Neden bu ot yiyen güçlü kuvvetli hayvanlarımız bir araya gelip de; şu et yiyenleri kafasındaki güçlü boynuzlarıyla döverek, parçalamazlar? Neden hep boyun eğip, canlı canlı yok edilmeyi, yenmeyi kabullenirler. Neden akıllarının bir köşesinden; şu birkaç tane kaplan bize saldırmadan biz onlara saldırıp, onları güçlü ayaklarımızla yok edelim demezler?

Beyinleri otomatik olarak; yenilgiyi ta baştan kabullenmeye programlı sanırım. Keşke öyle olmasaydı?..

~~~Dünya ilk var olduğunda ilk insanlar olarak “Adem ve Havva” var olduysa diye başlamak istiyorum konuya. Bilindiği üzere dünyada bir çok ırk mevcut. Sarı ırk(çekik göz), beyaz ırk(karma ırk sarışın,esmer,kızıl) zenci ırk(Arap, Hintli, Afrikalı, ABD vs), kızılderili ırk vb. bir sürü değişik ırklar mevcut. Bu durumda bu ırkların her birinden bir çift Adem&Havva olması gerekmez miydi? Bu kadar birbirinden acayip derecede farklı ırklar sadece bir adet “Adem ve Havva” dan çoğalmadı herhalde?

Ama din kitaplarında sadece birer tane “Adem ve Havva” olduğu söyleniyor. Havva diyelim ki zenciydi. Adem de beyaz ırktan biriydi. Peki bu çekik gözlü dediğimiz sarı ırk, beyaz ırk olan ve aşırı derecede sarışın olan ve diğer ırklar nasıl oluştu? Olsa olsa Adem ve Havva’dan melez ırk oluşurdu…

~~~Acaba o sonsuz boşluğun içinde bizimki gibi başka bir dünya var da bizim onlardan, onların da bizden mi haberi yok. Nedense bana hep varmış gibi geliyor…

~~~Eğer insanoğlu; sessizce, içinden, kendi kendine düşünmeyi beceremeseydi; ne mi olurdu? Otobüste, trende ya da uçakta yolculuk yaparken herkesin aynı anda sesli düşündüğünü varsayarsak; ortaya çıkan gürültüden dolayı kafayı yerdik herhalde…

~~~Süt dişlerimizin çıkıp, yerine yeni dişlerimizin çıkması sanırım on yaşımızda falan tamamlanmış oluyor. Yani artık yeniden çıkması mümkün olmayan dişlerimizle yaşamaya başlamış oluyoruz. Ama bu yaşlardayken çoğumuz dişlerimize iyi bakamıyoruz ve çürüyorlar. Bu nedenle çoğumuz dişlerimizi erken yaşlarda kaybediyoruz. Mantıklı düşünecek olursak; bir insanın ömrünün ortalama 60-65 yaş olarak düşündüğümüzde; 50-55 yıl boyunca bu dişler bizle beraber yaşayacaklar. Çürüyüp, çekildiklerinde asla yerine yenisi gelmeyecek…

Düşününce keşke süt dişlerimiz daha geç bir yaşta dökülseydi. Ve hayatımızın herhangi bir yaşında dişlerimizin yenileri çıksaydı. Ne olacak ki; sırayla dökülüp, sırayla çıkarlardı. Böylece insanlar “takma diş” diye bir şeyi kullanmak zorunda kalmazlardı…

~~~Ne olurdu sanki köpekler ve kediler de; papağanlar gibi konuşabilselerdi. Sonuçta insanoğluna en yakın hayvanlar kediler ve köpekler. Benimle konuşabilen bir kedim olmasını; ne kadar çok isterdim anlatamam. Kim bilir acaba bana neler anlatır, benden neler isterdi? Düşüncesi, hayali bile heyecan verici…

~~~Keşke her insan dünyaya geldiğinde belirli bir yaşa kadar kesin yaşayacak, kesinlikle ölmeyecek şekilde gelseydi. Belirlenen o ölüm yaşı gelip çattığında ise; her an ölebileceğini bilerek yaşasaydı. Aynı şu an bizim durumumuzda olduğu gibi. Biz insanlar bu dünyada ölümlüyüz ve her an ölebiliriz ve bunu bilerek yaşıyoruz. Ne yazık ki, böyle bir gerçek var…

Ama insan eğer dünyaya geliyorsa; belirli bir yaşa kadar hiç ölmeden yaşamalı bence. Bu ölümsüzlüğün yaşı kaç olmalı? Kesinlikle çok zor bir soru oldu bu...

Baktım şöyle bir yazdıklarıma; "ve bu yazı yine uzadıkça uzayacak" dedim içimden. Hemen kesip, bitirmeye karar verdim. Bu kadar kafa ütüleme yeter bence. Ben bile yazdıklarımı okurken yoruldum…

~~~Kısa yaz diyorum sana Ebruli. Kı-sa-cık yaz! Bir türlü beceremiyorsun şu işi. Hep uzattıkça uzatıyorsun yazılarını. Seni okurken içimi bayıyorsun inan!..

.........

***Fotoğraf alıntıdır. Yanlış hatırlamıyorsam ödüllü bir fotoğraf. Ve benim çok beğendiklerimin arasında...

Yeni yıla girerken...

2008-12-30T14:36:00.007+02:00

Güzel bir yıla...

İiyiliklerle, iyilik melekleriyle dolu bir dünyaya; merhaba demek istiyorum bu yıl…
Kötülerin, kötülüklerin, savaşın olmadığı bir dünyaya…
Ancak o zaman huzurlu bir şekilde yeni yıla “merhaba” diyeceğim…
Yoksa biz mutluyken, diğer insanlar mutsuzken; savaşın, açlığın içinde kıvranırken…
Neşeyle, sevinçle yeni yıla girmek…
Vicdanımı zorluyor, anlamsız geliyor bir anda…
Elimizden hiçbir şey gelmiyor…
Sadece seyrediyor, izliyor ve empati yapmaya çalışıyoruz, o kadar…

*
Bu yazıyla girmek istemezdim yeni yıla ama son günlerde bazı ülkelerde yaşanan kötü olaylar beni böyle düşünmeye, bunları yazmaya zorluyor…

*
Daha doğrusu; bugün Elif Savaş’ın bloğunda “Noel” başlıklı yazısını okuyunca bir o kadar daha düşüncelerimi yazmak istedim. Yazdıkları gerçekten de çok anlamlıydı…

*
Bu kadar kötülüklerin yaşandığı bir dünyada, ben yine de: “İyilik Melekleri” bizlerle olsun, asla yanımızdan ayrılmasın diyorum…

*
Huzurlu, sağlık ve mutluluk dolu savaşsız yarınlar diliyorum; dünyadaki tüm iyi insanlar için…

Ayna, ayna söyle bana...

2008-12-18T14:37:00.006+02:00

Bugün aynaya baktığınızda gördüğünüz kadına aşık olun!

Her zaman gördüğünüz ancak; nadir olarak gerçekten baktığınız kadına…

Yukarıdaki anlamı çok büyük sözleri bir yerde okuyup; zamanında not defterime yazmışım. Bugüne kısmetmiş burada yazmak. Yalnız bu satırların kime ait olduğu, okuduğum yerde yazılı değildi. Yani sahibi yok bu iki satırın. “Sahipsiz satırların sahibi aranıyor” desem!..

Bu iki cümle ne kadar da anlamlı. Kaç defa okudum kim bilir? Bir o kadar da; okurken düşündüm. Çok doğru yazılanlar. Gerçektende aynaya her baktığımızda yalnızca kendimize, kendi yüzümüze, içimize, karakterimize ne kadar bakıyoruz. Bakarken ne görüyoruz? Kendimizi gerçekten de tanıyor muyuz?..

Bu yıl gittiğim bir seminerdeki eğitmen; “Aynaya yalnızca ihtiyacınız olduğunda bakmayın. Sadece aynanın karşısına geçin ve kendinize bakın. Ne görüyorsunuz orada? Şiddet, sevgi, kızgınlık, yalnızlık, kin, gülümseme, yaşama sevinci ya da mutsuzluk mu? Yüzünüz, mimikleriniz, gözleriniz size yalan söylemez. Sizi hemencecik ele verir” demişti…

“Yakınınızda bir yerlerde, mesela iş yerinde masanızda bir ayna bulundurun ve sürekli aynadan yüz ifadenize bakın. Bu ifade de; kızgınlık, öfke, tebessüm, gülümseme mi yoksa mutsuzluk mu göreceksiniz. İnsanlarla konuşurken, onlara cevap verirken; yüzünüz hangi ifadeye bürünüyor? Hangi şekli alıyor? Bunu hiç merak ettiniz mi? Bu çok önemli. O yüzden yani ikili ilişkilerde ki güven ve sağlam diyaloglar için yüz ifadenizi bilmeniz gerekiyor.” demişti…

Sonuçta her zaman gülemeyiz, moralimiz tavan yapmış olamaz ama bir insanın muhakkak kalıcılık kazanmış “yüz ifadesi” olduğunu düşünüyorum ve buna inanıyorum. İşte bu ifademiz acaba nasıl? Bunu hiç merak ettiniz mi?..

Ben merak edip bu yıl bakmıştım; kalıcı ve süreklilik kazanmış yüz ifademe. Hafif bir tebessüm vardı. Kişilere göre bu tebessüm ya artıyor ve gülücüğe dönüşüyor. Ya da sadece tebessüm olarak kalıyor…

Bir de yine seminerde anlatılanlardan aklımda kalan; “Bir kişiyle konuşurken de muhakkak; gözlerinin içine bakarak konuşun. Gözleriniz başka yerlere kaymasın, bakmasın. Göz temasından kaçmayın ve korkmayın” demişti. Ne kadar anlamlı ve doğru insan ilişkilerini anlatan bir seminerdi. Yine olursa bilgileri tazelemek için katılmak lazım…

Uzun zamandır kendimde keşfettiğim güzel bir huy mu desem, davranış mı desem bir şey var ki; bunu da burada anlatmak istedim. Telefon ile beni bir tanıdığım, arkadaşım ya da akrabam aradığında; moralim bozuk, üzgün ya da ne bileyim sinirli olsam dahi çok neşeli bir ses tonuyla ve yüzümde bir tebessümle konuşmaya başlıyorum. Eğer bir sorunum ya da derdim varsa konuşmanın akışında dile getiriyorum. Ama telefonu açar açmaz uyuz bir ses tonuyla ya da asabi bir şekilde beni arayanı karşılamıyorum. Çünkü karşı taraf sizin o anda neler yaşadığınızı bilemez…

Aranmak, hatırı sorulmak, sevilmek, hatırlanmak çok güzel bir duygu. Benim yaptığım da çok doğru. Herkes de bunu yapmayı denemeli. Eğer bunun tersi davranış süreklilik kazanırsa; bir bakmışsınız ki çevrenizde sizi arayanlar azalmış, belki de hiç kalmamış…

Evimize gelen misafiri nasıl kapıda gülümsemeyle ve güzel bir ses tonuyla karşılıyorsak; bizi telefonla arayanları da aynı şekilde karşılamalıyız. Nasıl misafirimiz evimize girdikten sonra ilerleyen dakikalarda sorunlarımızı, üzüntülerimizi, acılarımızı ona dile getiriyorsak; telefonda da bunu konuşmanın ilerleyen dakikalarında dile getirebiliriz…

Bu kadar uzun yazmayı düşünmemiştim aslında. Nasıl olduysa uzadıkça uzadı yazı. Çok uzun yazmayı sevmiyorum. Kısacık ama anlam yüklü satırları okumayı çok seviyorum ve öyle yazmak istiyorum. Şiirsel dokunuşlarla yazılmış cümleler de çok hoşuma gidiyor...

............

Doğruyu söylemek gerekirse çok uzun bir yazıyı görünce korkup kaçıyorum. Onu okumaktan vazgeçiyorum. Aslında merak da ediyorum neler yazmış diye. Bu kadar uzun yazıları okumak için ne yazık ki vaktim yok. Gün içinde bir sürü şey beni beklerken; ben bu uzun satırlara gömülüp, kalamıyorum işte…

...........

*** Fotoğraf alıntıdır...

Sonsuz hayaller kursam ve...

2008-12-16T11:34:00.003+02:00

Gerçekleri yazmak her zaman zordur. Kolay diyen de; kendini kandırıyordur bence. Çok düşünürsün yazayım mı, yazmayayım mı diye!.. Sonunda da belki yazarsın ama, sonra bir anda yazdıklarını siliverirsin. Silersin, sonra pişman olursun. Ama o andaki duygularını, hissettiklerini bir daha yazamazsın işte…

İçinden; “Keşke bir yerlerde yazıp saklasaydım” dersin ama çok geç olur. O ilham bir daha geri gelmez. Yazamazsın 2 saat önce ya da 1 gün önce yazdıklarını...

Hayal ürünü şeyleri yazmanın çok kolay olduğunu düşünüyorum ve buna da inanıyorum. E tabi ki hayal gücün varsa yazarsın. Eğer yoksa bir şey olmaz o zaman. Hikaye, roman gibi bir kitap yazmak; aslında daha kolay bence. Biyografi ya da kendi hayatını, kendini yazmak çok zor ve uğraştırıcı...

........

Eğer ki bir gün; bir kitap yazma işine bulaşırsam; “hayatımı yazacağım” demiştim kendi kendime. “Mina Urgan” gibi mesela. Ama çok zor. Çoktan vazgeçtim bu işten. İnsanın tüm içtenliğiyle kendini, yaşadıklarını dürüstçe yazması sanıldığı gibi basit değil. Zaten hiçbir yazar da; her şeyi dürüstçe yazmıyordur. Bu da bir gerçek. Bunda da haklılar. İnsanın hayatta kendine sakladığı bir şeyler olmalı. Herkes her şeyini bilmek zorunda değil!..

En güzeli mis gibi sonsuz hayaller kurmak. Hayalimdeki duygularımı canlandırmak, o duyguları yaşayatacaklarıma birer isim takmak, onları o isimle bir yerlerde hayat vermek. Ve de tüm bunları birleştirip, yazmak. Nedense bu düşünce bana daha kolay geldi bir anda. Ne oldu bana böyle? Kitap falan mı yazmak istiyorum ne?..

Olabildiğince hayaller kurmak ve bu hayallerimi uzattıkça uzatıp, roman yazmak istedim herhalde?..

Romanımın adı da hazır: “7.His”…

Bu arada yazarken de; bir yandan da güldüm kendime!..

“Bu ne güven böyle Ebruli” dedim içimden. Yazarlarımız görmesin bu yazdıklarını sana kesin kızacaklar. Haberin yok!..

Bu arada “yazar” olmak için bir okula falan gitmeme gerek var mı? Bunun okulu var mıdır ki? Her kitap yazan yazar; bununla ilgili bir bölüm okuyup, bitirmiş midir ki?..

*******

Cevap: "Hiç sanmıyorum!" olabilir mi?..

Çok özel bir gün; benim için&onun için...

2008-12-03T09:36:00.008+02:00

Aşkım için yazıyorum
Aşkıma yazıyorum bu satırları
Ona hediye edeceğim çünkü
Bu özel günümüzde; en güzel hediyeyi
Ona vereceğim
İlk şiirimi yazıyorum, Aşkıma
Beni ne kadar çok sevdiğini
Bildiğim için yazıyorum bunları

İyi ki; benimlesin, hayatımdasın ve
İyi ki; evlenmişim seninle
Çok güzel ve o kadar iyi bir kalbin var ki
Neşelisin, komiksin
Çok tatlısın
Hep böyle kal, hep böyle ol
Asla değişme bebeğim
*********
Hayatımın sonuna kadar, yalnızca seninle
Sadece seninle, yaşamak istiyorum
**********
Sen benim heyecanımsın
Benim sığınağımsın
*********
Sensiz bir hayat, bir ömür düşünemem
Bir gün bile yanımda olmasan
Rahat ve huzurlu değilim
Seni çok özlerim
Sensiz olamam
Sensiz yapamam

Bu güzel günümüzde
İlk defa yazdım sana bunları
Senin için, yalnızca senin

Seni o kadar çok seviyorum ki
Bu sevgim bile beni korkutuyor
Hayatımda bir kişiyi bu kadar çok sevmek yeter bana

Sevgimiz bitmesin, bozulmasın
Ne olursa olsun yanındayım
Seni seveceğim, seni koruyacağım
Sana sımsıkı sarılacağım
Her zaman, her an

Tek dileğim
Seninle hayatımı yaşamak
Seninle birlikte yaşlanmak
Ve birbirimizi karşılıksız sevmek

Seni çok seviyorum Aşkım
Belki de; senin beni sevdiğinden daha çok
Daha fazla seviyorum seni
Hep de seveceğim
Ölünceye kadar

Ebruli

Her zaman, her yazıya da başlık olmaz ki...

2008-12-01T10:18:00.005+02:00

Dün akşam evdeki eski dergilerimi elden geçirirken; okumadığım bazı röportajları keşfetme ve onları okuma fırsatım oldu. Mesela Maison Française adlı derginin 2005 yılı Ağustos sayısında; Notting Hill’de yaşayan ünlü tasarımcı Tricia Guild ile ağırlık yemek ve sofra tasarımı üzerine yapılan röportajda kadının söylemiş olduklarından en beğendiklerimi seçtim ve yazdım…
**

“Yemeği tabağımın üzerine öylece bırakıp, servis yapılması beni rahatsız eder. Yemeğin sunumu da lezzeti kadar önemli.”
**

"Çiçeklerin iyice solmadan, çöpe atılmasına dayanamam. Onları daha çok yaşatmak için uğraşırım her zaman.”
**

“Yemeğin çok güzel bir ikrama ama kötü bir tada sahip olması, emekleri boşa götürür.”
**

“Ağırlama sanatı hem fikir değiş tokuşu, hem de sunma keyfidir.”(En çok da bu sözünü beğendim.)
**

“Çok olandan hoşlanmam, tıpkı az olandan da hoşlanmadığım gibi.”
**

Ayrıca yukarıda “Notthing Hill” yazınca aklıma; Julia Roberts ve Hugh Grant’ın birlikte oynadıkları film geldi. Bu film de Notting Hill’de çevrilmişti ve filmin adı da Notting Hill’di. Bu filmi 1999-2000 yılında tam hatırlamıyorum sinemada izlemiştim aşkımla birlikte. O kadar çok beğenmiştim ki! Harika bir filmdi. Daha sonra TV’de de gösterilmişti. Hem de cok fazla. Ben bu filmi sanırım 4-5 defa TV'de izlemiştim. Bayıla bayıla...

****

Bu yazımı yazdım ve TV seyrederken; TNT kanalında yarın akşam bu film yani "Notting Hill" gösterilecekmiş. Çok şaşırdım. Yine inanamadım. Allah'tan başka bir şey isteseymişim diye içimden geçirdim. Tekrar, tekrar ama yine de izlemeyi istiyorum. Bu 6. ya da 7. olacak ama...

****
Bu aralar Ajda Pekkan’ın yeni kasetinden “Aynen Öyle” şarkısına takmış vaziyetteyim. Uzun zamandır hiçbir şarkıya bu kadar takmamış, beğenmemiştim. Ne de olsa söz-müzik Şehrazat olunca, böyle oluyor sanırım. Ama Ajda’nın yorumunu ve sesini de yabana atamam. Süper kadınsın Ajda!..
***

Ajda Pekkan; 12 Şubat 2009’da tam 63 yaşına girecekmiş. Onun klibini izlerken hiç de bu yaşta olduğunu hissetmedim. O kadar genç ve enerjik duruyor ki! Ama helal olsun ona. Estetik, mestetik ama hala güzel, hala hoş hatun. Darısı bize…

***
Bu arada; Hümeyra, Güven Hokna, Ayşen Gruda ve de Tansu Çiller teyzeciğim de Ajda ile aynı yaştalarmış…

**********

“Aynen Öyle”
***************************

Bugün takvime baktım

Yaprağını kopardım attım

Seni tanıyacağımı bilseydim

Yapar mıydım (atar mıydım)

Unutma bugün bu tarihi

Bu aşkımızın ilk sahnesi

Yüreğime indi perdesi

Aynen öyle aynen öyle

Unutma bu günü bu tarihi

Kelimelere sığmaz tarifi

Dize getirdim talihi

Aynen öyle aynen öyle

Kalem yazar tükenir

Kader yazar tükenmez

Tükenmesin sevgimiz

Aynen öyle aynen öyle

Hemen koşa koşa evime gittim

Evimin altını üstüne getirdim

Tarih burada kader burada

Yaprağında

Aynen öyle aynen öyle
***************************

Söz-Müzik: Şehrazat

Yazmak neyi değiştirir?..

2008-11-27T13:58:00.007+02:00

İki gün iyi haber okuyorum. Sanki 5 gün kötü haber okuyorum gibi geliyor bana…
Dünya da yaşamak, bir hayata sahip olmak…
İyi mi? yoksa kötü mü?..
Bunu bir türlü anlayamadım ve anlayamıyorum. Şimdi şu anda değil! Yıllardır böyleyim…
Bazıları çok mutluyken; birileri üzgün, mutsuz, aç ve ülkesinde belki savaş var…
**

Yaşamak anlamlı mı? Güzel mi?..
Onlar için…
Mutlu olanlara sormuyorum bu soruyu?..
Mutsuz, kötü bir hayat yaşayan, hatta ölmeyi bile düşünenlere soruyorum…
Bazıları intihar edip, kendilerini öldürdüklerinde…
**

Onlara kızmamak, yargılamamak, hak vermek gerekli belki de…
Kim bilir nasıl bir hayat, nasıl işkence ve acıyla dolu bir hayat yaşamıştı…
Ve hala yaşıyordu…
Eğer ölmeseydi de; hala yaşıyor olacaktı…
Ama bir şey var ki; kişi sadece ve sadece kendine zarar vermeli…
**

Öyle topluca bir aile katliamı falan yapmamalı…
“Ben öleceğim ve…
Siz de yaşamayın, siz de benimle beraber toprağa girin” dememeli…
Sadece ve sadece kendisine zarar vermeli…
Sadece kendisini öldürmeli…
O zavallı ailesinin, minik yavrularının ne suçu var ki?..
Neden sadece kendini öldüremez ki insan!..
***
Bunları yazdım çünkü; “aile katliamı” ile ilgili haberlerden, onları okumaktan, okurken üzülmekten, içimin sıkılmasından bıktım, usandım…
Biliyorum ki; çok şey istiyorum. Asla gerçekleşmeyecek bir şey istiyorum…
Ama yine de isteyeceğim ve yazacağım…
Güzelliklerin yaşandığı ve acıların azaldığı bir dünya istiyorum…
Herkes için, hepimiz için…
Lütfen! Belki hepimiz, tüm dünya isterse olur…
Kim bilir; belki bir gün…
Yüzyıllar sonra belki…

........

Bu arada yukarıda ki fotoğraf ise bugüne kadar gördüğüm en güzel, en müthiş, bende mükemmel duygular uyandıran bir fotoğraf. Hatta ve hatta "Hayatımın fotoğrafı" bile diyebilirim. Ayrıca; internetten bulduğum, yıllardır bilgisayarımda sakladığım bir fotoğraf. Bloğumu ilk açtığım gün, ilk yazdığım yazıma koyduğum fotoğraf ta; yine ta kendisi olurlar...

.......

Yalnız bu fotoğrafı kimin çektiğini bilmiyorum ve çok merak ediyorum. Süper ve mucize bir yetenek bence. Keşke zamanında bilgisayarıma kaydederken, ismini de fotoğrafın altına not etseymişim...

........

Yazımı okuyunca farkettim de; topu topu 9 satırlık olan son iki paragrafımda, tam 7 defa "fotoğraf" kelimesini kullanmışım. Vay be!..

E çok güzelsin ama...

2008-11-25T15:29:00.006+02:00

Dün akşam şöyle bir internet de sörf yaparken; burada ve buradan televizyonda gördüğüm yeni açılmış bir otel hakkında fazlasıyla bilgi sahibi oldum…
....

Bu otel meğersem neymiş yahu!..
..........

Güney Afrikalı bir yatırımcı amca (Sol Kerzner) tarafından Dubai’de yaptırılan bu otelin adı “Atlantis Hotel”. Yaklaşık maliyeti ise 1,5 milyar $ mış efendim. Evet, evet milyar dolar. Yanlış yazmadım. Açılışında ki gösteriler için ise; “Pekin Olimpiyatlarını” hazırlayan ekip görev almış. İnanabiliyor musunuz buna?..
...........

Bu otelin açılışı için harcana masraf bedeli ise tahmini 15 milyon $ mış. Ne açılış olmuştur ama! Bu arada otel 22 katlı ve 1539 odadan oluşuyormuş. İçinde en büyük deniz canlılarının yaşadığı bir kompleks bulunuyormuş. Burada 65 bin adet deniz canlısı yaşıyormuş. Otelin en merak ettiğim yönü de burası oldu. Bu kadar canlının yaşadığı yeri görmeyi çok isterdim. Ama maalesef bu otelin fiyatları inanılmaz uçuk. Bir odanın fiyatı 13 bin$ - 25 bin$ arasında değişiyormuş…
............

Bu fiyatın üzerine aşkıma: “Biz en iyisi evi, arabayı satıp bir on gün bu otele gidelim, kalalım mı?” dedim.

........

O da: "Boşver, sahibi zaten yeterince zengindir. Bir de biz, onun zenginliğini artırmayalım" dedi.

........

***Dalga denizde olur. Dalga geçmeyi bırak Ebruli! Sen deniz misin?..

...........

---Hayır deniz değilim. Ama keşke olsaydım. Tamam! Peki ! Şimdi ciddiyim...

...Da

Yani bir otelin de, bu kadar pahalı olmasına bir anlam veremedim. Mantık dışı rakamlar bence...
..........

Düşündüm de; zenginleri kibarca soymanın kaliteli yolu bu olsa gerek!..

"Ruh ikizlerim" benim...

2008-11-24T11:07:00.004+02:00

Bazen bloglarda gezerken, onların yazdığı yazıları okurken; "Benim gibi düşünen, bana benzeyen ne kadar çok ruh ikizim varmış" diye bir seviniyorum. Bir seviniyorum ki; anlatamammmmm!..

.........

Nice, nice "Ruh İkizlerime" diyorum...

.........

İnsanın kendi gibi düşünen, kendine benzer karakteri olan birilerinin de bu dünyada, bir yerlerde yaşadığını bilmek ne kadar güzel bir duyguymuş be!..

..........

Ooooffffff ! Çok rahatladım, bayıldım bu işe...

Değişik bir tarif...

2008-11-20T16:59:00.006+02:00

Hımmm! Nefis bir tarif keşfettim sanırım. Sevgili Zeynepciğimin' in bloğunda. Aslında henüz denemedim ama sanirim bu hafta sonu olabilir. Eğer kalorisi az bir tatlı yapıp da; yemek istiyorsanız eğer kesinlikle deneyin. Çünkü bu kek başka bir kek. Yani içinde ne yağ var ne de süt. Evet sakın şaşırmayın!.. Çünkü gerçekten de öyle...

.......

Bana önce bu tarifte bir eksiklik varmışi gibi gelmişti ama meğerse doğruymuş. Süt&yağ ikilisi bu kekin içinde yok! (Bu ikilinin kekin içinde olmayışını hala kabullenemedim gitti!..)

.......

Denemek isteyenler denesinler bakalım. "Yağsız kek" nasıl oluyormuş bir görelim. Ben sonucu söylemeyeceğim süpriz olsun. En iyisi deneyerek görmek...

........

Haaa, bu arada kekin tarifi de; Portakal Ağacı'na ait...

İçimden şöyle bir geçenler...

2008-11-17T21:18:00.004+02:00

Yıllar geçiyor, yaşım ilerliyor ve olgunlaşıyorum ama…

Her nedense; bazı şeylere boş verip, sinirlenmeden yapamıyorum…

Bu aralar; “Kendini erişilmez, ulaşılmaz hatta mükemmel olduğunu zanneden tiplere” sinir, hatta sinir ötesi gıcık mı gıcık oluyorum. Ayrıca bu insanların yazılarına da gıcık oluyorum…

*** E sen de okuma o zaman onları!...

--- Okumuyorum ama ara sıra gıcık olmak iyi gelir belki diye zevkli oluyor bazen. Bu duyguyu da yaşamak lazım belki. “Gıcık olmak” duygusunu…

Catherine Zeta Jones da; estetikli güzellerdenmiş. Bugün tesadüfen öğrendim. İnternette estetik ameliyatı olmadan önceki, eski fotoğraflarına rastladım ve çok şaşırdım. Ben onun doğuştan güzel olduğunu sanıyordum. Bugüne kadar hiç duymamışım, bir yerde okumamışım demek. O da Deniz Akkaya gibi evrim geçirmiş kesin. Mucize güzelliğine bu şekilde yani ameliyat sonucu sahip olmuş…

Artık soğuklar başladı. Son birkaç aydır farkına vardığım ilk sisli, kapalı, puslu ve yağışlı günü geçiriyorum. Yine yaz melodramları başladı bende. Yaz gelsin. Sıcak, deniz, güneş ve kum. Bu kış yine hep bu kelimeler ağzımda dolanacak herhalde…

Şu anda canım siyah çikolata soslu ve hafif ısıtılmış donut ve yanında miissss gibi sıcacık bir çay çekti. Acayip derecede, olsa da yesem diyorum şimdi…

Dün yürüyüş yaparken şirin bir köpekcikle bakıştık. O bana baktı, ben ona baktım. Onunla konuştum. Bana o kadar anlamlı bakıyordu ki; sanki bana: “Beni evine alıp, bana bakar mısın? Senin olmak istiyorum” diyordu. Gözleriyle adeta bana bunları söyledi o şeker şey…

Hafta sonları çabuk geçmesin. Saatler, günler çabuk geçmesin. Bu gidişle bir bakacağız ki; “50 yaşına” gelmişiz, gelmişim. Hiç istemiyorum. Hem de hiç. Aslında 20’li yaşlarımda kalmak...

*****

Hatta; şu anda 16-17 yaşlarımda ve Çınarcık’da olmak istiyorum. Aylardan da “Temmuz” olsun lütfeeennnn!..

Hayat...

2008-11-12T21:48:00.004+02:00

Bu yıl ama hangi ay olduğunu tam olarak hatırlayamadığım; Living.etc adlı dergide bir röportaj okumuştum. Kişiye sorulan sorulardan birisi şuydu: Sizce "hayat" nedir?

......

Kişinin bu soruya verdiği cevap ise: "Siz başka planlar yaparken, başınıza gelenlerdir"...

.......

Bu kısacık ve anlam yüklü cümleye o an bayıldım. Adeta tutuldum diyebilirim ve hiç aklımdan çıkmıyor artık. Aslında okuduğum dergiyi bulabilseydim eğer; röportajın sahibinin kim olduğunu da yazacaktım ama arayıp, bulamadım işte. Aslında tanınmış biriydi ama hatırlayamadım ne yazık ki...

.......

"Hayat" adlı kelimenin, bu kısacık anlatımı beni adeta büyüledi. Okuduğum ilk anda; söyleyen kişiye ulaşıp, kendisi tebrik etmek istedim aslında. Gerçekten de. Çok hoşuma gidiyor kısacık ama anlam dolu kelimeler...

......

Peki sizce, sizin pencerenizden "hayat" nedir?..

...........

Yukarıdaki fotoğrafları kuzenim Eda mailime göndermiş. Çok beğendim, bayıldım. Yazım fotoğrafsız, renksiz olmasın diye ekledim onları buraya. Çok tatlılar değil mi ama?..

Benim için çok anlamlı...

2008-11-09T11:08:00.003+02:00

Nedense en çok sevdiğim şeylerden birisi de fotoğraflar. Siyah-beyaz ya da renkli farketmez. Ama favorim nostalji yani siyah-beyaz fotoğraflar. Her anı vurgulayan, ölümsüzleştiren, o anda yüzünüze yansıyan duyguyu en iyi anlatan, ifade eden; bence sadece fotoğraflar...

.....

Bazı fotoğraflar var ki; yüz belki bin kelimeye bedel. Sözle anlatamayacağınız, ifade edemeyeceğiniz şeyleri size ifade eden, tek şey fotoğraflar. Ama bu fotoğraflar sadece insan portreleri değil tabi ki de…

Bunlar herhangi bir anın fotoğrafı olabilir. Ağaçta yağmurdan ıslanmış koparılmayı bekleyen bir elmanın, gökyüzünde uçan bir leyleğin, süper bir gökkuşağının, gözyaşı damlayan bir gözün, kıpkırmızı bir gökyüzünün, nasır tutmuş bir elin, kahkaha atan bir yüzün, vs…

Ben güzel ve anlamlı fotoğraflara bakarken müthiş bir keyif alıyorum. Okurken bu keyfi alamıyorum. Görsellik benim için öncelikli. Sanırım anlatılmak istenilen duyguları okurken değil de; bakarken daha iyi anlayabiliyorum. Daha çok şey düşünüp, hissedebiliyorum. Bence tek bir fotoğraf, bir tek bakış bile insana çok şey anlatabiliyor. Uzun uzun satırları, fazladan sıralanmış dolambaçlı kelimeleri okumak adeta beni sıkıyor, boğuyor. Kısa ve öz yazılmış yazıları okumayı daha çok seviyorum. Ama bir sürü fotoğraf olsun, her şeyle ilgili, hiç üşenmeden tek tek onlara bakıp; bana neler hissettirdiğini düşünürüm. Bana daha fazla duygu hissettirir, daha çok şeyi sorgulatır…

Yaşanan kötü olayların, kötü anların fotoğraflarına da bakıyorum ama çok zevk alarak değil. Üzülüyorum, moralim bozuluyor bazen. Hem de çok. Gazeteci-habercilerin işi gerçekten de çok zor. Özellikle savaşların yaşandığı yerlerde görev yapanların. Moralimi yükseltecek fotoğraflar favorim ama bazen acı çeken insanların da neler yaşayıp, hissettiğini öğrenmek için bu tarz fotoğraflara bakmak lazım. Onlar neler çekiyor, neler yaşıyorlar diye…

Benim de fotoğraf hobim var. Bakmayı, çekmeyi, onları albümlerimde biriktirip, yıllarca saklamayı çok seviyorum. Benim için çok kıymetliler…

....

***Fotoğraf alıntıdır...

Dile kolay; tam "22 yıl" sonra...

2008-10-19T20:17:00.002+03:00

Uzun bir yazı oldu biliyorum. Ama benim için anlamı çok büyük…

Güzel günler ne çabuk geçiyor. Hele de; uzun zamandır görmediğin biriyle, bir sevdiğinle berabersen yandın o zaman. İstiyorsun ki; zaman dursun, saatler ve dakikalar geçmesin. Çünkü “O” gidecek. Hem de yurt dışına. Kim bilir bir daha ne zaman görüşülecek diye düşünüyor ve üzülüyorum…

Bloğumda 21 Haziran ve 27 Haziran tarihlerinde yazdığım iki yazım vardı; “Dilek kapınız açık mı?” başlıklı. Aslında önce bu yazdıklarımı okuyabilirseniz eğer ( okuyanlar hatırlar belki, ama ya okumayanlar; onların hiçbir bilgisi yok bu konuda, üşenmeyen okusun diyorum) bu yazımı daha iyi anlarsınız. Benim bir isteğim gerçekleşmişti. Ama bu istek öyle bir istek di ki; gerçekleşmesinden ümidini kestiğim, mucize gibi bir istek…

Sonunda onunla yani Gülay ile birbirimizi bulduk. Üzgünüm ki; “Facebook” sayesinde birbirimizi bulmadık. Haziran ayında benim izimi bulup, beni aradı. Ben şoktaydım o zamanlar. Bununla birlikte; maillesmeler, telefonlaşmalar ve birbirimize fotoğraf göndermeler falan oldu. Tam onunla 22 yıldır birbirimiz görmedik, görüşemedik. 1990 ya da 1991 yılında ona yazmış olduğum mektubuma cevap gelmemişti. Sonra arkasından iki defa daha yazdım ve ondan yine mektup gelmemişti. Ben de bir daha yazmadım. Demek ki; o zamanlarda “o bana yazmıyor, ben de ona artık yazmayacağım” diye düşündüm herhalde. Sonra da; benim adresimi kaybettiğini, ya da taşınmış olabileceğini düşündüm. Birbirimize telefon numaralarımızı vermemiştik. Arayamayabiliriz diye. Çünkü o yıllarda ülkeler arası görüşmeler çok pahalıydı. Bu yüzden onunla telefonda konuşma şansım olmadı. Belki de onunla mektuplaşmak daha güzel gelmişti bana. İnsan konuşamadığı bir sürü şeyi mektubunda yazabiliyor. Duygularını yazarak daha rahat bir şekilde dile getirebiliyor. Aslında en güzeli mektuplaşmak bence. Gerçi artık “mektup yazıp” postaya vermiyorum sadece. Bunun yerine; mektubu yazıyorum ve maille gönderiyorum. En azından 7-15 gün yerine, anında gidiyor. Süper bir şey bence “anında mektuplaşmak”…

Dönelim tekrar Gülay’a. Çocukluğum onunla birlikte geçmişti, birbirimize cok yakındık. Ailelerimiz de tanışıyorlardı. Ama bizim Ankara’ya, onun da Almanya’ya taşınması bizi, birbirimizden ayırmıştı. Ayrılışımız bu şekilde oldu. Yoksa bizim arkadaşlığımız eminim ki; bugüne kadar devam ederdi…

Gülay ile en son mektuplaşmamız, 1990 yılı, ya da sonlarına doğru. Onunla en son görüşmemiz ise “1986” yılı. Yani 22 yıldır birbirimizi hiç görmedik ve sesimizi hiç duymadık. Bu kadar yıldan sonra o beni buldu. Bence bu bir “mucize”. Asla aklıma gelmeyecek, bir mucize. Beni “google” da aramış. Ama benimle ilgili hiçbir siteye ulaşamamış. Kız kardeşlerimden sadece birisinin isminden bir siteye ulaşıp, kız kardeşimi bulmuş. Ondan da; beni buldu işte. Ben hala inanamıyorum. Aslında bazen bu rüya gibi bir şey deyip, geçiyorum. Kendim bile inanamıyorum…

Onunla hemen, bu yıl görüşemeyiz diye düşünmüştüm. Artık kim bilir ne zaman görüşürüz diye içimden söyleniyordum. O Almanya’da, ben Türkiye’de. Ama öyle olmadı işte. Gülay sürpriz bir haberle beni aradı ve sonunda 3 Ekim’de Ankara’ya geldi. Onu görmek, ona sarılmak, gözlerinin içine bakmak harikaydı. Yıllar geçse de yine değişmemişti yüzü. Gözleri yine aynı bakıyordu. Gülüşü aynıydı. Ona bakarken, onunla konuşurken; hep çocukluğum ve Kastamonu’da yaşadığımız anılar geldi gözümün önüne. Çünkü hep o hatıralarla bırakmıştık birbirimizi. Bir daha hiç görüşememiştik ki!..

Ben de 2 gün kadar kalıp, Karabük’e anneannesinin yanına gitti. Orada 2 hafta kaldıktan sonra, Almanya’ya dönmeden önce yine ben de 2 gün kaldı. Yani “22 yıl aradan sonra” sadece 4 günümüz birlikte geçti. Ama ben buna da razıyım. İnşallah bundan sonra az da olsa birbirimizi görebiliriz. 22 yılı 4 güne sığdırmak hiç de kolay değil çünkü…

Bu kadar yıldan sonra ilk görüşmemiz olmasına rağmen; aramızda ne bir soğukluk, ne bir mesafe ne de bir resmiyet oldu. Bıraktığımız yerden devam ettik sanki. Asıl inanamadığım, asıl ilginç olan buydu aslında. Bu duyguyu ancak insan ailesinden biriyle ayrı kalırsa yaşayabilir. Yani “bıraktığı yerden devam edebilir” diye düşünürüm. Çevremdeki arkadaşlarım da bana; “22 yıl hiç görüşmemişsiniz, çocukken ayrılmışsınız. Bu kadar yıldan sonra ne konuşup, ne paylaşacaksınız, aranız eskisi gibi olmaz” diye bir sürü yorumlar yapmışlardı. Ben de bunlardan etkilenip, üzülmüştüm. Ama hiç öyle bir şey olmadı işte. Tam tersine birbirimize karşı; gayet sevgi dolu ve gayet de yakındık. Ama bunu, böyle bir duyguyu yaşayan, dünyada ya da Türkiye’de kaç tane insan vardır ki? Herkesin yaşayabileceği bir şey değil bence. O yüzden de “sadece yaşayan bilir”…

Onun gelişini büyük bir heyecan ve merakla bekledim. Ama ne var ki; geldi ve gitti. Şimdi Almanya’da. Ona kızı ve eşiyle birlikte sağlıklı ve mutlu bir hayat diliyorum. O dünyada ki bütün iyi şeyleri hak ediyor. Umarım hayatında istediği her şey olur. Onu bulduğuma, onunla konuştuğuma, ona sarıldığıma, gözlerinin içine baktığıma o kadar sevindim ki!..

Eğer onunla görüşemeseydik; sadece onun yaşadığını, hayatta olduğunu bilmek bile benim için yeterli olabilecekti. Bunu öğrenmek bile bana verilen en güzel hediyeydi. Çünkü uzun yıllar onu hep merak ettim. “Acaba hayatta mı?, sağlıklı mı?, ne iş yapıyor? evlendi mi?” diye. Ne zaman “Gülay” ismini duysam; aklıma hep o gelirdi. Ve arkasından da; bu sorular gelirdi…

“Çocukluk arkadaşı” deyip de; geçmemek lazım. Belki aynı şehirlerde, aynı ülkede yaşıyor olsaymışız, kim bilir nasıl bir dostluğumuz olacakmış. Birbirimizi çok severken ayrıldığımız için asla birbirimizi unutmamışız diye düşünüyorum. Oysa çocukluğunda insanın hayatında bir sürü arkadaşı olabiliyor. Belki çoğunu da; çok seviyor ve bir daha göremiyor olabiliyor. Ama ben en çok “Gülay” ımı aradım, yıllarca onu merak ettim. Ondan bir haber almayı bekledim. Demek ki; en çok onu sevmişim, onu özlemişim. Canım dostum, arkadaşım, kardeşim benim. Seni hep seveceğim ve bundan sonra asla birbirimizi kaybetmeyeceğiz…

Maceraların en güzeli:::İstanbul:::

2008-10-13T21:01:00.032+03:00

İstanbul maceramızda kaldığımız otelin odasından çektiğim bir kare. Sabahları o kadar güzel bir manzaraya karşı uyanıyorduk ki; odadan dışarı çıkıp, İstanbul'u gezmek dahi istemiyorduk. Daha çok ben istemiyordum...

Bir günümüzü Büyük Ada'da geçirelim istedik ve vapurla yolculuk yaptık. Vapurdan giderken izlemeye doyamadığım bir görüntü...

Büyük Ada'da avını kaybedip, arayan bir pisicik...

Kalığımız otelin teras katındaki mandalina ağaçlarından. Mandalinayı elime alıp, kokladım. Sadece kokladım, içime çektim ama yemedim...

Arnavutköy taraflarında İzmit'den gelen bir Müze Gemisi vardı. Döneceğimiz gün gezmiştik gemiyi. Gezerken el emeği ile yapılmış maket gemiler vardı. Onlardan beğendiğim bir tanesi...

"Emirgan Korusu"nda birbirine sarmaş dolaş olmuş, "sevgili olan ağaçları" keşfettim. Ağaçlardan bir tanesi palmiye ama diğerinin cinsi neydi onu bilemiyorum. Hayatımda ilk defa bu şekilde birbirine yapışık olarak büyümüş iki ağacı gördüm. Görmekle kalmadım, sizlere de göstermek istedim. Çok ilginç değil mi?..

Kaldığımız oteli özlüyorum. İstanbul'da bu manzaraya karşı daha uzun günler kalmak isterdim. Beş gün yeterli gelmedi bana. Böyle bir manzara bırakılıp da, gelinir mi hiç?..

Ortaköy'ü, Bebeği ve Emirgan'ı fethettik. Artık heryerini ezberledik. Bir daha asla unutmayız...

Hep "beyaz bir güvercin" fotoğrafı çekmek istemişimdir. İstanbul'a kısmetmiş bu da. Bebek sahilinde yürürken rastladık ona. Benden hiç kaçmadı, korkmadı. Rahatlıkla çektim ben de. Aslında güvercinlerle pek fazla aram iyi değil. Evimin camlarının önünde sürekli konaklıyorlar. Sanırım çay, kahve bir şeyler içip gidiyorlar. Ama temizlemeyi unutuyorlar. Bu yüzden onlarla aramız pek iyi değil...

Yine sahilde yürürken bu yaşlı amcaya hayran kaldım. Sahilde oturmak ve dinlenmek için oturma banklarından yoktu. Bu amca kendi şezlongunu yanında getirmiş ve denize sıfır oturup, gazetesini okuyordu. Ohhh be ne keyif ama değil mi? Aferin amcaya, takdir ettim onu. Hiç kimsenin aklına gelir mi, böyle bir şey yapmak. Mesela bizim aklımıza gelmemişti?..

Aşkımın yakın bir arkadaşı mutlaka "Rumeli Feneri"ne de gidin demiş. Biz de onun sözünü dinleyip, gittik. Yolda giderken arabayı bir yere çektik ve ben bu şahane manzaraları çektim. Daha bir sürü var dı da, bir kaç tanesini koydum. Rumeli Feneri'ne gittiğinizde; Marmara Denizi ile Karadeniz'in kesiştiği noktayı görüyorsunuz. Çok güzeldi, seyretmeye doyamadım ki! Buraya giderken de karşılıklı iki taraflı sadece ağaçların olduğu ıssız bir yoldan gidiyorsunuz. Deniz ise ağaçların ardında kalıyor. Sonra yukarıdaki ve aşağıdaki manzarayı ve daha güzellerini görüyorsunuz...

İstinye Park AVM'ni geçen sene de görmüştük ama yine gidelim istedik. Orada en çok hoşuma giden İstinye Pazarı ve Rain Forest Cafe. Haa bir de İstinye Pazarında ki "Balık Evinde" hamsi tava yemek. Şiddetle tavsiye edilir, bir Ankaralı olarak hem de. Bir İstanbulluya tavsiye etmek hiç haddimize düşmez tabiki de...

Rain Forest Cafe gerçekten de çok ilginç bir yer. Mutlaka gidilip, görülmesi gereken bir mekan. Girişinde gerçeğe benzeyen bir timsah var. Elektrikle canlıymış gibi hareket ettiriliyor. İçerde ise iki tane fil, goril ve kelebek var. En çok filleri beğendim. Kulakları, gözleri hareket ediyor ve ses çıkarıyor. Çok güzel yapılmış, gerçeğe çok yakın. Cafenin içini yağmur ormanlarına benzetmeğe çalışmışlar. Loş ve karanlık. Kendinizi bir ormandaymış gibi hissetmek ve o ormanda bir şeyler yemek istiyorsanız gidin derim. Bu arada; sahibi tanıdık ya da akraba falan değil. Bu kadar anlattım ama, sadece beğendiğim için. Reklamını yaptığımı sanmayın!..

Dikkat elinizi ısırabilir! Hıhhhh gerçek değil ki...

Büyük Ada'da yediğimiz dondurma. Korneti çok farklıydı. Sadece adada gördüm bu kornetlerden. İstanbul'da hiç görmedim. Ankara da da yok. Sadece adaya mahsus bunlar sanırım. Normalde dondurma aldığınızda kornete para ödemeyiz değil mi? Burada kornete de ayrıca para alıyorlar. Çok değişik bir sistem. Ama değer, süper bir dondurma. Ve de çikolataya ve fındık krığına bulanmış korneti de harikaydı. Artık önümüzdeki seneye, yani 2009 da bir daha yemek üzere, hoşçakal kornet!..

Ada'da sahile sıfır balık lokantalarının önünden geçerken bu manzaraya şahit olduk aşkımla. Bir sürü fotoğraf çekmişim bununla ilgili ama sadece bunu yayınladım. Bu kareye "kedilerin ve martıların kardeşliği" adını koydum. İkisi de birbiriyle çok iyi anlaşıyorlardı. Uzun bir süre bu ikiliyi izledik. İnanamadık...Çok güzeldi!..

Cici, güzel martı. Nerede senin kedi eşin. Söyle bana!..

Ada'da sokakların arasında gezerken bu kediye rastladım. O kadar tatlı uyuyordu ki. Canım hiç kıyamadım ona. İnşallah bir evi, yuvası vardır. Yoksa da inşallah olur...

Yine Ada'nın sokaklarında yürürken; bu ikiliye rastladık. Öylece yolda uyuya kalmışlardı. Ben onları çekerken hiç bakmadılar bile. Hiç uyanmadılar. Çok az güneş vuruyordu üzerlerine. Güneşe karşı öylece uyudular, uyanmadan. Ben gittim, sonra ne oldu bilemiyorum. Umarım ayaklarına basan birileri olmamıştır...

Ada'da "kahve dünyası" nı görünce hemen zıpladık aşkımla. Yüksekte olduğu için, manzarası süperdi. Oturduk, dinlendik ve ben harika türk kahvesinden içtim. Çok şirin bir yer. Henüz Ankara'da iki şubesi var. Umarım daha çok yere açarlar. Çikolataları da harika. Deneyin!..

Ada'ya giderken, vapurdan çektiğim bir kare. Martılara vermek için yanımda sadece bir tane simit vardı. İçimden "keşke yanıma büyük bir ekmek alsaydım" dedim. O anda demiştim yani...

Ada'dan dönerken çektiğim, bayıldığım, seyretmeğe doyamadığım, aşık olduğum bir anın fotoğrafı işte...

"Emirgan Korusu" İstanbul'da mutlaka gidilmesi, görülmesi gereken bir yer. İnanılmaz güzel bir tabiatı var. Ağaçlar, çiçekler, şehirden uzak, temiz bir hava, piknik alanları, Beyaz Köşk, Sarı Köşk ve Pembe Köşk adında üç tane restoranı, Emirgan'dan deniz manzarası, kuş sesleri...

Emirgan Korusu'ndan yine bir manzara. Çok beğendim burayı. Kesinlikle her İstanbul'a gidişimde mutlaka bıkmadan göreceğim bir mekan...

Fotoğrafda çatısı gözüken yer "Sarı Köşk". Burada; dört yıldır görmediğim liseden arkadaşım olan İlkay(Meripoint) ile buluştuk. Onu gördüğüme o kadar çok sevindim ki. Uzun süredir görüşememiştik, özlemişim arkadaşımı. Bu arada Sarı Köşk'ü İstanbul Belediyesi işletiyormuş. Köşkün içi, manzarası ve yemekleri harika. Belediye işlettiği için fiyatlar da süper uygun...

Bir İstanbul maceramı kısa bir şekilde anlatmaya çalıştım ama aslında gezdiğim, gördüğüm, fotoğrafını çektiğim, anlatacağım bir sürü yerler var da; bunları yazacak "ne zaman, ne göz, ne parmak, ne de güç" var bende. Ben artık çok sık yazmadığım halde bloğumdan uzaklaşmaya başladım bu aralar. Çok üşenir oldum bloğuma bir şeyler yazmaya. Sürekli erteliyorum; "tamam yarın yazarım" diye diye. Ama o yarınlar bir türlü gelmiyor. Hatta yazacaklarımı bile unutuyorum. Üzerinden zaman geçince pek keyfi de kalmıyor açıkçası. Sanırım ben pek fazla içimdekileri olduğu gibi yazamıyorum. Sorun bundan kaynaklanıyor. Bakalım bu yazma işi ne zamana kadar sürecek?..

Merak ettim doğrusu. Bloğum birinci yaşını kutlayabilecek mi acaba?..

Güneş ile aranı iyi tut...

2008-09-27T00:00:00.007+03:00

Havalar güzel geçsin, şu yağan yağmurlar, esen fırtınalar bir süreliğine ara versin istiyorum...

Şu kısacık bayram tatilinde; (bazılarımıza 9 gün desek, ben de dahil) güneşli, ılık bir hava diliyorum, tüm Türkiye'ye...

Lütfen güneşle aranı iyi tut. Aranızı bozma sakın. Ona bir süreliğine iyi davran lütfen. Aranıza kara kedilerin (yağmur&fırtına) girmesine izin verme. Bayramda insanlar biraz gezsinler, açık havada dolaşsınlar. Mutlu olsunlar lütfen...

Tamam, söz değil mi? Güneş ile kavga etmek, onu küstürmek yok, tamam mı?..

Ben yolcuyum da yine. Hem de aşık olduğum bir şehre...

Bu bayram tatilinde güneş ile arası iyi olsa fena olmaz...

Eyyyyy! Güzel "İstanbul" duyuyor musun beni?..

Bir çok insan gibi, biz de sana geliyoruz...

Lütfen havan güzel, güneşli olsun...

Ne olur? Gezeceğim, göreceğim bir sürü yer var! Lütfeeeeeennnnnn!..

P.S: Herkese mutluluk ve huzur dolu bayramlar diliyorum ve de iyi tatiller...

"Tatil" demek...

2008-09-17T22:22:00.031+03:00

Uzun bir aradan sonra döndüm, burdayım. Aslında gitmeden birşeyler yazmıştım. Ama yorgunluktan yayınlamayı unuttum. Neyse güzel bir tatildi, sona erdi işte. Tatilden sonra genelde hüzünlenirim. Geçirdiğim günleri özlerim. Yine hüzünlendim. Bu kadar fotoğrafı yayınlayınca hatırlamamak mümkün mü?..

.
Benim için "tatil" demek;

Sürekli maviyi görmek, denizi hissetmek demek...

Sürekli yeşili görüp, onu koklamak demek...

Her sabah; kaldığımız odada, bu manzara ile uyanmak demek...

Her günü bu manzarayla bitirmek demek...

Yine yine, hiç bıkmadan güneşin batışını çekmek demek...

Kaydıraklardan kayıp; hala genç olduğumu hissetmek demek...

Kumlarda sürekli "ayak izini bırakmak" demek...

Yumuşacık kumlara aşkını yazmak demek...

Sahilde akşam üstü, ayaklarım denizin içinde yürümek demek...

Akşam üstü, havuza karşı beş çayını yudumlamak demek...

Palmiyelerin altında serinlemek demek...

Her sabah bıkmadan, usanmadan "pan cake ya da krepi, bal ve taze dilimlenmiş portakal" ile yemek demek...

Her gün sahilde "güneşin batışını" büyük bir aşkla izlemek demek...

İşte "tatil" denince; bu yıl benim için aklımda kalacak olanlar bunlardı...

Her tarafta saksıların içinde inanılmaz güzellikte açmış çiçeklerden vardı. Hergün onları ellerimle sevdim, okşadım...

Otelin bahçesinde bir kaç tane "nar ağacı" vardı. Ankara'da böyle ağaçlar göremediğim için çok hoşuma gitti. Aslında narlar olmamışdı ama ben yine de bir tane koparmak istedim. Ama koparmadım; olmamış narı yiyemem diye...

Otelin duvarına yapılmış olan bu "uçan at heykeli" ni çok beğendim. Bu heykel otelin amblemi aslında...

Benden bu kadar. Şimdi geldi sıra; takip ettiğim blogların birikmiş yazılarını okumaya. 30 Ağustos dan itibaren bilgisayar hiç kullanmadım. Kimbilir okuyacağım ne kadar fazla yazı var. İşte en kötüsü de bu. Ben tatildeyken; takip ettiğim bloglar her gün yazmaya devam ediyor. Bunca biriken, okumam gereken yazıları ben ne zaman okuyup, bitireceğim. Sorabilir miyim size lütfen?..

Sevgili krepim ve doğal marmelatım benim...

2008-08-22T22:48:00.002+03:00

Dün akşam; eve girer girmez soluğu, mutfak da aldım. Çok mu susadın diyeceksiniz belki ama hayır susamadım. Bir anda işten eve dönerken, servisin içindeyken canım krep çekti. Evet ya krep. Bayılırım krepe. Ara sıra evde yaparım. Her ne kadar; yazın gittiğim otellerde ki aşçıların yaptığı kadar güzel olmasa da, benim yaptığım bana yetiyor...klşii

Başladım işe. Çok kolay ya. Biraz un, iki adet yumurta, göz kararı süt, bir tutam tuz, bir tutam şeker ve bir tutam karbonat. İşte bu kadar. Hepsini çırpma telimle, bir çırpıda karıştırıyorum. Teflon tavayı azıcık yağlayıp, bir ölçü kepçe ile krep malzemesini kızgın tavaya akıtıyorum. Orta ateşte hemencecik, iki tarafını da kızarıncaya kadar pişiriyorum. Yapımı o kadar kolay ki. Üzerine ise "doğa" adında, resmen ev yapımı marmelatımı sürüyorum. Bu marmelatın içinde ne şeker var, ne de katkı malzemesi. %100 doğal, ev yapımı bir ürün yani. Kesinlikle tavsiye ederim. Bütün marketler de bulabilirsiniz. Benim kullandığım; erik ve elmadan yapılmış olanıydı. Ama kızılcık, kuşburnu, böğürtlen vs. gibi daha bir çok çeşitleri var. Ben doğa'nın kızılcık ve kuşburnu marmelatını da denedim. İkise de çok güzeldi...

kljlkjlddjjl****

Bu marmelatların yapımında şeker yerine, elmanın suyunu kullanıp, marmelata şeker tadını bu şekilde veriyorlarmış. Bu yüzden; beyaz şeker içermediği için diabetlilere de uygun bir marmelat. Ama aşırıya kaçmamak şartıyla. Mutlaka denemelisiniz derim. Ben çok sevdim de. Doğal ya, beyaz şeker içermiyor ya, bayıldım ben buna...

Güzel mi, güzel bir fotoğraf...

2008-08-18T18:13:00.006+03:00

Yukarıdaki fotoğraf bana ait değil, ben çekmedim, şimdiden söyleyeyim. Bana ait değil ise, kime mi ait?..
.

Tanıdığım birine, eşimin abisine ait. Kendisi bu kareyi, geçen hafta çekmiş. Yeni bir fotoğraf. Bilgisayarında çektiği fotoğraflara bakarken çok hoşuma gitti. Kendisinden; bu fotoğrafı mail adresime göndermesini istedim. İnanılmaz güzel bir ışık ve manzara yakalamış. Gerçekten ben çok beğendim...

Fotoğraftakiler kimler mi?..
.

Bu fotoğraftakiler tanımadığım kişiler değil. Böyle olması da çok güzel. Eşimin kızkardeşi ve onun oğlu. Onların bile haberi yokmuş, bu fotoğraf çekilirken. Ama inanın; bu fotoğrafı onlardan ziyade ben daha çok beğendim...

.
Ya, siz beğendiniz mi?..

Marmaris'i özledim...

2008-08-12T18:29:00.008+03:00

Bu manzaraya bakıp da aşık olmamak elde değil. Böyle bir yerde yaşasam hiç yaşlanmam...

Otelde bulunan bu bilgisayar bölümüne bayıldım. Daha önce bu kadar modern bir bilgisayar kullanma takımı görmemiştim. Tasarım harika. Eve de böyle bir şey alsak ne güzel olurdu. Değil mi aşkım?.. (Cevabı: "evet" olmalı)

Odanın manzarası nasıl ama? Ben böyle bir manzaraya bakan odada bir ömür yaşayabilirim. Kesinlikle bıkmam, sıkılmam...

Fotoğraflardaki oteli Jolly Tur’da gezinirken keşfettim. Marmaris’de kurulmuş süper bir tesis. Beğenenler ve gitmek isteyenler olursa diye otelin adı: “Club Resort Select Maris”. Yaz tatiline gitmek için geri sayıma başladım. İnşallah kısa bir süre sonra tatilime, denizime, kumuma, açık büfe yemeklerime kavuşacağım. Bu yıl biraz geç kaldık. Artık çok bunaldım, bir an önce gitmek; denizin masmavi sularında kaybolmak, bıkıncaya kadar sudan çıkmak istemiyorum…

Yukarıda ki tesisi çok beğendim. Gitsem kesinlikle hiçbir sorun yaşamadan, memnun kalacağıma eminim. Ama ne yazık ki; bu tesisi çok geç buldum. Marmaris’e kesinlikle Eylül ayında gidilmeli. Bu konuda acayip tecrübe kazandım da. Marmaris’e ilk 2001 yılının eylül ayında, hatta 11 Eylül’de gittim. Newyork’da ki İkiz Kulelerin yıkıldığı, o felaketin yaşandığı anda ben otele giriş yapmıştım. O yüzden gittiğim tarihi hiç unutmuyorum. Neyse Eylül ayının ortalarında deniz inanılmaz ılıktı. Hiç üşümeden uzun süre denizde kalabiliyorduk. Daha sonra Marmaris’e ikinci gidişim ise 2004 yılında oldu. O sene Temmuz ayının ortalarında gitmiştik. Gittiğimize çok pişman olduk. Çünkü; denizi acayip serindi. Ben normalde sıcak yerine serin deniz suyunu severim. Ama ben bile inanın giremedim. Girsem dahi on beş dakika bile zor dayanıp, ayaklarım çok üşüdüğü için denizden çıkmak zorunda kalıyordum. Bizi bu konuda hiç uyaran olmamıştı. Yani; “Eylül ayından önce Marmaris’e gitmeyin sakın, yoksa denizinde donarsın, çok serin olur denizi” diye. Acayip bir tecrübe edindik; aşkım ve ben. Asla Eyül ayından önce Marmaris’e gitmem. Bunu geç de olsa öğrendim. Buradan ilgilenenlere duyurulur…

Marmaris’i çok özledim aslında. En beğendiğim tatil beldesi orası. Özellikle de Marmaris’in İçmeler mevkii. Marmaris’in içindeki deniz girilemeyecek kadar pisti. Ama İçmeler koyu 15-20 dk. mesafede olmasına karşın denizi tertemiz, pırıl pırıldı. Çok özledim oraları. Özellikle de dağlarla çevrili olması, denizin enginliği ile dağların o kocaman kasvetinin birleşmesi çok güzel. Seviyorum ve çok özlüyorum Marmaris’i…

Belki de; Ramazan Bayramı tatilinde yukarıda ki otele gitmek kısmet olur. Eğer siz gitmeyi düşünürseniz kesinlikle Eylül ayında gidin. Çünkü Marmaris’in denizi ancak ısınıyor. Ama benim gibi deniz kuşu değilseniz; o zaman hiç fark etmez her an gidebilirsiniz…

Cinsi Pug, adı "Junior"...

2008-08-05T18:42:00.005+03:00

Uzun zaman oldu biliyorum. Her gün "bugün mutlaka bloğuma bir şeyler yazacağım" dedim ama başaramadım. Olmadı, yapamadım ya da vakit bulmayı beceremedim. Ne derseniz deyin, ama yazmayı çok istediğimi ve yazamadığımı bilin, benim için yeterli. Bu arada okumak isteyip de; okuyamadığım takip ettiğim bloglarda yazılan yazılar da birikti. Nasıl okuyacağım, nasıl zaman yetecek bilmiyorum...

.
İş yerinde işler acayip yoğundu. Üç hafta boyunca çok yoruldum, bunaldım. Geceleri geç çıktık işyerinden (fazla mesai yaptık hehehehe!..) Neyse artık bitti ve rahatladık, rahatladım...
.
Bu arada kızkardeşim Ankara daydı. Eşimin kızkardeşi de Ankara'ya geldi. Bu yüzden de yazmaya hiç vakit bulamadım. Onlarla olmak çok güzel. Çok özlüyorum her ikisini de. Keşke Ankara'da yaşasalar! Duydunuz mu beni? Banu ve Deniz sizlere sesleniyorum. Ankara'ya taşının, aramızdaki uzak mesafelerden nefret ediyorum. Çok güzel yaşanılan günlerden ve beraberliklerden sonra "veda etmekten" nefret ediyorum. Bu beni her seferinde çok üzüyor, mahvediyor. Kardeşimin ve yeğenlerimin gitmesine çok az kaldı. Geri sayım başladı. Üzülüyorum işte...

Tanıştırmayı unuttum, afedersiniz! Yukarıdaki beyfendinin adı: "Junior". Kendisi kızkardeşimin köpeği. Onlarla birlikte Antalya'dan geldi. Kardeşim bende kalırken, o da bizde kaldı. Çok uysal, çok tatlı bir şey. Onunla ilgili bir yazım vardı. Baktım da; 8 Şubat tarihinde yazmışım o yazıyı. Okudum, çok hoş. Eski yazılarımı ara sıra okumak da iyi oluyormuş, tavsiye ederim, blog sahibi arkadaşlarıma. Sizler de arada sırada şöyle bir bakın, göz gezdirin eski yazılarınıza, çok keyifli oluyor...

Junior o kadar şeker ki! Onu da çok özleyeceğim. Bir sürü fotoğrafını çektim. Sizler için sadece iki tane yeter diye düşündüm. Junior' ın tek kusuru: acayip bir şekilde tüyleri dökülüyor. Kardeşim bunun için en iyi ilaçları ona verdiği halde, yine de buna engel olamıyor. Bu tüy olayı beni rahatsız etti. Her gün bunun için evin her yerini süpürebilirsiniz. Ben yapamadım ama, inanın bunu yapmayı çok istedim. Ama uzun bir süre onu göremezsem eğer, tüylerinin dökülmesini bile özleyip, bunu bile arayacağım. İşte ben sadece seviyorum o kadar. Asla kedi ya da köpek besleyemiyorum. İstiyorum, sonra her defasında vazgeçiyorum. Bir canlının sorumluluğunu alamıyorum. Bu benim için çok zor bir karar. Sadece seveyim yeter! İlgilenmek, bakmak bana çok zor geliyor...

Göl - serinlik - akşam - susesi...

2008-07-14T21:18:00.009+03:00

Burası bir göl. Su sesi var, burada su sesi. Ördekler ve kazlar yavrularıyla birlikte bu gölde gezintiye çıkıyorlar. Ama ne yazık ki; ben onları yakalayıp, çekemedim işte. Neyse kızkardeşimin Ankara'ya gelmesiyle, biz de bize çok yakın olan, ama bir türlü kıymetini bilip, gidemediğimiz gölümüzü ziyarete geldik...

Ankara'nın bu yıl akşamları acayip güzel. Gündüzleri inanılmaz sıcak varken; akşamları müthiş güzellikte, esintili, serin bir hava var. Bu uzun zamandır böyle. Oldum olası Ankara'nın bu serin akşamlarına bayılıyorum. Akşam oldu mu, evde durmak istemiyorum. Gündüzleri ise dışarı çıkmak istemiyorum. Dışarıda sıcak var, sıcak. Hem de bayıltan bir sıcak...

O akşamlardan biriydi yine. Çok kalabalık bir şekilde Göksu Gölü'ne gittik. Herkes bayıldı. Çünkü insanı resmen sarhoş edecek kadar güzellikte bir hava ve göl manzarası vardı. Böyle güzellikte bir yer bana çok yakın olduğu halde; nedendir bilmiyorum hep misafirlerimizi gezdirmek için geliyoruz buraya. Sanırım insanın ayağının dibinde olan yerler pek kıymetli olmuyor. Ama bu sefer ki gidişimizde kesin karar verdim. Özellikle akşamları daha sık geleceğim bu göle. Göksu Gölü, Göksu Parkı olarak da söyleniyor. İçinde çok güzel kafeler, restoranlar, çocukların vakit geçirebileceği eğlenceli alanlar var. Kazlar ve ördekler var. Bir de onların mini-minnacık yavruları tabiki de...

O akşam gökyüzü de inanılmaz güzellikteydi. Bakmaya, seyretmeye bir türlü doyamadım. Bir sürü fotoğraf çekmiştim ama makinamın ayarını yanlış yaptığım için, fotoğraflar yeterince net çıkmadı. İçlerinden en iyilerini seçtim. Artık bunlarla idare edin...

Bence idare etmeyin; doğru Göksu Gölü'ne gidin. Özellikle de bir akşam; şöyle serin serin, mis gibi göl kokan bir havada yürüyün. Gölün kenarında bir yerlerde oturup, sıcacık bir şeyler için. Hatta üzerinize bir şeyler de almayı unutmayın. Çünkü hava inanamayacağınız derecede serin. Bu akşamlar bitmesin, kış mevsimi gelmesin istiyorum...

*****

Keşke bu serin akşamlar; yerini arasıra gündüzlere bıraksa hiç de fena olmazdı...

llllll

Ne güzel olurdu ama; serin serin, püfür püfür yaz gündüzleri...

Yine bir mekan, yine yeni bir AVM...

2008-06-29T11:52:00.002+03:00

Burası da yeni açılanlar grubunun yeni üyelerinden. Bir burayı görmediğim kalmıştı. Onu da gerçekleştirdim sonunda. Aslında ilk gitmem, iki ay kadar önceydi sanırım. Daha sonra arka arkaya 5-6 defa daha gittim. Ben ezberledim artık, gitmediyseniz sıra sizde o zaman...

Şehir: Ankara, Semt: Etlik, Mekan: Antares AVM...

mm**

Evet burayı keşfederken gözüme çarpan değişik, güzel şeyleri de karelemeden duramadım. Mesela bu dev kırmızı saksılar çok hoşuma gitmişti. İçindeki ağaç da taklit değil; gerçek ağaç, canlı ağaç. İnanılması zor ama öyle...

AVM'nin koridorlarında gezerken; yorulanlar dinlensin diye işte bunlardan koymuşlar. Tasarımı çok ilginç, acayip beğendim. Sanki birileri üzerine oturmuş da; izleri kalmış gibi. Çok değişik bir dizaynı vardı. Ayrıca test ettim. Oturdum, kesinlikle çok rahat. Özellikle de; beyler hanımlarını saatlerce beklerken, rahat etsinler diye düşünülerek tasarlanmış bunlar...

Süs havuzu çok şirindi. Bir anda sular fışkırmaya başlıyor. Sonra duruyor, tekrar fışkırıyor. Su sesi güzeldi, güzel...

ççl

Büyük saksıların içine upuzun bitkiler dikilmişti. Bu bitkilerin ne olduğunu o gün öğrenemedim. Ama çok merak ediyorum. Bir dahaki gidişimde mutlaka soracağım. Bir bilen çıkarsa tabiki...

...kkm

Antares'de fast food yemek bölümünün dışında, bir üst katında da 6-7 tane farklı restoranı var. Bunlardan hatırladıklarım Dali ve Kukla Kebap. Bir de "Big Chefs" var. O da restoranların dışında bir yerde. Normal mağazaların olduğu bir kattaydı...

..oooo

O gün sadece alış-veriş yaptık. Mağazaları gezdik. Bu arada Antares'de Real ve Praktiker de var. Bunu söylemeyi unuttum. Real sadece Ankara'da, Bilkent' de vardı. Ama artık Etlik'de de var. Aslında bir çok yemek restoranın da gözüm kaldı. O gün oraya gitmeden önce, nasıl yemek yediysem bir türlü acıkmamıştım...

Dilek kapınız açık mı?..(2)

2008-06-27T10:01:00.002+03:00

Bir hafta geçti ve iyice sindirdim içime...

Neyi mi?

Şu isteklerim vardı ya, gerçekleşmesini istediğim hani. İşte onlardan biri gerçekleşti. “Dilek kapınız açık mı?..” başlıklı yazımda birazcık bahsetmiştim ama ne olduğunu yazmamıştım. Çünkü henüz olayın şokundaydım, bir türlü bu konuyla ilgili yazmak istemedim. Bu olayı sindirmek istedim, kendimce…

İsteklerimin içinde: “Yıllardır göremediğim, izini kaybettiğim Almanya’da ki arkadaşımı bulmak diye bir cümle vardı…

Evet, işte bu isteğim gerçek oldu. Bahsederken bile hala inanamıyorum. Artık onu bulacağıma hiç ihtimal vermiyordum. Sonunda, O beni yıllar sonra buldu ve telefonla aradı. İşyerine ait numaramdan aramıştı. Önce kendisini tanıyamadım. Beni birisi işletiyor diye düşündüm. Bir arkadaşım daha vardı aynı isimde; ilk önce o zannettim ama sesi benzemiyordu ona. Sonra onu hatırladım ama sesi değişmişti, yıllar önceki sesine benzemiyordu…

Kendisiyle en son 22 yıl önce görüşmüştük. Ben Ankara’ya, O da benden birkaç yıl sonra Almanya’ya taşınmıştı. Yıllarca beraber yaşamıştık Kastamonu’da. Birlikte gülmüş, birlikte ağlamış, birlikte oynamıştık. Onunla çok güzel günlerim geçmişti. Onu unutmama imkan yoktu. Benim için yeri ayrıydı, farklıydı. Kim bilir görüşebilseydik, daha ne güzel günler geçirebilirdik. O benim biricik, izini kaybettiğim çocukluk arkadaşımın ta kendisiydi. Ona yanılmıyorsam en son 1990-1991 yılında mektup göndermiştim. Beklemiştim ama ondan cevap gelmemişti. Daha sonra bir kere daha ve son bir kez daha yazmıştım ona. Ama ondan bir türlü cevap gelmiyordu. Telefon numarası zaten bende yoktu. O yıllarda ülkeler arası telefon görüşmesi inanılmaz pahalı olduğu için zaten arama imkanım olmazdı. Böyle düşünmüşüz ki; telefon numaralarını birbirimize vermeyi akıl edememişiz…

O yıllarda onunla böylece koptuk. Onun benim adresimi kaybetmiş olabileceğinden başka bir şey aklıma gelmiyordu. Bu düşüncemle birlikte yıllar geçti. Ta ki geçen sene facebook sitesine üye oluncaya kadar. Belki onu bu siteden bulabilirim diye o kadar çok heveslenmiştim ki…

Ama olmadı, hayallerim suya, hem de öyle derinlere düşmüştü ki. Arkadaşım Gülay’ın facebook sitesine kayıtlı olmadığını görünce çok üzülmüştüm. Sonra sürekli bu siteye girdiğimde onu aramayı sürdürdüm. O yine yoktu, yine. Bir sürü arkadaşımı bulmama rağmen bir türlü onu bulamıyordum. Artık ümidimi de yitirmiştim. İnşallah hayattadır ve ona bir kötü bir şey olmamıştır diye düşünmeye falan başlamıştım…

İşte sonunda geçen hafta o beni bulmuştu. Google amca da; yıllarca benim adımı, soyadımı ve kardeşlerimin adını, soyadını sürekli arayarak belki bir yerlerde onlara rastlar; bir adres bir telefon numarası bulabilirim diye. Sonunda kardeşimin adı ve soyadından bir telefon bularak kardeşime, ondan da bana ulaşmış. Canım arkadaşım benim aslında beni yıllarca aramış. Ama benimle aynı ismi ve soyadını taşıyan, benimle alakası olmayan yanlış kişilere ulaşmış. Benim de adıma kayıtlı hiçbir telefon numarası yok ki! Keşke olsaymış, keşke!..

Bu olanlardan sonra uzun uzun birbirimizle mailleştik. O beni aradı, telefonda konuştuk, birbirimizin seslerini duyduk. Yıllar sonra hazine bulmuş gibi oldum. Tarifi mümkün olmaya duygular yaşadım. 22 yıldır görüşmüyor olsak dahi; bıraktığımız yerden tekrar başlayabildik. Bu benim için o kadar önemli ki. Demek ki; o benim hayatımda ne kadar önemliymiş, onu ne kadar çok sevmişim. Artık onu bir daha kaybetmek istemiyorum. Halen daha onunla konuştuğuma, onu bulduğuma inanamıyorum. İnşallah en kısa zamanda da kendisiyle görüşmeyi istiyorum…

Onu meğerse nasıl sevmişim, ona nasıl değer vermişim. 22 yıl boyunca görüşememek bile bizi ayırmaya, birbirimizi unutup, vazgeçirmeye yetmemiş ve yetmeyecek de!..

Canım benim, Gülaycım sana kavuşmak uzun zaman aldı ve çok zor oldu ama bir daha ayrılmamak dileğiyle…

Dilek kapınız açık mı?..

2008-06-21T12:55:00.007+03:00

Sevgili Gizem ‘in 7 Haziran günü yazdığım “Bu aralar istiyorum, hem de çok…” başlıklı yazıma bıraktığı bir yorumu vardı. Şöyle demişti: “Dilek tutarken tam tut, dilek kapın açıktır belki. Bir de dileklerine dikkat et, gerçek olabilir. O yüzden şükretmeyi unutmamak şartıyla, bir şeyler istemek gayet zevkli bir durum. Ben de istiyorum.”

Gizemcim; senin iç güdülerin, altıncı hissin meğerse ne kadar kuvvetliymiş. Benim ”dilek kapım” meğerse; açıkmış, bunu öğrendim…

O yazımda yazdığım isteklerimin arasından; çok istediğim ama gerçekleşmesine hiç ihtimal vermediğim isteğim gerçekleşti. Hem de aniden, gizlice, birdenbire gerçekleşiverdi. Ben bile hala inanamıyorum. Hayal gibi bir şey yaşadığım…

Gerçekleşme tarihi: 19 Haziran Çarşamba…

Yıllardır istediğim şey, ne oldu da gerçekleşmek istedi acaba?..

Aslında kendim bile hala inanamıyorum bu işe. Sanki rüyamda gördüğüm; yaşadığımı zannedip, kendimi bununla kandırdığım birkaç dakikadan ibaret sanki. Rüya mı, gerçek mi diye hala sorguluyorum kendimi. Yani tam anlamıyla kendim bile içime sindiremedim bu olayı…

Demek ki; insanın çok istediği bir şeye hazırlıksız yakalanması da, kolay bir şey değil. Bunu anladım. Beklenmedik ani gelişen kötü şeyler gibi, iyi şeyler de insanı allak bullak edebiliyor...

Ne kadar zor bir durummuş aslında. Çok sevindim, şaşırdım, mutlu oldum ama içgüdüsel olarak hazır değilmişim demek ki…

Bekleyin bu yazımın devamı gelecek. İçime sindirdiğimde; koşa koşa, bayıla bayıla gelecek, emin olun!..

Benimkisi zararsız bir merak...

2008-06-17T21:13:00.001+03:00

Bu evi yıllardır hep merak ederim. Ne zaman aşkımla Bilkent'e gitsek, "bir önünden geçip, bakalım mı? " derim. Sanki ev satılık da, almak için bakmaya gidiyorum gibi. Çok komik aslında değil mi ama? Bu ev buraya kurulduğundan beridir, oldum olası bu evi merak ettim. Eskiden bazı söylentiler vardı bu evle ilgili :

jjjh***

-Yok efendim dışındaki parlayan metaller altın kaplamaymış...

lkşşşş

-Çok uzaklardan bile, bu ev farkediliyormuş, altın olduğu için yansıma yapıyormuş...

lllhhk

-Çok pahalıya mal olmuşmuş...

- Falanmış, filanmış işte...

pppkk*

Bu duyduklarım yalan mı, gerçek mi, inanın bilmiyorum. Evin sahibine sormak lazım. Değil mi ama? Ben sadece duydum. Doğru mu bilmiyorum. Söylentiden ibaret de olabilir. Böyle bir olasılık da yok değil yani...

şşşl********

E ben de bunları duyunca bu evi, daha doğrusu villayı merak etmiştim. Görmek istedim. Ama bir kere görmem yetmedi işte. Ne zaman gitsem Bilkent'e hep bir uğruyorum ona. Elimden gelse izin alıp, evin içini de gezicem de. İşte daha cesaret edemedim buna. Kimbilir dışı böyleyse içi nasıldır, nasıl güzeldir?..

iii****

Benim de arasıra böyle meraklarım oluyor işte. En çok da ünlülerin evlerini çok merak ederim. Bazen MTV de rastlıyorum bu tür programlara. Amerika da yaşayan ünlülerin evlerine MTV yetkilisi konuk oluyor ve evi geziyor. Böylece bütün evin her yerini kameraya çekiyorlar. Sonrasında da bizler de izliyoruz tabi ki. Valla ben bayıla bayıla izliyorum. O kadar güzel evler, villalar, şatolar var ki. MTV'de hazırlanan bu program tam bana göre aslında. Artık bu programı yakalayamıyorum. Hangi gün, saat kaç da bilmiyorum. Öğrenirsem tekrar izlemeye devam...

Muzlu kek...

2008-06-12T22:18:00.002+03:00

O kadar kararsızdım ki; acaba kakaolu mu yapsam, yoksa muzlu mu yapsam diye. İkisi birden karışsın, karışık olsun istemedim.Çünkü; kakao, muzun tadını kapatabilirdi. Bilirsiniz kakao, lezzet olarak daima baskındır. Uzun süren kararsızlığımın sonucunda; ikisini de yapmaya karar verdim. Ne zaman mı? Geçen hafta cumartesi günü…

Bu kararsızlıklarım yok mu; beni öldürüyor. Bir türlü sonlandıramadığım huylarımdan birisi işte. Ne yaparsın…

Sonuçta ikisi de bir güzel fırında piştiler. Evimin içini; müthiş bir şekilde tazecik mis gibi kek kokusu kaplamıştı. Kekimin biri kakaolu, diğeri ise muzlu oldu. Keki oldum olası çok severim, bayılırım. Ama ev keklerine. Öyle pastane ya da hazır keklere falan değil yani...

İlk defa deneyip, yaptığım muzlu kekin tarifine gelince; çok kolay, çok! Herkesin sonuçta bildiği, klasik bir sade kek tarifi vardır herhalde. Eğer ilk defa kek yapmıyorsanız bu ölçüleri havada karada biliyorsunuzdur zaten. O yüzden uzun uzun malzeme listesini yazmayacağım ve kısa keseceğim. Kekinizi hazır hale getirdiniz; hani bütün malzemeler karıştı ve kek bekliyor ya, işte tam bu sırada içine:

- 2-3 adet küt şeklinde, göz kararı kesilmiş muz,
- 1 çay bardağı hindistan cevizi,
- Bir de ½ çay bardağı ya da daha fazla kırılmış fındık kırığı,

Bunları da hazırlayıp, kek malzemenizin içine ilave ediyorsunuz ve karıştırıyorsunuz. Artık kekinizi fırına koyabilirsiniz.Kekiniz hazır! Evet yapacağınız tek şey bu işte. Kesinlikle muzlu keki deneyin derim, çünkü seveceğinizi düşünüyorum. Aslında sizi bilmem ama ben bayıldım. Kendim yaptım diye değil; “bir kek canavarı olarak” nedense ben çok beğendim. Neden daha önce yapmamışım, denememişim diye hatta kendime bile kızdım, söylendim. Meğerse muz, keke ne kadar güzel, farklı bir lezzet veriyormuş. Ama hindistan cevizi ve fındık kırıklarının da hakkını yememek lazım. Onlar da; muzla birlikle çok güzel bir üçlü oluşturdular hani…

İşte kek maceram geçen hafta böyleydi. Zaten bizim evde mutlaka bir şekilde kek pişer. Her ne kadar ben fazla kalori içerdiğinden dolayı, yapmayı ertelesem de; bu lezzetten fazla uzak kalamıyorum. Ne yaptıysam ondan bir türlü vazgeçemedim…

E dediğim gibi; çünkü ben “bir kek canavarıyım”…

"Fotoğrafın Dili" (4)

2008-06-09T21:59:00.005+03:00

Aşağıdaki minik ya da kısacık öyküm, yine Öykü Atölyesi ’nin “Fotoğrafın Dili “(4) adlı çalışması için. İkinci öykü denemem olacak. Bunu da belirtmezsem olmazdı. Ayrıca yukarıda ki fotoğraf da; Özlem Özel ‘e ait. Onun çekmiş olduğu çok güzel ve anlamlı fotoğraflarından sadece birisi. Tebrikler Özlem; daha nice güzel ve anlamlı fotoğraflara…
****
Hiçbir zaman gülmedi ki yüzüm. Oysa ne güzel hayallerim vardı. Ben de çocuk olmuştum, ben de genç bir kız olmuştum. Sevilmek, değer verilmek, okumak, bisiklete binmek, pasta yemek, sıcacık bir ev, annemin elinden yemek yemek, şımartılmak, okşanmak istemiştim…

Bunları istemiştim, nasıl bir şey olduğunu merak etmiştim. Normal bir insan gibi, sizin gibi ben de istemiştim...
*******
Hayat öyle bir savurdu ki beni; istediğim çok şeymiş gibi, bu isteklerim için beni mahvetti. Hiçbir suçum yokken, hiçbir zaman hiçbir şeyim olmadı. Ne annem, ne babam, ne işim, ne param, ne de sevgim. "Hiç bir şey" olarak dünyaya gelmişim meğerse...

Hayatta olması gereken hiçbir şeye sahip olamadım. Kırmızı yeni ayakkabılara, doğum günü pastama, hatırlanmaya, mis gibi kokan yemeklere, en başta da sevgiye…

Hiç sevgi görmeden, savrula savrula büyüdüm. İtildim, aşağılandım, hor görüldüm, hiç sevilmedim…

Neden? Neden sevilmedim ben?..

Hak etmedim mi ben sevgiyi, sevgi dolu sıcacık bir yuvayı?..

Neden? Benim neyim eksikti sizlerden?..

Neden benim de olmadı bunlar?..

*****

Neden ben böyle bir hayata sürüklendim?..
****
İşte; beni bu hale getiren, bana yıllarca bu acılı hayatı yaşatan kim, kimler? Neden? Ben ne yaptım sizlere, benim suçum ne?..

Düşündüm de; benim suçum, dünyaya gelmiş olmak. Ben mi istedim bu dünyaya gelmeyi? Doğmadan önce bana mı sordular; "Dünyaya gelmek ister misin" diye. Ama bilseydim böyle bir hayatı yaşayacağımı, bana yaşatacaklarını…

İnan bana; ne bu dünyaya gelmek, ne de böyle acımasızca bir hayatı yaşamak isterdim. Böyle bir şeyi bir kere bile düşünmezdim…
*****
-Neden bu soğukta; burada, tek başınıza merdivenlerde oturuyorsunuz?
-Eviniz nerede?
-Sizi evinize götüreyim mi?” diye sormuştum yaşlı teyzeye. Yanına yaklaşarak; ona yardım etmek, onu dinlemek istemiştim…

Onun çok yorgun, çok mutsuz ve bir o kadar da, muhtaç bir hali vardı…

Ama o hiçbir şey söylemedi, cevap bile vermemişti bana. Birkaç defa daha tekrarladım sorularımı ama hala cevap vermemişti. Ben ayakta öylece ondan bir cevap bekledim. Yüzüme bakıp, bir şeyler söylemesini bekledim…

O bir süre sonra, sadece gözlerime bakmıştı. Öyle bir bakmıştı ki; gözlerimden yaşlar boşalmaya başlamıştı, durduramamıştım onları ve sonra bana yukarıda yazdıklarımı yazdırmıştı…

Evet “bir bakış” bana neler hissettirip, neler yazdırmıştı…

Bu aralar istiyorum, hem de çok...

2008-06-07T15:17:00.006+03:00

İşe gitmemek, çalışmamak...

mmmm

Denize girmek; yüzmek, serinlemek, masmavi sularda kaybolmak...
Kumsalda yan gelip, yatmak...
Gölgede, şezlongda uyuya kalmak, öylece denizin sesiyle...
şşşşşş

Saçlarıma yeni bir şekil vermek, yakışacak bir şekil...
Çıkmayan ojeler bulmak...
Saç beyazlamasını önleyen bir şey, bir ilaç bulmak...

Her gün saçıma, dümdüz fön çektirmek...
kkkkkk
Newyork’a gitmek, gökdelenlerin arasında kaybolmak ve sonsuz alışverişler...
Antalya’da ki kardeşimi, yeğenlerimi görmek...
İzini kaybettiğim; yıllardır görmediğim, Almanya’da yaşayan arkadaşımı bulmak...
Sevdiklerimle beraber bir mavi tur yolculuğuna çıkmak...
İstanbul’a gidip; yarım kalan, gezimizi tamamlamak...

Amasra'ya gitmek; güzelim salatasını & balığını yemek...

Beypazarı'na gidip; o eski konaklarından birinde kahvaltı yapmak...

Big Chefs’de, Hok’s da yemek yemek...
İnanılmaz rahat ve istediğim renkte bir spor ayakkabısı almak...
Sürekli her yere bu ayakkabı ile gitmek, gezmek, koşmak...
AVM’lerini gezmek, hiç yorulmadan, bıkmadan...

Yemek yapmamak, ütü yapmamak, kuruyan çamaşırları toplamamak, bulaşık makinasını boşaltmamak...
Açıkçası evle, evdeki işlerle ilgili hiçbir şey yapmamak...
Hazıra konmak istiyorum...
kkk

Sadece gezmek, istediğim şeyleri yapmak istiyorum...

Yani bir aşçı, bir temizlikçi ve bir de ütücü istiyorum...
Daha doğrusu bir otelde, otel odasında, suit’de yaşamak istiyorum...
Her şey hazır olsun, her şey önüme gelsin istiyorum...
kkkkk

Çok şey mi istiyorum?..

0000
Cevap: "Evet"! Çok şey istiyorsun, hem de çok...

0000

Ama ben yine de; sadece ve sadece...

ııı9999

“Prenses” ya da “Kraliçe” olmak istiyorum...
****

Bir günlüğüne de olsa, bunu istiyorum...

......

İşte o kadar, işte bu kadar...

"Fotoğrafın Dili" (3. Çalışma)

2008-05-31T15:40:00.005+03:00

Bu kısacık öykümü; Öykü Atölyesi 'nin düzenlemiş olduğu "Fotoğrafın Dili"(3) isimli çalışması için yazdım. İlk öykü denemem, umarım beğenirsiniz...

**********

Bu gün çok yoruldum. Hafta sonu mesai olayı beni mahvetti. Oysa yapılacak o kadar güzel şeyler varken; şu işe gelme olayı da, nereden çıkmıştı ki ? Sinir oldum…
------
Artık yeter! dedim içimden. Çıkıp, gidelim artık şu işyerinden. Neyse ben bunu diyeli yarım saat olmadı; sevgili müdürümüz:
mmç
-Artık bu kadar yeterli. Geldiğiniz için çok teşekkürler. Çok işimiz birikmiş, gördünüz mü? İyi ki, geldik ve hep beraber hallettik. Bu kadar işle hafta içi çalışamazdık dedi. İş yerinden çıkma vakti geldi. Ding dong ! dedi ve hepimiz koyun sürüsü gibi dağıldık, çıktık işyerinden…
tttttttttt
O kadar çok acıkmıştım ki. Bir an önce eve, yemeğe yetişmek istiyordum aslında. Hava da bayağı serinlemişti. Üstüm de inceydi; içim üşüdü, titredim birden. İşe giderken aslında servisimizi kullanıyordum. Ama hafta sonu olduğu için servis falan yoktu. Ben de bunu bildiğim için; işe arabamla gitmiştim. İyi ki de öyle yapmışım. Yoksa soğuktan donacakmışım. Niye üstüme bir şeyler almadıysam? Bu arada otobüs durağında otobüs beklediğimi düşünemiyorum…
oooooooo
Bir an önce arabama bindim, üşümüştüm. Yolda giderken ise; eve gidince yiyeceğim, annemim yaptığı sıcacık kıymalı kabak dolmasının hayalini kuruyordum. Derken birkaç kilometre gitmedim ki; Ayfer’i gördüm, otobüs durağında. Büyük bir ihtimalle otobüs bekliyordu. Uzun zaman olmuştu Ayfer’i görmeyeli. Birbuçuk, belki de iki yıl. Hemen arabayı sağa çekip, dörtlüleri yaktım. Büyük bir heyecenla arabadan indim ve Ayfer’in yanına gittim…
fggggggggggg
-Merhaba Ayfer, ne haber? Dedim gülerek…
**********
Beni gördüğüne çok şaşırmıştı. Aslında pek de sevinmemişti galiba. Havadan sudan kısacık bir iki dakika konuştuk. Ona kendisini eve kadar bırakabileceğimi söyledim. Kabul etmedi, gerek yok dedi. Otobüs şimdi gelir, falan diyerek geçiştirdi. Seni eve ben bırakayım, hava çok soğuk dedim. Zaten ne zamandır da; seninle görüşemedik, çok koptuk ikimiz, hadi gel lütfen dedim…
****
Neyse, sonuçta zorla da olsa geldi. Arabaya bindik. Konuşa konuşa gidiyorduk. Aslında hiç keyfi yoktu. Oysa eskiden o kadar yakındık ki, birbirimize. Ne olduysa işte kopmuştuk birden bire. Ben hep soruyordum, o sadece cevap veriyordu. Uzun zamandır birbirini görmeyen iki dostun ya da arkadaşın sohbetine benzemiyordu bizimkisi. Bana hiçbir şey sormuyordu. Sadece dinliyordu o kadar…
0000000
-Ayfer’in evini bilmiyordum. Çünkü daha önce hiç evine gitmemiştim. Eskiden aynı iş yerindeydik ve yeterince görüşüyorduk. Sadece oturduğu semti biliyordum o kadar. Ya da; bildiğimi zannediyordum...
********
Yolda ilerken; “bana yolu tarif edersen iyi olur, evini bilmiyorum” dedim. O da tarife başladı. Başka yerlere gidiyorduk. Önce tedirgin oldum…
*******
- Sen, Yıldıtepe’de oturmuyor muydun? Dedim. O da: “hayır” dedi.
- Peki nereye gidiyoruz o zaman dedim.
- Sen kullan arabayı, ben tarif edeceğim sana dedi.
*********
Daracık sokaklar, yıkıldı yıkılacak evler, neresiydi burası. Dönüşte yolu bulabilecek miydim? Korkuyordum aslında. Eve de gecikmiştim. Karnım da zil çalıyordu. Neydi bu, nereden görmüştüm Ayfer’i…
------
-Tamam, işte bu sokak. İstersen sen burada dur, girme buraya. Ben artık yürürüm dedi.
------
Yol boyunca ona tek bir soru bile sormayan ben; öylece kalakalmıştım, inanamamıştım. Onun böyle bir yerde yaşadığına, bunu nasıl benden sakladığına, neden paylaşmadığına, neden yalan söylediğine, bir sürü şeye…
--------
-Ayfer dur, dedim.
*******
Ayfer durmadı, arabadan indi ve hızlı hızlı yürümeye başladı. Arkasından bende arabadan indim, koşmaya başladım. Kolundan tutup:
**********
-Dur dedim sana, duymuyor musun, neden bir teşekkür bile etmeden gidiyorsun” dedim.
***
Ayfer cevap vermişti sonunda bana:
********
-Utanıyorum, senden utandığım için, yüzüne bakamadığım için kaçtım dedi. Arkadaşlığımız boyunca bazı şeyleri sakladım senden. Fakirliğimi, evimi, yaşadığım yeri, ailemi. Nasıl olsa işyerinde, dışarıda görüşüyorduk, beraberdik. Bunu saklamam kolay olmuştu senden. Ama sen bir gün evime gelmek, ailemle tanışmak isteyince; işte o zaman senden kopmam gerektiğini anladım. Seni aramamaya, seninle görüşmemeye başladım. Evet işte bu yüzden seni istemedim hayatımda…
********
“Fakirliğimi, yoksulluğumu görme diye, istemedim seni” dedi bana…
********
O an ne diyeceğimi, ne söyleyeceğimi bilemeden; öylece ona, o özlediğim yüzüne, güzel mavi gözlerine bakakaldım. Kilitlendim…
**********
Ayfer, öylece yürüyüp gitti, arkasına bile bakmadan. Giderken de ağlıyordu sanırım. Bense ne olduğunu anlayamamış, bitkin, şaşkın bir vaziyette kalakalmıştım. Ben ki; tam anlamıyla bir “sulu göz” olarak, gözümden tek bir damla yaş bile akmamıştı. Neden ağlayamamıştım, neden ?Sadece; “Ona” öylece arkasından bakakalmıştım…
*******
Belki de; yaşadığı yeri öğrenip, tekrar ona kavuşabilmek için öylece bakakaldım…

Doğum günün bugün...

2008-05-31T10:23:00.005+03:00

Sen o kadar tatlı, o kadar iyisin ki. Tertemiz bir kalbin var. Uzun zamandır hayatımdasın, birlikteyiz. Umarım da hep böyle olur. Seni böyle satırlarda anlatmak, bir kaç kelime ile inan mümkün değil benim için. İyi ki doğdun, iyi ki benimlesin ve hayatımdasın. Canım benim bugün senin doğum günün. Nice mutlu, sağlıklı ve başarılı yıllara. Hayatında, herşey istediğin gibi olsun. O temiz ve iyi kalbini hiç bir şey üzmesin, üzemesin. Her zaman iyilik meleği seninle birlikte, yanında olsun...

m****

İyi ki seninle aynı şehirde yaşıyoruz da, görüşebiliyoruz. Ya uzaklarda, ayrı şehirlerde, ayrı ülkelerde olsaydık. Hiç istemezdim bunu inan. Bizim için böylesi çok iyi. İstediğim zaman seni görebileceğimi bilmek duygusu çok güzel. Banu da zaten Antalya'da yaşıyor. Buna bile hala alışamadım. Bir de; sen başka yerde yaşasaydın, bilmiyorum çok zor olurdu benim için...

mlkpş****

Doğum günün bugün, heyecanlısındır sen şimdi. Kimbilir ne güzel hediyeler alıcaksın bugün sevdiklerinden. Eminim ki; çok merak ediyorsun, neler gelecek diye. Bu özel gününü iyi değerlendir. Yoksa hemen geri gelmiyor, bir yıl beklemek lazım. Benim doğum günü maceram güzel geçmişti. Hatta iki gün falan sürmüştü...

ömllşmş
Canımsın, kuzenimsin ama benim için her zaman öncelikle kardeşimsin. Her zaman da öyle kalacaksın. Biricik Edoşum; daha nice güzel günlere ailenle, sevdiklerinle, hep birlikte. En başta senin için sağlık, sonra huzur ve sonra da mutluluk diliyorum. Canım kardeşim benim; seni çok ama çok seviyorum. Asla birbirimizden kopmayalım, ayrılmayalım, hep böyle kalalım...

Kısacık da olsa resetlenmek güzeldi...

2008-05-29T14:32:00.005+03:00

Bugün öğlen bol bol mavi, kırmızı, mor, yeşil ve beyaz gördüm...

********

Mavi: masmavi gökyüzü...

******

Kırmızı: Gelincikler, o kadar güzel açmışlar ki; çok şirindiler. Hatta birazcık topladım. İşyerimdeki masama koymak için. Vazom yoktu ama kupamın içine çok yakıştılar. Masama renk getirdiler. Birazcık gözüm, gönlüm açıldı...

*******

Mor: Uzaklara baktığımda, inanılmaz güzellikte mor renkte tarlalar gördüm. Sanırım mor çiçek tarlalarıydı bunlar. Mor rengi çok severim, çok asil bir renk...

*******

Yeşil: Çeşit çeşit, bir çok ağaç, güzelim çamlar gördüm. Çam ağacını kokladım, mis gibi içime çektim...

**********

Beyaz: Masmavi gökyüzünü renklendiren, güzellik veren pamuk gibi bulutlar...

***

Kısa da olsa bunları görmek bana çok iyi geldi. Beynimi kısacık da olsa resetledim. Sadece ve yalnızca kendimle paylaştım...

******

Topladığım gelincikler, masamda tam karşımda çok güzel oldular. İyi ki de; üşenmeyip, toplamışım. Biliyorum çiçek dalında güzeldir ama; ne yapayım arasıra böyle yaramazlıklar yapıyorum...

*****

Fotoğraf yok üzgünüm. Güzelim gelicikleri, kupamın içindeyken çekecektim oysa...

*********

Canım makinam, evde dinleniyor. Pili şarjda, kendileri enerji depoluyor...

Seveceğim seni "pepino"...

2008-05-27T23:05:00.002+03:00

Bir ay olmuştur herhalde onu yiyeli. İlk gördüğümde; ‘ben bundan hiç yemedim, nasıl bir şey acaba? hemen denemem lazım, tadına bakmalıyım’ demiştim. Meyve hastasıyımdır da birazcık. Meyvesiz bir hayat düşünemiyorum. Meyve sevmeyenleri de bir türlü anlayamıyorum…

Gelelim yeni tadına bakılan, varlığından bile haberdar olmadığım şu meyvemize. Onun adı ‘Pepino’. Adını bile uzun süre hatırlayamadım. Evet aldıktan, onu yedikten sonra adını unuttum, hatırlamadım. Onu başka bir markette görünce hemen adını yazdım ki, bir daha unutmayayım diye. Şimdi onunla ilgili yazabiliyorum. Aslında onunla tanışalı nerdeyse bir ay olacak. Adını hatırlayamadığım için onunla ilgili yazamadım. Ona pepili, pepeye, pepilo diye isimler yakıştırdım. Ama ‘google’ da arama yapınca bu isimde bir meyve olmadığını gördüm. Dün markette, yediğim meyveyi görünce; hemen adını sordum ve öğrendim. Meğerse onun adı pepino’ ymuş…

Tadı kavuna benziyor sanki. Ama tatsız, olmamış kavun gibi. Yani az şekerli bir meyve. İncecik bir kabuğu var, kavun gibi kalın kabuklu değil yani. Aslında bir daha almam, yemem demiştim. Ama araştırınca çok faydalı bir bitki olduğunu öğrendim. A, B, C ve K vitaminlerini, kalsiyum ve bol miktarda potasyum içeriyormuş. Vücudumuzdaki kanser hücrelerinin oluşumunu engelliyormuş, olanları da yok ediyormuş. Kolestrolü düşürmeye yardımcı oluyormuş. Potasyum içermesinden dolayı da kan şekerini düşürüyormuş. Eeee daha ne olsun değil mi ama ?..

İşte bu kadar faydasından; özellikle de kanser hücrelerini öldürüyor olmasından dolayı bu meyveyi yemeyi kabul ediyorum. Aslında meyveleri çok severim ama tadının da güzel olması şartıyla. Bu lafımın önüne geçip, tadı güzel olmasa da ‘pepino’ yu artık yiyeceğim...

Seveceğim seni pepino...

Duydun mu beni ?..

Çünkü sen çok faydalısın…

Tadın da kötü değil aslında, sadece az şekerli bir meyvesin o kadar.Yani olmamış kavun gibisin...

Dünyada o kadar çok kanserli insan var ki; bizim de buna karşı korunmamız lazım. En azından bizi bu hastalığa karşı koruyan yiyecekleri tüketebiliriz. Kanserojen gıdaların yerine, antioksidan gıdalar yani…

Yukarıda ki fotoğraf da, pepino meyvesinin yetişirken ki görüntüleri. Google'ın sayesinde buldum ve sizlere göstermek istedim. Toprağın üzerindeki duruşunu belki merak etmişsinizdir diye. Ben çok merak ettim de. Acaba ağacın üzerinde mi, yoksa karpuz ve kavun gibi toprağın üstünde mi büyüyor diye. Çok değişik bir meyve, hoşuma gitti. Ne zaman görürsem markette alırım artık. Ama her markette satılmıyor, çünkü kendisi birazcık sosyetik bir meyve galiba...

Amasya-Ankara & Ankara-Amasya

2008-05-23T19:22:00.019+03:00

Evet sonunda geldim işte. Tam onüç gün olmuş bloğuma yazmayalı. Çok utandım, şimdi. Üçbuçuk aydır nonstop yazmaktan, bitap düştüm herhalde. Mola verdim. İyi de oldu bence. 'Amasya' maceram ile başlıyorum tekrar yazmaya. 19 Mayıs tatilini fırsat bilerek, o bir günlük tatili değerlendirmek ya amacımız; Amasya'ya gittik. Aslında ilk gidişim değil. Sanırım dördüncü oldu. Orada eşimin kız kardeşi ve ailesi yaşıyor. Onları görmek, onlarla vakit geçirmek için gittik. temel amacımız buydu yani. Denizcim herşey çok güzeldi. Buradan tekrar teşekkürler, seni şimdiden çok özledim ve çok seviyorum. Yaza görüşmek üzere Ankara'da. Canım benim...

Amasya'dan bol bol fotoğraflar koymak istedim. Görmeyenler en azından görsün, akıllarında kalsın, belki bir gün gitmek isterler diye. Ankara'ya 350 km. uzaklıkta sanırım. Yolda tadilat çalışmaları vardı. Eğer olmasaydı dört saatte gidebilirmişiz. Gittiğimizde hava çok sıcak ve güzeldi. Her ne kadar daha önceden görmüş olsamda gezmek keyifliydi. Eeeee tabii ki sevdiklerinle olunca, daha bir güzel oluyor. Değil mi Denizcim? değil mi Yağmurcum?

Şehrin içinden 'Yeşilırmak' geçmekte. Hani şu coğrafya derslerinde gördüğümüz Yeşilırmak var ya! Ha işte ta kendisi. Amasya'dakiler 'Irmak Kenarı' olarak söylüyorlar. Irmağın yanından yayaların yürüyebileceği çok güzel bir yol bulunuyor. Bu yolda yürümek gerçekten çok keyifliydi. Birde adı gibi şu akan ırmak YEŞİL renkte olsaymış. Rengi çamur gibi. Oysa ne kadar güzel olurdu; şöyle yeşil yeşil aksaydı...

Kimbilir, belki yıllar sonra bir gün, bu ırmağın suları yeşil rekte akmaya başlar. İşte o zaman, adını da haketmiş olurdu bence. Değil mi yeşilırmak ?..

Ne kadar güzel bir manzara değil mi ama? Ben buraya bayıldım. Burada çok fazla fotoğraf çekmişim. Hangisini yayınlasam diye acayi düşündüm. Karar veremedim. Burası gölet diye geçiyor. Ama gerçekmiş. Yani yapay değil. Bu fotoğrafları ben çektim. O an oradaydım. Şimdi buradayım. Ama ben o fotoğrafı çektiğim yerde, gölde olmak istiyorum. Fotoğraflara baktıkça hemde inanılmaz istiyorum...

Amasya'da beni en çok cezbeden dağlar. O yüksek dağlara bayılıyorum. Şehrin dört bir yanı da dağlarla kaplı. Barış Manço 'Dağlar' adlı şarkısını, burada askerlik yaparkan yazmış. Öyle söylediler. Ben de yeni öğrendim. Gerçekten de, böyle bir şarkı ancak böyle bir yerde yazılır, bestelenir. Bu arada Barış Manço'yu çok severdim. Onu dinlemeye bayılırdım. Buradan kendisini rahmetle anıyorum, nur içinde yatsın...

Bu göletin dışında Amasya'da bir de 'Borabay Gölü' var. Ben ilk gittiğim sene orayı görmüştüm. Yeşilliklerin içinde harika bir göldü. Daha önceden gittiğim için tekrar görmek istemedim. Ama şimdi 'keşke gitseymişim, görseymişim' dedim. Doğayı, tabiatı seyretmeye doyamıyorum. Çok seviyorum işte...

Bu manzarayı da çok yüksekten çektim. Hava artık kararmaya başlamıştı. Yukarılarda, dağın tepesinde bir restoran.'Ali Kaya' dan çekildi bu fotoğraf. Dağın üzerine, tüm Amasya'yı görebileceğiniz şekilde bir yer yapmışlar. Gerçi bunun gibi bir kaç restoran daha var. Ama biz 'Ali Kaya' ya gitmek istedik. Orada bu manzaraya karşı güzel bir akşam yemeği, arkasından da semaverde çay içtik. Çok güzeldi yaaa. Deniz&Yaşar tekrar çok teşekkürler. Unutamayacağımız bir akşam geçirdik o gün. Daha önce hiç gitmemiştim. Meğerse böyle yüksekten, dağlardan aşağıya bakarak yemek yemek ne kadar güzel bir şeymiş...
*****
O gün hava o kadar çok sıcaktı ki. Otuz dereceyi geçmişti. Ama restorana girdiğimizde bir süre sonra üzerimize kalın birşeyler giydik. Hava inanılmaz değişmişti, esmeye başlamıştı. Olacak o kadar. O yüksek dağın tepesine çıkarsan havanın esmesi gayet normal. Ama ben hiç şikayetçi değildim zaten. Üzerimde kalın montum vardı. O geçirdiğimiz sıcak günün ardından, bana çok iyi gelmişti doğrusu...

Giderken yaşadığım heyecan, artık bitivermişti. Çünkü dönme zamanı gelmişti. İki gece üç gün. Üçüncü günde tam değil yarımdı zaten. Evet dönüyorduk artık. Tam alışmışken birbirimize, dönmek zorundaydık. Gitmesi çok güzel, ama dönmesi ne dense hep zor oluyor. Ayrılık, aradaki mesafeler insanı zorluyor, üzüyor. Ama bir daha ki sefere kesinlikle iki gece değil, daha fazla kalacağım. Yetmiyor çünkü. Bir anda gittik, bir anda geldik. Daha fazla kalmak lazım, hasret gidermek için az bu süre...
****

Yukarıdaki fotoğrafları dönerken, arabanın içinden, camı açarak çektim. Hiç bu kadar net çıkacaklarını düşünmemiştim. Hareket halindeyken çektiğim için, kötü çıkar diye düşünmüştüm. Ama makinam iyiymiş demek ki, marifet bende değil onda, yani fotoğraf makinamda...

Dönerken bu kareyi de yakaladım ya. Yine arabanın içinde, yine yoldayız. Benim için çok anlamlı bir fotoğraf. Gökyüzü ve bulut hastayım çünkü. O bulutlar gökyüzünde o kadar değişik şekillere ve o kadar güzel renklere bürünüyorlar ki. Onların her anını çekmeyi isterdim. Bulutsuz, tek renk gökyüzü bana göre değil. Ben gökyüzüne baktığımda; değişik şekillerde ve renklerde bulutlar görmeliyim. Buna bayılırım...

Ve dönüş tamamlandı. Güneş batmak üzereydi Ankara'ya geldiğimizde. Dönmüştük ama benim içimde her zamanki gibi yine özlem, yine hüzün vardı...

Mini-minnacık bir gezi...

2008-05-10T11:48:00.004+03:00

Yeni sayılır, yani yeni açılanlardan. Ne zamandır önünden geçerken görüyordum ama bir türlü gitmek kısmet olmamıştı. Yeni açılan AVM'lerine yetişemiyorum artık. Geçen hafta sonu (bugün tam bir hafta olmuş, vay be! Şu "zaman" denilen şey, ne de hızlı çalışıyor, kiminle yarışıyor acaba?) acity AVM' ne sonunda uğradım. Güzel, şirin olmuş, beğendim. Sonuçta ner nekadar birbirlerine benzeselerde; çoğu alanları, mağazanın içi değişik oluyor. İlk önce en alt kattaki pet-shop mağazasına gittim. Orayı, birazdan aşağıda anlatacağım. Daha sonra ise oyuncak satan mağazaları gezdim. Nedense çok hoşuma gidiyor bunu yapmak. Gezerken, bakarken çok keyif alıyorum. Arada sırada kendime de, alıcak bir şeyler de bulmuyor değilim hani...

Arkasından aşkım geldi ve acity'nin içinde olan "Home City" adlı restaurant da birşeyler yiyelim dedik. Biraz bana isim olarak Home Store Cafe'yi çağrıştırdı. Biraz benzetmişler sanki. Cumartesi tam yemek saati olmasına karşın, çok sessiz ve sakindi. Benim hoşuma gitti, bundan hiç şikayetçi değildim. Steak Fajita adlı bir et yemeği istemiştim. Dumanları tüte tüte yemeğim geldi. Çok acıktığımdan sanırım, soğuduğunu düşünerek birden yemeğe başladım. Bir anda damağım, dilim bir yandı, bir yandı anlatamam. O anda ağzımdan peçeteye filan çıkarsaydım, belki yanmayacaktı. İnanın bir hafta boyunca iyileşmedi. Damağım resmen yanmış ve çok acıdı. Hala bile acıyor aslında. Aşçı kaç derecede pişirdiyse bu yemeği. Çok güzel bir yemekti aslında. Tavsiye de ederim, rahatlıkla gidilebilir. Ama yanık olayı pek fena oldu benim için.

Acity İstanbul Yolu üzerinde, Batıkent' e yakın sayılır. Yaz gelse dahi gidilebilir. Çünkü üst kattaki fast-food ve restaurantların dışarıda, açık havada yemek yenilebilecek çok geniş alanları var. Gerçi manzaranız engin bir deniz, yemyeşil bir orman ya da kocaman bir dağ manzarası değil ama idare eder işte. İsterseniz, bu arada caddeden geçen arabaları sayabilirsiniz...

jkkk********

Bu arada acity yazısını ve oyuncakları çekerken fotoğraf çekmemem için uyarıldım. Bir türlü anlamıyorum bu uyarının anlamını. Dışarıda güvenlik görevlisi koşarak yanıma geldi ve "hanfendi burada fotoğraf çekmek yasak" dedi. Bende; acity ismini çekmemde nasıl bir sakınca olabilir. Herhalde bunun aynısından yaptırıp, evimde duvarıma asmayacağım dedim. Görevli hala dediğim dedik, lütfen çekmeyin dedi. Neyseki o bana doğdu koşarken, bir tane çekebilmişim. Gıcık güvenlikçi, asıl görevinin dışında herşeyden mesul...

klk*****

Oyuncak mağazasında ise yine oyuncakları çekerken; bir tane mağaza personeli "lütfen oyuncakların fotoğrafını çekmek yasak" dedi. Bende acayip şekilde sinirlenerek; "neden yasakmış, bütün bu oyuncakların aynısından yapıp, taklit ürünlerinizi mi satacağımı zannettiniz" dedim. Ama ikna olmadı. Ben o gelmeden, bir kaç tane çekmiştim zaten. Kısacası anlamsızca yasakları mantığım almıyor, kabul etmiyor bir türlü. Mesela; çok ünlü bir modacını dikmiş olduğu bir kıyafetin fotoğrafını çekmeye çalışırım da, anlarım o zaman yasaktır. Ya da bir takı tasarımcısının yaptığı bir takının fotoğrafını çekmeye çalışırım, bu da yasak olabilir. Bunları gayet normal karşılıyorum. Yasak olmalı, olması doğal. Ama benim çekmeye çalıştığım şeyler neden yasaktı ? Bir türlü anlayamadım. Anlayamadım ve çok sinirlendim...

Pet-Shop mağazasında ise fotoğraf çekebileceğimi , yasak olmadığını söylediklerinde çok şaşırdım ve inanamadım. Diğer yaşadığım olayı düşününce, aslında bu hayvanları çekmem yasak olmalıydı. Flaş hayvanları rahatsız edebiliyor çünkü. Çok sevindim ve çok şirin fotoğraflar çektim. Yukarıdaki "kalın dudaklı maviş balık" nasıl ama? çok güzel değil mi?

Akvaryumdaki balıkları seyretmeye bir türlü doyamadım. O kadar çok fotoğraflarını çekmişim ki, hangisini yayınlayacağıma bile karar veremedim. Çok zorlandım, çok...

Bana çok hüzünlü bakmıştı. Onu izlerken gözlerim doldu bir ara. İnşallah en kısa sürede biri onu alır ve yuvası, onu seven birileri olur diye dua ettim...

Bu da "çov çov" cinsi bir köpekcik. Henüz yavru. Ben eskiden büyük bir çov çov görmüştüm. Bayağı büyük bir köpekti. Hatta uzaktan onu, ayı yavrusuna benzetmiştim. Evde beslenecek bir köpek değil aslında. Ama ne tatlı. Kıyamam ona. Onuda hemen birileri alır inşallah...

Tavşanlar da çok güzeldi. Yumuşacık tüyleri vardı. Burunları sürekli oynuyordu. Çok güzeldi yaaaa...

Bir ara çok karasız kaldım. Acaba bunlardan iki tane alıp, beslesem mi ? diye düşündüm. Sonra vazgeçtim. Yine de, hala düşünüyorum. Bakımı çok zor değil. Ölme riskleri de azmış...

İguanalar, nasıl ama. Çok ilginç hayvanlar. Ben onları izlerken bir kere bile kıpırdamadılar. Hareketsizce öyle bakıp durdular. Aslında benim işime yaradı. Fotoğraflarını çekerken hiç zorlanmadım. Çok kolay oldu. Üzerinde durdukları şey ise, bir taş parçası. Onu elektrikle ısıtıyorlarmış.İguanalar meğersem sıcağı çok seviyorlarmış. Bu yüzdende oradan hiç ayrılmadılar. Sıcacık taştan vazgeçemediler. Geçen sene başka bir pet-shop da gayet büyük bir iguana görmüştüm. Çok değişik, çok güzeldi. Şimdi o kadar çok pişmanım ki, fotoğrafını neden çekmedim diye. Aşkımın cep telefonu ile çekebilirdim aslında. O zamanlar benim fotoğraf makinam benimle gezmiyordu da...

Aslında o gün AOÇ Hayvanat Bahçesi'ne gitmeyi istemiştim. Ama hava yağışlı ve soğuk olduğu için vazgeçmiştim. Bu pet-shop bana ilaç gibi geldi. Mini-minnacık bir hayvanat bahçesini gezmiş gibi oldum. Hiç de şikayetçi değilim, gayet de memnundum. Bir sürü de fotoğraf çektim...

uuumööşşşş*****

Ama bir tek kediler, minik-yavru kedilerden yoktu. Sadece ona üzüldüm. Bir de onlardan olsaydı, şöyle sıkıştıra, mıncıklaya sevseydim onları. Çok daha güzel, süper olacaktı...

Hiç sebepsiz de olabilir...

2008-05-06T20:13:00.003+03:00

Issız, sessiz yüksek bir dağın tepesinde ya da hiç kimselerin olmadığı bir çölde, adada ya da ne biliyim okyanusun tam ortasında olmam lazım. Yani hiç insan olmayan bir yerde tek başıma. Bunu istedim. Avazım çıktığı kadar, oradaki sonsuz boşluğa haykırmak, bağırmak, o sessizliği bozmak istedim. O andan sonraki rahatlamayı hissetmek, ohhh be dünya varmış demeyi istedim...

Hani küçücük çocuklar istedikleri olmadığı zaman, hatta ortada hiç bir şey yokken bile avazları çıktığı kadar bağırıp, ortalığı birbirine katarlar ya. Hani boğazlarındaki o damarlar şişer ve sesleri kısılır ya. İşte aynen onlar gibi. Hatta durduk yere, sebepsizce bağırmak istedim işte. İçimden böyle bir şey geçti. Eminimki yapsam çok rahatlayacaktım. Ama dediğim gibi hiç kimselerin olmadığı bir yer lazımdı. Nereden yaratıcaktım bu yeri bugün ?

Hayali bile güzeldi.O boşluğa, o sessizliğe haykırış, bağırış. Sadece sesim ve alabildiğine boşluk. Yaptığımı, haykırmamı kimseler duymıycak. Beni bunun için ayıplayıp, eleştirmeyecek. Arkamdan " bu herhalde delirmiş, kafayı yemiş" demiycek. Tanrım ne güzel olurdu. Bunu yapmam için illaki bir sebebim olması gerekmiyor bence. Hiç sebepsiz de olabilir, hatta daha bile güzel olur...

Bu arada unuttum bir şey var. Hayvancıklar, evet onlar beni, bağırmamı duyardı elbette. Ama nafile. Bunu kimselere anlatamıycaklardı. Sadece duyduklarıyla kalacaklardı...

jnkkljml*

Sebepsizce bağırmam, haykırmam lazım ama nerde, nerede?..

Bir mim ve üç kadın birarada...

2008-05-05T12:30:00.014+03:00

İlk mimlenme olayım Sevgili Berrin'den.Dün yani pazar günü Berrincim beni mimlemiş. Konu da; yakınlarımız dışında bizi etkileyen, sevdiğimiz idol olarak gördüğümüz üç kadın hakkında bir şeyler yazmam. Allahtan beni fazla yormayacak bir konu olduğu için şanslıyım diyorum, buradan Berrin'e...

*****************

Aslında beğendiğim, sevdiğim, izlemekten, dinlemekten ve okumaktan çok zevk aldığım o kadar çok kadın var ki. Aslında arasından üç kişiyi seçmekte zorlandım. Belki de çok fazla düşünseydim karar verdiğim kişiler bile değişebilirdi. Bende fazla düşünmeden yazmaya karar verdim...

*******

İlk olarak Aydan Şener diyorum. Onu ilk olarak "Çalıkuşu" adlı dizi ile tanıdım. Onu o kadar çok sevmiştim ki o zamanlar. Çalıkuşunu izlerkende küçüktüm aslında. Aydan Şener'i beğenmem, onu tanımam böyle başladı ve devam etti. Halen de Türk Sineması'nda benim için yeri hep ayrıdır. Çok saygı duyduğum, oyunculuğunu çok takdir ettiğim bir sanatçı. Her zaman da öyle olacak...

İkinci olarak; ilk ünlü olmaya başladığı yıldan beri hep dinlediğim bir şarkıcı Britney Spears. Sesini, şarkılarını ve sahnedeki performansını çok beğeniyorum. Dinlemekten hiç bıkmayacağım bir sanatçı ve inanılmaz güzel de dans ediyor. Evlendikten ve iki çocuğunu dünyaya getirdikten sonra yaşadığı sorunlar hep basına yansıdı. Bu olanlardan dolayı asla onu kınamadım ve ondan soğumadım. O sadece çok erken yaşta ünlü ve çok zengin olmanın bedelini ödedi. Onun için herşey yoluna girer umarım. Benim için hiç bir sanatçı, "idol" değil aslında. Sadece beğeniyor ; zevk alarak dinliyor ve seyrediyorum. Çünkü onları tanımıyorum. Karakterlerini ve nasıl bir insan olduklarını bilmiyorum. Bu yüzden de; tanımadığım biri benim idolüm olamaz diye düşünüyorum...

Üçüncü olarak ise, taaaa gençliğimden beridir onu inanılmaz beğenirim. O zamanlar "Zeki Triko"nun mankenliğini yapıyordu. Evet Cindy Crawford ya, hatırlar mısınız bilmiyorum ama ben çok iyi hatırlıyorum. Yazın yazlığımıza gittiğimizde meraklı kız arkadaşlarım "mayon ne marka" diye sorarlardı. Eğer mayon Zeki Triko ise acayip havalı olurdun. Şimdi anlatınca bu tür şeyler ne komik geliyor insana. Hey gidi günler, hey gidi Kumburgaz günlerim...
**

Ben Cindy Crawford'ı o yıllardan beri tanıyorum. Zaten sonra çok ünlü bir manken oldu. Tüm dünya onu tanıdı. Sonra Richard Gere ile dört yıllık süren bir evlilik yaptı ve boşandılar. Şu anda evli ve çocukları var. Çocukları için kariyerinden vazgeçip, mankenlik mesleğini bıraktı. Bir de sanırım "Fair Game" adlı bir filmin başrolünde oynamıştı. Bu filmdeki oyunculuğunu ben beğenmiştim. Ama her nedense sinema kariyerinde pek başarılı olamadı. Kısacası; "yeniden dünyaya gelsen, yine kendim gibi olmak isterim" dışında, kime benzemek, kimin gibi olmak istersin deselerdi bana; hiç düşünmeden cevabım sadece "Cindy Crawford" olurdu. O kadar hayranım ona. Neden?diye soracak olursanız, nedenini bilmiyorum...

Pilim bitti:))

2008-05-04T14:06:00.008+03:00

Bir aydır şu iki dekorasyon dergimi okuyamadım gitti. Mayıs ayı geldi, yeni sayıları çıktı. Ben hala nisanı okuyacağım. Bu bloğu açtığımdan beri yani üç aydır; ne kitap, ne de dergi yüzü görmüyorum. Bunların yerine blog yazarlarını okuyorum desem. Bu arada kendim de yazıyorum tabii. Ama kitap okumayı çok özledim...

******
Dergilerimi bugün kesin okuyacağım, azimliyim yani. Hiç bir şey yapmadan, sadece bunları okumak, fotoğraflarına bakmak ve yanında sıcak birşeyler içmek istiyorum...

******

Kısacası; beynimi dinlendirmek istiyorum bugün. Pilim bitti, nede olsa her pazar olduğu gibi. Kimse aramasın, kimse sormasın beni. Beynimle birlikte yalnız kalmak istiyorum desem...

Kararsızım yine, hem de ebrulice...

2008-05-03T13:41:00.006+03:00

Yine hafta sonu, yine geldi işte,
Yine bir şeylere yetişmem, koşturmam lazım,
Yine erken kalkmam lazım,
Hafta sonuna sıkışan istekleri, gezmeleri, alış-verişi,
Yerine getirmem için, bunu yapmam lazım,
Sabah erkenden kalksam,
Gün ölmeden, öğlen olmadan uyansam,
Yetişmek istiyorum yaaa, onca şeye, hepsine birden,
Yine kalktım işte erkenden,
Oysa; gözüm hala yatağımda, yastığımda,
Baktım; kararsız kaldım bir an, sonra,
Neyse boş ver,
“Önümüzdeki hafta sonu uyursun”, dedim içimden,
Bir saat yürüsem,
Yok önce bir şeyler yesem,
Tamam önce kahvaltı, sonra biraz dergi karıştırsam,
Yok önce bir banyo, sonra rahatlasam ve kahvaltı etsem,
Yok, hayır…
Televizyonun karşısında, kahvaltı yapsam,
Arkasından bir sütlü nescafe içsem,
Büyük bir hızla kanalları gezsem,
Vazgeçtim, işte…
Önce banyo, sonra gidip saçıma dümdüz fön çektirsem,
Uçuşan düz saçlarımla eve gelip, güzel bir kahvaltı etsem,
Sonra şöyle bir TV, biraz dergi, gazete filan okusam,
Hayır, hayır olmaz,
Hani yürüyecektim, hızlı tempo en az 45 dakika,
Olmadı işte, önce yürüsem,
Sonrada bir banyo, hemencecik bir şeyler yesem,
Arkasından bir kuaför, bir düz fön çektirsem,
Kendimi dışarı, temiz havaya atsam,
Bir güzel gezsem, baksam, alsam,
Tamam, buldum. Ben en iyisi,
Bu kadar kararsızlığın içinde,
Hiç yataktan kalkmasam,
Hiçbir şey yapmasam,
Yemeden, yıkanmadan, içmeden, okumadan, izlemeden, yürümeden, gezmeden,
Buracıkta, tam şuracıkta uyuyuversem,
Sadece, uyusam,
Hiçbir şey yapmadan, düşünmeden bir hafta sonumu,
Sadece uyuyarak geçirsem,
Ne olurdu sanki ?
Dünyanın sonu mu gelirdi?
Hayır, gelmezdi,
Sadece; Pazartesi ile başlayan o hafta var ya,
O hafta, o beş iş günü,
Ben gezmesem, dışarı çıkmasam, hava almasam,
Acaba benim için nasıl geçer, nasıl biterdi o beş gün?

Biraz mavi, biraz su & eeee biraz da balıklar...

2008-05-01T19:32:00.012+03:00

Biraz mavilik, biraz su, biraz da rengarenk canlıları görelim diye; üç hafta kadar önce çektiğim akvaryumdaki balıkların görüntülerini yayınlamak istedim. Her ne kadar; denizlerin engin derinliğindeki, görüntüler gibi olmasa da, yine de insanı dinlendiren bir olay şu akvaryum işi. Seviyorum büyük, dev gibi akvaryumları ve içinde yüzen cins cins, rengarenk o balıkları. Evimde olmasını istediğim şeylerden biriside dev gibi bir akvaryumdur. Ama evde ne ona yer var, ne de böyle bir şeyin maliyetine. Çünkü ben öyle orta boy ya da küçük bir akvaryum istemiyorum. Yoksa şimdiye kadar çoktan bir akvaryumum ve bir sürü balıklarım olmuştu...

Bir filmde izlemiştim. Adamın evinde, gayet büyük bir salonu ve salonun bir köşesinden diğer köşesine kadar, boydan boya bir akvaryumu vardı. Ama inanılmaz güzellikte bir şeydi. Devasa büyüklükte, masmavi bir akvaryum. Herhalde benim evimde öyle bir akvaryum olsaydı; ben karşısından ayrılıp da; evde hiç bir şeyle uğraşamaz, ilgilenemezdim. O balıkların suyun içinde yüzmelerini, müthiş güzelliklerini izlemekten hiç bir şeye vakit bulamazdım herhalde. Çok seviyorum balıkları seyretmeyi, onların inanılmaz renklerini tek tek incelemeyi. O kadar güzel yaratıklar ki, mübarekler...

Bu bahsettiğim akvaryum, Panora AVM'nde. Karşılıklı iki tane, gayet büyük bir akvaryum yapılmış. İçinde yavru köpek balıkları bile vardı. Diğer balıklar da çok ilginçti. Bana yakın bir AVM olmadığı için, çok sık gidebileceğim bir yer değil. Ama yakın olsaydı eğer; o akvaryumdaki balıkları izlemek için kesin sık sık giderdim...

Olan oldu işte, görüntüler nerede ?

Gördüğünüz gibi video görüntüsü filan yok...

Niye mi yok ?..

Benim yüzümden yok. Benim hafiften bu işleri bilmememden, acemiliğimden tabiki de...

Çünkü; benim fotoğraf makinem ile çektiğim görüntünün kalitesi 50MB'dan yüksek olduğu için, blogger aktarmayı yapamadı. Kabul etmedi ve iptal etti. Dolayısıyla makinenin netlik ayarını azaltmam gerekirmiş.Daha önce bloğuma video görüntüsü aktarmadığım için bunu bilmiyordum. Biraz geç öğrenmiş oldum. Ama "tam öğrendim" diyebilirim...

Aslında acayip sinirlendim bu işe. Ama elimden bir şey gelmiyor. En çok da; akvaryumdaki o güzel balıkları gösteremediğime üzüldüm. Ben yazımı yazarken, video görüntüleri aktarılmaya çalışıyordu. Ben de yazmaya devam ettim. Ama sonuçta, görüldüğü üzere sadece yazılarım var. O masmavi suda yüzen, o rengarenk balıklar yok işte, yoooookkkkkkk !..

Üzgünüm !..

Sanırım bu durumda size, hayal etmek düşüyor. Haydi hayal gücünüzü birazcık zorlayın. Bakalım kaç tane masmavi sularda yüzen balık görebileceksiniz ?

Kaç tane inanılmaz güzellikte ve renkte balıklar?

Ben hayal etmeyeceğim. Doğruyu söylüyorum. Bana kızmayın lütfen...

Çünkü bilgisayarımda bu görüntüler hala duruyor. Hem de inanılmaz güzellikte ve çok net...

Çiçekler de çiçekler, avizem de avizem...

2008-04-28T22:08:00.006+03:00

Geçtiğimiz hafta sonu Bauhaus’daydım. O ne güzel çiçeklerdi öyle bir görseydiniz. Bence sizde bayılırdınız. Hepsini çekemedim. Aşkım “herkes sana bakıyor, yeter artık, bu kadar fotoğraf” diye söyleniyordu da. Bu yüzden çiçekleri istediğim gibi çekemedim. Orkideler, petunyalar, menekşeler, daha bir sürü adını hatırlayamadığım canlı, capcanlı, rengarenk çiçekler vardı. Bıraksalar hepsinden birer, ikişer alırdım. Ama Bauhaus’dan çıkarken; bir tane pembe menekşe alıyım dedim. Sonra dönüşte alırız, elimde taşımıyım dedim. Biz dönerken kasalar çoktaaaaannn kapanmıştı bile. Yani alamadım. Aklım “pembe menekşe”mde kaldı. Ne güzel mutfağıma koyacaktım işte. Cepa AVM’nde gezmekten vakit kalmadı almaya…

Çiçekler acayip güzeldi. Birde biraz aşağıda yer alan, fotoğrafını çektiğim avizede çok güzeldi. O da Bauhaus’da satılıyordu. Süper bir avizeydi. Yalnız fotoğrafta biraz parlamış, çok net belli değil nasıl olduğu. Yine ben fotoğraf makinemi yanıma almayı unuttuğumdan; aşkımın cep telefonuyla çektim fotoğrafların hepsini de. İyi çıkmış yinede, güssselllll çıkmış…

Neyse avizenin fiyatına gelelim. Evet fiyatı 4.000.-ytl idi. Etiketini de çekiyim, çıksın istedim ama fazla uğraşamadım çünkü gelen geçen bana bakıyordu. Bekliyordum, bir soru ama gelmedi. İçimden; “kardeşime fotoğrafını göndereceğim de; aradığın avizeyi buldum işte diye” filan söyleniyordum açıkçası...

Sizce bu avize, bu fiyat eder mi? Bence etmez. Çünkü ben yakından gördüm, inceledim. Bayıldım aslında, çok beğendim ama çok da param olsa, bu avizeye bu parayı verip de, almazdım. Doğru söylüyorum. O parayla yapılacak daha güzel şeyler var bence. Hani haftalardır devreden şu sayısal loto var ya; benim de sürekli oynadığım. İşte o sayısal lotonun büyük ikramiyesi bir kişiye çıkmış. Altı trilyon mu, ya da ona yakın bir rakam herhalde. Tam olarak bilmiyorum. O ikramiyede bana çıksaydı; inanın bana yine de bu avizeye 4.000.-ytl vermezdim. Kimler satın alıyorsa, bilmiyorum ama vardır bir bildikleri herhalde.“Ne yaparsın biz cahiliz bu konuda, anlamıyoruz galiba”deyip geçiyorum işte. Bir de oturup, buna kafa yoramayacağım...

Bir anda aklıma geldi. Şu altı trilyon kime çıktı acaba? Belki de hiç ihtiyacı olmayan, çok zengin birine de çıkmış olabilir. Ama inşallah öyle olmamıştır. İnşallah, ihtiyacı olan bir aileye çıkmış olsun. İnanılmaz zengin olanlardan bazıları; hala şans oyunlarını oynayıp, bu oyunlardan para kazanma isteklerinin peşinde olduğunu biliyor muydunuz. Bunu da hiç anlamıyorum. Adamın ölünceye kadar kendini, ailesini ve tüm sülalesini yaşatacak parası var ama o hala şans oyunlarını oynayıp, büyük ikramiyenin kendisine çıkmasını bekleyebiliyor. Neler var neler, ne ilginçlikler…

Gelelim tekrar benim avizeye. Hala orada asılı duruyordur eminim ki. Alan olmamıştır onu. Kim alacak ki o avizeyi zaten. Ama almak isteyen olursa Bauhaus’dan alabilir. İzin veriyorum yani, alabilir. Bu iyiliğimide unutmayın lütfen. Kendim alamadım ya, belki bir alan çıkar. Ama eğer fiyatı bin ytl civarında filan olsaydı, belki düşünebilirdim. (Yinede avizede, aklım kalmış anlaşılan)...

*********

Satıcı firmaya buradan minik bir duyuru: "avizenin fiyatı, bin ytl civarlarına düşerse alabilirim"...

Böyle fotoğraflar çekmem lazım...

2008-04-27T12:24:00.009+03:00

Biraz önce maillerime bir baktım ki; arkadaşım Emoş'dan inanılmaz güzellikte fotolar gelmiş. Fotoğraflar harikaydı. Eeeee tabiki hepsini de bloğuma koymadım. En çok beğendiklerimi ayırdım. Ben ne zaman böyle bir manzaranın fotoğrafını çekeceğim?Haaaa! ne zaman ? Kendime acayip kızıyorum. Ankara'da böyle yerler bulamıyorum, yok. Ya da var, ama ben görmüyorum.

**********

Aslında mesela; Amasra Ankara'ya arabamızla 3-4 saatte gidebileceğiniz bir yer. Hemde denizi bile var Amasra'nın. Deniz kenarı bir yer orası. Bir haftasonu aşkımla yola çıkıpta, gidemedik şu meşhur Amasra'ya. Cumartesi yola çıkıp, o gece orada kalıp, Pazar günü öğleden sonrada dönerdik. Ne güzel olurdu. Mesafede yakın, yolda bunalmazdık. Ayyyy gerçekten kendime sinir oldum şimdi. Ankara'da AVM'lerini gezeceğimize; biraz doğa, çiçek, ağaç, deniz manzarası görsek daha iyi olurdu bence. Hemde süper olurdu...

üüüü***********

Ayrıca Amasra'ya gelmeden önce, Safranbolu'ya da uğrama şansınız var. Sabahları uğrayanlar, köy kahvaltısı yapıyorlarmış orada. Tam yolunuzun üstünde çünkü. Ben daha gitmedim ama gitmişim gibi de anlatıyorum yaaaa. Gidenlerin anlattıklarını dinleyerek, edindim tüm bu bilgileri. Geçen hafta sonu en son, işyerinden arkadaşım Meral gitmişti. Çok güzel geçmiş, beğenmiş Amasra'yı. Denize bile girenler vardı dedi. Şaşırdım, inanamadım. Antalya'da bile denize girenleri duymadık çünkü. Demek ki; "Amasra Halkı" denizi çok seviyor. Öyle haziranı, ağustosu bekleyemiyor. Güneş çıksın yeter diyor herhalde, denize girmek için. En kısa sürede Amasra'yı, Çakraz'ı görmek istiyorum. Havalar çok ısınmadan. Çok sıcaklarda gezmeyi sevmiyorum da...

Bugün mailime gelen fotolardan biriside bu pisicik. Yani bu fotoyu çeken ben değilim, maalesef. Kim çekmiş onuda bilmiyorum. Eğer bilseydim, inanın adını belirtirdim. Buna emin olabilirsiniz. Gelelim şu kedimize. Ne kadar da güzel bir şey bu böyle. Saatlerce bu pisiciği seyretsem, okşasam bıkmam herhalde. Tüylerinin rengine hasta oldum. Gözleri de inanılmaz yeşilmiş hani. Üzerine yattığı çimlerle aynı renkte mübarek. Bakarken bile içim titredi gözlerine. Ne güzel bir yeşil öyle. Bu picicik benim olsaydı eğer; adını "Yeşilim" koyardım herhalde. Ne güzel; almış güzelim manzarayı karşısına, uzanmış çimlerin üzerine. Oooohhhhh! gel keyfim gel. Bir de şöyle "güzel pişmiş, ekmek arası arnavut ciğeri olsaydı, ne güzel olurdu di mi?" derdim, onun yerinde olsaydım. Kediler ciğere bayılır. Bu arada bende arnavut ciğerini bayılırım, çok severim. Ama kolestrol problemimden dolayı yememem gerekiyor. Elimden gelse, her gün yiyebileceğim bir yemektir aslında. Ama, dikkat etmek zorundayım işte. Ne yaparsın, hastalıklar yavaş yavaş geliyorlar. Keşke gelmeseler, uzak olsalar değil mi ?..

*********

Şu anda onun yerinde, kediciğin yerinde olmak vardı. Güzel bir gökyüzü manzarasına bakarak, çimlerin üzerine uzanmak. Elimde ciğer-ekmek. Evde değil de, orada olmak vardı...

...**********

Benim de artık böyle yerlere gidip, böyle fotoğraflar çekmem lazım. Doğayı, çiçekleri, hayvanları, dağları, gökyüzünü, güneşi, bulutları. Evet bunların fotoğraflarını çekip, bloğumda yayınlamam lazım. İçimde, inanılmaz derecede bununla ilgili bir tutku var. Bu bloğu açmamla birlikte "insanların fotoğraflarını çekmek" duygumun yerini; doğa, tabiat, manzara ve cansız objelerin fotoğrafını çekme içgüdüsü aldı. Yıllardır yapmadığım bir şeyi yapmak istiyorum. Kendim bile hayret ediyorum. Nasıl da böyle bir şey için bu kadar istek duyuyorum diye...

***********

Ne zaman peki ? Ne zaman çekeceğim bu fotoğrafları, ne zaman Ebruli ? Söyleeee ne zaman?..

En son ne zaman...

2008-04-26T11:29:00.005+03:00

:::::: :::::: :::::: :::::: :::::: ::::::
Düşündün mü sen hiç?

En son ne zaman ağladım diye…

Kaç gün, kaç ay, ya da kaç yıl oldu diye?

Evet, en son ne zaman ağladın? Kim bilir !..

Bilmiyorsun, hatırlamıyorsun, değil mi ?..

Sanma ki, ağlamanı istiyorum…

Sanma ki; üzülmeni, acı çekmeni istiyorum…

Sadece, unuttuğun bir şeyi sana hatırlatmak istiyorum…

Yaşarız, hissederiz ve ağlarız…

Ağlarız ama sevinçten de, mutluluktan da ağlarız…

Sen de bunun için ağla…

Bırak dolsun gözlerin…

Aksın göz yaşların, engel olma…

Akan o yaşlar üzüntüden ya da sevinçten…

Ne fark eder, korkma sen…

Korkma; ağlamak da güzel, gülmek gibi…

Bırak kendini, sıkma, rahatla…

İster sessizce, ister hıçkırıklara boğularak…

Ağla, sadece ağla...

:::::: :::::: :::::: :::::: :::::: ::::::
Ebruli

(Bunu bugün yazmadım. Asıl yazdığım tarih, 13.04.2008 saat 20:45)

İnsan olarak dünyaya geldiğimiz için çok şanslıyız...

2008-04-24T18:36:00.003+03:00

Onlarla aynı yerde, aynı semtte, aynı sitede yaşıyorum.Beraberiz ama ne onlar beni anlayabiliyorlar, ne de ben onları anlayabiliyorum.Sadece birbirimizi görüyoruz, gelip giderken. Ama konuşamıyoruz ki birbirimizle. Hadi ağaçlardan, çiçeklerden vazgeçtimde; keşke hayvanlar konuşabilselerdi, onları anlayabilseydik. Aslında pisiciklerimizin, köpeciklerimizin, kuşlarımızın da gözleri var. Onlar da bizleri görüyorlar, duyuyorlar ama bir de konuşsabilselerdi, ne güzel olurdu. Bunu çok isterdim şahsen. Konuşabilseler kim bilir neler anlatır, neler isterlerdi o güzel dilleriyle...

**********

Acıkınca yemek yemek, uykusu gelince sıcacık bir yer, sevilmek, okşanmak, temiz su içmek, yıkanmak, oyun oynamak, vs. istiyorlar onlarda.Belki konuşabilselerdi onlara kötü davrananlara, canlarını yakanlara içini dökerler, kendilerini savunurlardı. Onlara kötülük yapmaya çalışanlar belki onlara acır, onlara dokunmazdı o zaman...

*********

Ben hayvanları, ağaçları, çiçekleri, doğayı, tabiatı, denizi, güneşi seviyorum. Tabiki de korktuğum, elimi bile süremediğim hayvanlar da var, yok değil. Hatta bazılarını görmeğe bile tahamül edemiyorum. Ama en azından canlılara eziyet, işkence ve kötü muamele yapmıyorum, yapamam da zaten. Onların çoğu savunmasız, kendi halinde canlılar.Allah biz insanları yaratırken; onlardan çok farklı, daha akıllı yaratmış. Aramızda o kadar çok uçurum var ki. Ama bu farkdan dolayı onlara, bu zeka farkımızla; zarar verelim, öldürelim, canlarını yakalım ya da türlerini yok edelim diye değil...

**********

İnsan olarak dünyaya geldiğimiz için çok şanslıyız. Yani Allah'a bunun için şükretmeliyiz. Ben ediyorum. Çünkü dünyada bir çok canlı türü var. Herhangi bir hayvan türü olarak da, dünyaya gelebilirdik. O zaman hayat bizim için ne kadar zor olacaktı. Bunu düşünmek bile beni çok ürkütür, korkutur. Zaten eminim ki; bir çok insana "Eğer bir hayvan türü olarak dünyaya gelmek zorunda kalsanız, hangi hayvan türünü seçerdiniz? " diye bir soru yöneltilseydi; cevap şu olurdu: "aslan" ya da "kaplan". Nedense çoğunun bu cevabı vereceğine çok eminim işte. Bir anket yapmak lazım...

***********

Ben bunları yazdım ama, bir yandan da başka şeyler aklıma geldi şimdi. Dünyanın bir çok ülkesinde, küçük bir kedi kadar bile değer verilmeyen bir sürü insan; çok kötü şartlarda, iğrenç muamele görerek yaşamak zorunda kalıyor, daha doğrusu zorla bırakılıyor. Hiç bir suçu yok. Tek suçu o ülkenin vatandaşı olmak, o ülkede yaşıyor olmak. Aç bırakılan, aylarca banyo yapamayan, işkence gören, sevdiklerini gözünün önünde kaybeden, zulüm gören dünyada o kadar çok insan var ki. Çaresizce tek çıkış yolu ölümü düşünen, isteyen belki de...

**********

Benim elimden yazmakdan başka bir şey gelmedi. Sadece düşündüm ve yazdım. Sonrada üzüldüm. Ne yapabilirim ki, neye gücüm yeter ki ? Elimde olsa; dünyada savaş olan bütün ülkelerdeki savaşı durdurup, insanları çektikleri acılardan kurtarmak isterdim. Bu da zaten bir mucize olurdu. Dünyaya gelen her bebek mutluluğu, iyi şartlarda ve barış içinde yaşamayı, büyümeyi hak ediyor bence...

********

Dünyada yaşanan kötülüklerin bitmesi, acıların yaşanmaması, akan gözyaşların artık dinmesi dileğiyle... D

Ben

Gidecek neresi var ?

2008-04-22T21:03:00.008+03:00

Kafanızı kaldırıp da, yukarıya doğru baktığınızda masmavi gökyüzünü ve bembeyaz bulutları görüyorsunuz. Süper, ben bayıldım; çok hoşuma gitti doğrusu. Aslında geceydi, hava kararmıştı. Yukarıya baktığımda; gecenin zifiri karanlığını ve eğer varsa belki bir ihtimal yıldızları görebilirdim. Buranın üstü ne açık, ne de cam ile kaplı. Tavanı kapalı, ama bu gökyüzü manzarası ile kapatılmış. Gerçek olmasa da, yine de güzel. İnsana pozitif bir elektrik veriyor...

*****

Geçen hafta cumartesi günü buradaydık. Daha önce buraya hiç gitmemiştim. Daha doğrusu böyle bir yerin açıldığını bile bilmiyordum ve kimseden de duymamıştım. Açıldığına dair hiç bir yerde reklamını da görmemiştim ne yazık ki. Tesadüfen Çayyolu' nda gezerken, aşkımla farkettik. Bu bahsettiğim yerin adı "MİNASERA". Tam olarak bir alışveriş merkezi değil. Küçük bir alışveriş merkezi havasında. İçinde alışveriş yapabileceğiniz çok fazla mağazalar yok. Daha çok yemek yiyebileceğiniz restaurantlar, cafeler ve sinema salonu var. En alt katında Carrefour Plus, Malatya Pazarı ve diğer mağazalar var. Orası bile diğer carrefourlardan farklıydı. Çok ilginç geldi bana. Haaaa, unutmadan; iki tanede bar tarzında eğlence yerleri var, en üst katında. İsimlerini hatırlayamadım. O akşam, acayip bir şekilde oraya gidenler vardı. Aslında bir defa gitmek lazım, değil mi aşkım? Bizim gece hayatımız olmadığı için, bu tarz yerlere gitmiyoruz. Daha doğrusu geç saatlere kadar kalamıyoruz. Sevgili uykumuz hemencecik geliyor, sonra da uyukluyoruz...

*******

Minasera; çok değişik bir yer, çok hoşuma gitti. Özellikle de; fazla kalabalık olmayışı ve çok nezih olması güzel. Öyle kalabalık, insanların üstüme doğru geldiği alışveriş mağazalarına gitmek istemiyorum artık. Ayrıca dekorasyonuda farklıydı, çok beğendim.Katlara geçiş merdivenlerinin, tavanlarına astıkları avizeler bile harikaydı. Onların da fotoğrafını çektim zaten. Yemek yiyebileceğiniz yerler de çok güzel. Budakaltı, Okka, Chocolate, Ivy, Starbucks gibi isimler var. Ben aslında "Big Chefs" adında bir restaurant vardı, orada oturmak istemiştim. Mükemmel, çok şık, ve çok değişik bir yer. Ama inanılmaz kalabalıktı ve dışarıda, sırada bekleyenler vardı. Orada yemek yiyebilmek için sanırım rezervasyon şart. Biz daha önce bir şeyler yediğimiz için bari Starbucks Coffee'de oturalım dedik. Çoğu restaurant&Cafe nin dışarıda da oturma yerleri var. Biz de dışarıda oturduk...

**********

Hava gayet iyiydi. Hayatımda hiç böyle nisan akşamları görmedim. Bu kadar ılık, bu kadar sıcak. Ne oluyor bu mevsimlere böyle. Aslında düşününce hiç de iyi değil böyle olması. Bir anormalliktir gidiyor bakalım. Hadi hayırlısı...

*********

Starbucks' ın çikolatalı muffin' ini yerken; "Bunun ne farkı var ki kekten. Bildiğimiz kek, sıradan evde yaptığımız keke benziyor. Niye muffin oluyorsa adı. Adı muffin olunca tadı değişmiyor ki bunun" diye söylenirken, acaba "muffin" ne demek diye de merak ettim doğrusu. İngilizce sözlüğe baktım ve anlamı: "şamkurabiyesine benzeyen bir tür ufak ekmek" miş. Ne garip değil mi? Ben haklıydım bunun adı "çikolatalı kek" olmalıydı. Neyse güzel bir kekti, yani muffindi...

**********

En kısa zamanda "Big Chefs" e gitmek, orada bir şeyler yemek istiyorum. Ankara' da hep aynı yerlere gitmekten sıkıldım, bıktım, gidecek neresi var, keşke İstanbul' da yaşasaydım diyorsanız benim gibi; Çayyolu'ndaki "minasera" ya bir uğrayın, bir görün derim. Sadece Ebruli'den, ebrulice bir tavsiye size...

*************************

Gidip, gitmeme kararı yine sizin...

İnsanın ruh hali değişebiliyor...

2008-04-21T09:41:00.003+03:00

Ne siyah, ne de beyaz. İkisinin arası bir renk o; “Gri”. Uzun bir zamandır sevmiyorum bu rengi. O renkte hiç kıyafetim yok mesela. Ne kadar zamandır yok bilmiyorum ama. Yok işte. Ama eskiden ortaokula, liseye gittiğim zamanlarda acayip bir gri furyası, gri modası vardı. Bayılırdım gri tişörtlere, eşofmanlara, kazaklara. Bir çok kıyafetim griydi. Ama eskidendi griye hayranlığım, sevgim. Ama artık, öyle değilim. Soğudum, uzaklaştım bu renkten...

Bu renge alerjim galiba şu şekilde gelişti. Gökyüzü gri olduğunda; ortada hiçbir şey yok iken birden içim sıkılıyor, moralim bozuluyor. Evet ya, inanın doğru söylüyorum. Hiçbir sorunum yok iken gökyüzünün o kötü, iç karartıcı renge yani griye bürünüşü beni mahvediyor, içimi sıkıyor adeta. İstisnasız bu böyle oluyor. Gri gökyüzü bütün (+) elektriğimi alıyor sanki…

Ne kadar garip değil mi? Bir gökyüzünün rengiyle insanın ruh hali değişebiliyor. Zaten çoğu Avrupa ülkelerinde, özellikle de İngiltere’de gökyüzü hep gri olduğu için insanlarının da soğuk olduğu bilinen bir şey. Bunu benim gibi, bir çok kişi biliyor, söylüyor. İster istemez bu grilik onların da ruhunu, içini, duygularını grileştiriyor. Aslında ne kötü. Keşke o ülkelerde bizim ülkemiz gibi uzun süreli yazı ve güneşi yaşayıp, görebilselerdi. Ben bunu çok isterdim. Her ülke güneşi hak ediyor. Mesela Akdeniz ülkelerinde yaşayan insanlar içinde “İnsanları sıcak kanlı” derler. Demek ki; insanın hayatında güneşin yeri çok büyük…

Resmen bir ay önce falan, tam bir hafta boyunca hava her gün yağışlı, kapalı ve griydi. Ben artık sabahları uyanamaz, yataktan kalkamaz hale gelmiştim. Çünkü sabah olduğunu bir türlü anlayamıyordum. Hava o kadar karanlıktı ki. Başucumdaki saatim de çalsa, bir türlü sabah olduğuna inanmıyordum. Beni uyandıran genelde güneş ışığıdır. O ışıkla, o aydınlıkla daha kolay uyanabiliyorum. Eğer o gri hava, o gri, karanlık gökyüzü bir haftadan da uzun sürseydi ne yapardım diye de düşündüm inanın.Çünkü benim psikolojimi, ruh halimi acayip etkiledi…

Masmavi, rengarenk ve güneşli bir gökyüzü istiyorum, istiyoruz değil mi ? Bana ve herkese böyle bir gökyüzü diliyorum…

Güneşli ve masmavi bir gökyüzünü görebildiğimiz ülkede; Türkiyem de yaşadığım için çok şanslıyım ve şanslıyız diyorum. Nice güneşli, güzel günlere…

Soldukça yenilemek, yenileriyle değiştirmek isterdim...

2008-04-18T18:38:00.010+03:00

"Çiçek dalında güzeldir" ama ne yapayım oldu bir kere...
Ama vazoma da, yakışmadı değil hani. Güzel durdu, güzel...

Sanırım iki gün önceydi. Şöyle bir çıkıyım, geziyim demiştim bizim sitenin içinde. Bahar gelince, yaz gelince o kadar değişiyor ki her şey. Bir başka güzel oluyor, bakmaya doyamıyorum. Özellikle de çiçeklere. Keşke ağaçların çiçekleri hep olsa, hiç dökülmese. Çiçekli halleri daha güzel. Rengarenk; baktıkça bakasım geliyor, doyamıyorum bir türlü...

Ben inanılmaz çiçek hayranıyım. Öyle yapma, cansız çiçek değil tabiki de. Her ne kadar evimde canlı çiçek besleme çalışmalarım olmuş ve bu konuda başarılı olamasam da. Yine de onlardan, onların kokusunu içime çekmekten asla vazgeçemem. Evimde, vazomda çiçeklerim olsun ama canlı; inanın acayip bir şekilde mutlu oluyorum. Çok seviyorum onlara bakmayı, onları koklamayı. Ama aşkım, bunu bildiği halde bana çiçek almaz, alamaz. Neymiş efendim o çiçeği eline alıp, eve getirirken utanırmış. Sanki çiçeğin üzerinde kocaman “Bu çiçeği eşime aldım, ona götürüyorum” yazıyor da. Belki bir hasta ziyaretine, ya da bir hayırlı olsun hediyesi, ne bileyim bir yemek daveti için alınmış olabilir o çiçekler…

Yani mantıklı bir bahanesi yok. İnsan bunun için utanmamalı, bunu yaparken sıkılmamalı. Ama bunu yıllardır, bir türlü eşime anlatamadım işte. Bana çiçek almıyor, alamıyor. Ne güzel bende sizlere şikayet ediyorum onu. Sanki yazınca, o okuyunca ne olacaksa ? Sanki çiçek getirecek bana. Hıııııhhhhhh!..

Eski işyerimde çalışırken; yani altı yıl öncesine kadar, kendime düzenli çiçek alırdım ve süslü buketler yaptırırdım. O yıllarda işyerime çok yakın bir sürü çiçek dükkanları vardı. O kadar hoşuma giderdi ki; bu çiçekleri kendime almam, anlatamam. İş yerine geldiğimde ise arkadaşlardan bazıları :

-Ne o, kime aldın bu harika çiçekleri, nereye, kime götüreceksin ?
-Ne kadar güzel olmuş bu buket. Ben de istiyorum, ben de…
-Akşama bir ziyaretin var herhalde. Yine kime gidiyor bu güzel çiçekler? Nereye, kime bakalım?

Gibi, bir sürü sorular sorarlardı. Yanlış anlamayın normal sorular bunlar. Ama her seferinde bir açıklama, her seferinde anlatmak. Yorulmuştum cevap vermekten herhalde. Ben de çok karasız kalırdım. Kendime aldığımı söylesem mi? Yoksa söylemesem mi? diye. Bir süre galiba söylemedim. Sonra söylemiştim, utana sıkıla. Beni anlayacaklarını pek düşünmediğim için. Genelde hep çiçek hediye gelir bizim toplumumuzda. Pek az insan gidip de, çiçekçiden canlı çiçek buketi yaptırır kendine. Aslında çok normal bir davranış ama ne yazık ki; ya çiçekler çok pahalı geliyor, ya da bu yapılan çok saçma geliyor bazılarımıza. Neyse bana normal geliyor ve parama kıyıp, alıyorum. Önemli olan benim ne istediğim ve ne hissettiğim öyle değil mi?

Elimden gelse aslında banyo da dahil olmak üzere, evimin her odasına vazo içinde çiçekler, inanılmaz kokan canlı çiçekler koymak isterdim. Soldukça yenilemek, yenileriyle değiştirmek isterdim. Ne yapayım, bu da benim hayallerimden birisi. Hoş görüceksiniz…

Evime bu yıl giren ilk canlı çiçek, yukarıda fotoğrafta gördüğünüz leylaklar. Evet nisan ayına kadar hiç canlı çiçek almamışım kendime, ne yazık bana. Aslında hep niyetlendim ama otobüsle dönüşüme rastladı ve elimde taşımak istememiştim. Bu leylaklar bu yılın, 2008’in ilk canlı çiçeği benim için. Vazoma giren ilk çiçeğim. Onları satın almadım. Zaten hiçbir çiçekçide bu cins çiçekler satılmıyor, bunu biliyorsunuzdur. Ben bunları bizim sitede, binamızın hemen girişinde gördüm. Bir baktım açmışlar, gözlerime inanamadım. Normalde koparmam, bunu yapmam ama bu sefer dayanamadım işte. O kadar güzel kokuyorlardı ki; bir anda bir baktım, elimdeki poşetin içi leylak kokuyor. Bir güzel koparıp, koymuşum bile poşete. Kendim bile inanamadım bu hızıma. Yakalanma korkusu, beni böyle yaptı...
******
O akşam, onları vazoya koyduğumda, evin içini leylak kokusu sarmıştı. Ben bununla bile mutlu olabiliyorum, sevinebiliyorum işte. Gerisini siz düşünün…

:::::: Mavi - Yeşil ::::::

2008-04-17T09:45:00.005+03:00

Canım benim; yazdığı şiirlerinden bir tanesini mailime göndermiş. Uzun zamandır bekliyordum şiirini. Görünce, okuyunca çok sevindim ve çok beğendim. Ne de güzel yazmış...

Tekrar sizi tebrik ediyorum Hicran Hanım. Çok güzel dile getirmişsiniz duygularınızı. Kaleminize, elinize sağlık...

Mavi - Yeşil

Sen mavisin,

Ben yeşil,

Sen benimle sevişirsin,

Gözyaşın yüreğimin üstüne damlar,

Ayak izlerin avuçlarımdadır,

Erguvanlar seninle kokar,

Kimini seversin kimine öfke duyarsın,

Nice sevdaları taşırsın uzaklara,

Bazen hırçınlaşır,

Bazen de hiç konuşmazsın ,

Yalnızlığa demir atarsın,

Mehtabı koynuna alır,

Yıldızlara göz kırparsın,

Martıların kanat çırpışında,

Gökyüzüyle aşk yaşarsın,

Güzeli seversin benim gibi,

Alır gidersin sessizce ağlamasına bakmadan,

Kimi gözlere rengini verirsin,

Kimini acımasızca üzersin,

Sen bakmaya doyamadığım,

Sen dokunmaya kıyamadığımsın,

Rengimi senden alırım, bana gelmesende,

Seninle biz ayrılamayız,

Tende ruh gibiyiz,

Hicran ÇÖMLEKÇİ

Onlar için en iyisini, en güzelini yapalım...

2008-04-16T10:29:00.005+03:00

Ne kadar da çabuk ısındı havalar. İnanılır gibi değil. Geçen hafta sonu bir ısındı durmak bilmedi mübarek. Ben hayatımda nisan ayının bu kadar sıcak, 29-30 derecelerde olduğunu hiç görmemiştim. Siz bu kadar sıcak bir nisan ayı görmüş müydünüz ? hatırlıyor musunuz ?

Her 23 Nisan’da çocukların üşüdüğünü, hatta üşümekten morardığını görmekten bıkıp usanmıştım. Her 23 Nisan mutlaka yağmurlu ve soğuk geçerdi. Ben hep böyle hatırlıyorum ne yazık ki. Bana; güneşli, sıcak ve soğuktan üşümemiş, donmamış, morarmamış çocukları hatırlatan bir 23 Nisan günü yok, hafızamda böyle bir gün yok…

Her 23 Nisan; yıllardır, benim çocukluğumdan beridir soğuk, yağışlı ve serin geçerdi, geçmiştir. Ama nedenini hala anlayamamışımdır ki; o küçücük çocukları incecik, yazlık kıyafetlerle “23 Nisan Gösterileri”ne çıkarırlardı ve saatlerce o çocuklar dışarıda, soğukta perişan olurlardı. Neden havanın soğuk geçeceğini bile bile bunu yaparlardı bilmiyorum. Mantıklı bir açıklaması var mıydı acaba? Bu hazırlıkları yapanlar, planlayanlar çocukların öğretmenleri değil miydi? Bunu neden yapar bu öğretmenler ? O gün çocuklar üşüsün de; hasta olup, yatsınlar diye mi? Neden ? Neden düşünemez bu hazırlıkları yapan kişiler bunu?

Yıllardır televizyondan “23 Nisan Gösterileri” ni izlerim. O güzelim, mini minnacık çocuklar o incecik, kısacık kıyafetlerin içinde donarlar. O kadar üzülerek izliyorum ki, onları. Her seferinde sinirlenip, Milli Eğitim Bakanı’na bu konuyla ilgili dilekçe yazacağım diyorum ama bir türlü yazamadım. Aslında benim değil de, o çocukların annelerinin ve babalarının bu konuyla ilgili şikayeti dile getirmeleri gerekir ve gerekirdi…

Ama ne yazık ki, bu yıl farklı bir şey olacak. 23 Nisan günü hava inanılmaz sıcak ve güneşli olacak. Bu gidişle öyle olacağını ümid ediyorum. Çocuklarımız üşümeyecek. Haytım boyunca hatırladığım ilk sıcak, yağışsız geçen 23 Nisan olacak...

Yaşasın!.. Çok ama çooookkkk mutluyum. Onların, çocukların yerine, mutluyum…

Ama; bizim şu 23 Nisan gösterilerini hazırlayan öğretmenlerimiz, yıllardır düşünemedikleri şeyi; ya bu yıl yapmak isterlerse. Yani her 23 Nisan havalar çok soğuk oluyor. Çocuklarımız üşüyorlar, hasta oluyorlar diye bu yıl kıyafetlerini kalın, üşümeyecekleri cinsten hazırlayalım dedilerse ? O zaman ne olacak ? Çocuklar yanacak, terleyecek ve yine o gün, her şey burunlarından gelecek…

23 Nisan; çocukların, çocuklarımızın bayramı. Lütfen bunu unutmayalım. Onlar için en iyisini, en güzelini yapalım ve hazırlayalım. Bu gün onların mutlu olma günü. Üzülmeden, sıkılmadan, üşümeden ve terlemeden geçirmeleri, eğlenmeleri gereken bir gün. Bu yüzden herşeyi iyi düşünerek, doğru organizasyonlar hazırlayalım. Özelikle de onların giyeceği kıyafetleri lütfen doğru, düzgün ve mantıklı seçelim...

Yalnızca bunu hatırlatmak istedim. Her yıl, o gün geldiğinde bu konuda hep konuşurdum;

-Neden bu çocuklar böyle donuyorlar, neden titriyorlar ? Kıyafetleri neden bu kadar ince ?
-Onların böyle üşüdüklerini görmek kimi mutlu ediyor ? Kimleri sevindiriyor ?
-Üşümesin o minik eller, o incecik bacaklar, o narin kollar derdim…

Yıllardı hep söylenir, hep konuşurdum bununla ilgili. Sinirlenirdim, mantıklı bir açıklama bulamazdım…
******

Artık bununla ilgili düşüncelerimi de yazdım yaaa, ohhhh be. Şimdi o kadar mutluyum ki, anlatamam…

Çok güzel bir cumartesiydi, çabuk bitti...

2008-04-13T19:50:00.004+03:00

Sabahları artık horoz sesiyle uyanıyorum. Evet şaşırmayın, doğru söylüyorum. Artık şehirde de horoz yetiştirenler var. Hem de bizim evin yakınlarında bir yerlerde. İlk birkaç gün;

-Aaaa ne güzel horoz sesi. Horoz sesini de duymayalı uzun yıllar olmuştu...
-Ne güzel yaaa, kendimi vallahi köydeymişim gibi zannediyorum…
-Köylerde insanlar horoz sesine uyanırlar ya, benim de çok hoşuma gitti bu, özlemişim...
******

Ama bu horoz maalesef bir ötmeğe başladı mı, hiç susmuyor mübarek. Sürekli öten cinsten sanırım. Hafta içi işe gittiğimiz için, aşkım ve ben olayın farkında değildik. Artık farkındayız. Horoz hafta sonu da, yani cumartesi ve Pazar sabahı da erkenden ötmeğe başlıyor. Ve de bizi uykudan uyandırıp, bir daha uyutmuyor…

Bizim oturduğumuz yerin çevresinde çok fazla devam eden inşaatlar var. Bunlar apartman, site, okul ve sağlık ocağı falan. Çoğu da, ne yazık ki hala bitmedi. Tahmin ediyorum ki; inşaat işçileri besliyor bu horozu. Sanırım bir çalar saat almak derdine, bu horozla uyuyup, onunla uyanmayı tercih ediyorlar. Bir bulsam kim olduğunu; ona bir çalar saat hediye edeceğim. Bir de, birkaç sözüm olacak bu horozun sahibine…

Anlayacağınız ben artık şirin mi şirin, bir köyde yaşıyorum. Köy kahvaltısına bana gelebilirsiniz, beklerim. Gülmeyin; resmen öyle. Kedi miyavlamasına, güvercin ulumasına alışmıştık ama bu horozun üüüüürrrrüüüüü sesine alışamayacağım. Herhalde zabıtaya şikayet etmek lazım. Nereden çıktı bu horoz anlayamadım. Artık beni feci şekilde sinir ediyor. Benden ve aşkımdan başka sinirlenen yok mu acaba? Merak ettim doğrusu…

Hafta sonu cumartesi günü canım Edoşumla birlikte buluştuk. Kendisi beni yemeğe götürmek istemişti, bir de bana aldığı hediyeleri verecekti. Eda’ya Kızılay’da “Melbo” ya gidelim, bana daha yakın olur demiştim. O da, Arjantin Caddesindeki “Ivy” ye gidelim demişti. İyi ki de Ivy’ye gitmişiz. Her şey çok güzeldi. Güzel ve lezzetli bir yemek, ardından da cappuccino ve nefis bir kakaolu cheese cake. Canım Edoşum ısmarladı yemeği. Bu arada fiyatları bayağı bir tuzlu. İzin vermedi bile, bir kısmını ödememe. Canım benim, kıyamam ona ben. Tekrar teşekkürler; birbirinden güzel doğum günü hediyelerim ve o güzel yemek için…

Aklınızda bulunsun.Belki gitmek isterseniz; Ivy Gaziosmanpaşa’nın girişinde, Arjantin caddesinin tam bittiği köşede, taksi durağının karşısında. Şirin restaurant-cafe tarzı bir yer. Açıldığından bu yana yani, 1998 den itibaren sanırım 6-7 defa oraya gitmişimdir. Ama önceki yerine. Eskiden yeri bir paralelindeki caddedeydi. Aslında ben orayı daha çok seviyordum. Keşke hala orada olsaydı. Nede olsa aşkımla gitmiştim yaaa, sanırım ondan…

Bekiyordum bir şiir, ama benden olmasını değil...

2008-04-12T11:02:00.005+03:00

Günlerden 6 Nisan 2008, akşam saat 10:00 suları. Arkadaşımdan bir şiir bekliyorum, bana yazdığı bir şiirini mailime gönderecek. Tabii ki; tarih vermedi. Yani şu gün gönderirim falan demedi. Ama yinede şiiri henüz gelmedi. Gönderdiğinde o şiirini bloğumda yayınlayacağım.

Derken; o akşam, o saatte, birdenbire, kendiliğinden bir anda oluverdi işte. Hayatımda ilk şiirimi yazdım. Bugüne kadar hiç şiir yazmamış biri olarak, “Evet” bir şiir yazdım. İnanamıyorum doğrusu buna. Benim hiç bir zaman böyle bir yeteneğim olmadı çünkü. İlk deneme için hiç de fena olmamış dedim kendi kendime. Ben sevdim, beğendim. Bakalım sizde beğenecek misiniz? İlk olması benim için çok önemli ve özel. Bundan sonrası olur mu? İlham gelir mi? Bilmiyorum. Ama inşallah olur…

*****

Şiirimi aslında yazdığım gün, yani 6 Nisanda yayınlamak istemiştim ama o gün bloğumda yayınladığım başka bir yazım vardı. Bu yüzden olmadı. Kısmet bugüneymiş. Yani kendileri beklemedeydi anlayacağınız...
******

:::::: :::::: :::::: :::::: ::::::

Hayat !..

Sen nasıl bir şeysin ki?

Acı, tatlı, ekşi ya da bal gibi…

Nesin sen haaaa !..

Çok karışıksın; kafam karışıyor seni düşününce…

Seni anlamakta, çözmekte, sana uymakta zorlanıyorum…

İstediğimiz gibi olsan, bize uysan, ne var sanki !..

Karışık mı olsan, yoksa olmasan mı?

Bilemiyorum, sana daha fazla kafa yoramıyorum…

Sen ne biliyorsan onu yap, diyorum ve…

Artık sana karışmıyorum…

Ama bal gibi tatlı olsan, ne olur?

:::::: :::::: :::::: :::::: ::::::

EBRULİ…

::::::Kumburgaz & Roxette::::::

2008-04-09T16:28:00.006+03:00

Yıllar önce sene 1989 yada ne bileyim 1991 yada daha ilerisi. O yıllarda dinlediğim hiçbir müziği unutmuyorum. Genelde radyoda yakalıyorum o şarkıları. On yıl da geçse, yirmi yıl da geçse; yine o şarkıları dinleyebiliyorum. Hala güzel, hala süperler. Yani onların modası geçmiyor işte.

Bir çok yabancı şarkı bana genelde “Kumburgaz” ı hatırlatıyor. Kumburgaz İstanbul’a bağlı şirin mi, şirin yazlık bir yer. Babaannemim yazlığı vardı orada. Tam hatırlamıyorum ama sanırım dokuz ya da on yaşlarımdaydım, Kumburgaz’a ilk gittiğimizde. Yazlık evimizin olduğu sitenin adı “Şirin Sitesi”ydi. Bizde Şirin Sitesinin şirineleriydik. Şimdi bu satırları yazarken; tüylerim yine diken diken oldu. Kumburgaz denince tüylerim diken diken oluyor. Ben Kumburgaz’a aşıktım.Yazın okullar kapandığında oraya gitmek için delirirdim, çıldırırdım adeta. Biran önce gitmek isterdim. Gittik mi de, zaten en az iki ay kalırdık.

1992 yılından beri hiç oraya gitmedim. Babaannem yazlığı satıp, Çınarcık’dan yeni bir yazlık almıştı. Bu yüzden oraya hiç gidemedik. Aslında isteseydim gidebilirdim. En yakın arkadaşım Sinem’in hala orada evleri var. Hep beni çağırdı; “gel kal bizde” diye. Ama ben bir türlü oraya gidemedim işte, olmadı…

Sinem demişken. Bazı günler Sinem’e uğrardık “hadi denize gidiyoruz” diye. O da içeri girin, ben hazırlanayım çıkarız derdi. Ve biz inanın o güzel, güneşli günü Sinemlerde, evin içinde geçirirdik. Saate bir bakardık ki; saat 18:00 ya da ne bileyim 19:00 olmuş.

Biraz televizyon izleyelim, akşama hangi kıyafeti giysek, dur şurayı da temizleyeyim, biraz kağıt oynayalım öyle gidelim sahile, yapılan minik-zararsız dedikodular uzadıkça uzar, gider…Bizde bu nedenler yüzünden bir de bakmışız ki; o güzel günü Sinem’in evinde geçirivermişiz…

Birden hatırladım da. Bir de sabahları erken saatte deniz çok temiz oluyor diye, sabahları yedi ya da yedibuçuk gibi saat kurar kalkardık, denize girmek için. Sinem “ siz gelip, sabah beni alın beraber gidelim” derdi. Biz kapısını çaldığımızda ise daha yeni kalkmış, uyanmış olurdu. Yani biz gelince kapı ziline uyanırdı. Halbuki o da bizim gibi saat kurup, uyanmış hazırlanmış olması gerekirdi. Onun hazırlanmasını, giyinmesini beklerken saat olurdu DOKUUUUZZZ…
*****

Böylece denize erken girme fikri hafiften yatardı. Ama ara sıra böyle olsa da, vaktinde erken saatte, o tertemiz denize girdiğimiz de oluyordu yani. Nedense sabahları deniz bir başka temiz, duru, dalgasız ve sakin oluyordu. Bir de kimsecikler olmuyordu.

“Erken saatte temiz denize girme faslı” bittiğinde ise bizim pastanemize gider, taze ve sıcacık poğaçaları çayla birlikte yerdik. Pastanemizin ismi neydi diye çok düşündüm ama bulamadım. Akşamları da hep aynı dondurmacıda dondurmamızı yerdik. Başka bir yerde olmazdı bu olay. Çünkü herkes orada olurdu. Görmemiz gereken insanlar vs…Ünlülerin, sosyetenin buluştuğu yerler vardır ya hani. Bizim içinde orası öyleydi işte...

Hiçbir zaman bu güzel anları, yaşadıklarımı geri getiremeyeceğim. Aslında düşününce ne kötü, ne acı. Bu günlerin, yaşanılanların geri gelememesi. Sizleri bilemem tabii ki de, ama benim için öyle…

Çınarcık olayına geri gelirsek, hiçbir zaman orayı sevemedim.Bütün arkadaşlarım Kumburgaz’da kalmıştı. Anılarım, güzel günlerin, yaşadıklarım orada kalmıştı. Çınarcığın denizi de inanılmaz kötüydü zaten. Sürekli yosun ve deniz anası oluyordu denizde. Onların yüzünden denize giremiyorduk. Denize girsek bile hiç zevk almıyordum denizden. Oysa Kumburgaz’ın sahili kum ve denizi de çok temizdi. Ayrıca denizin içi de taşlı değil, kumdu. Denizi birden derinleşmediği için yüzme bilmeyenler ve çocuklar rahat girebiliyorlardı. Ama ben 15-20 yıl öncesinden bahsediyorum. Artık Marmara Denizi eskisi gibi değil. Yani Kumburgaz’ın denizi de pislenmiş ve kötüleşmiş. Benim hatırladığım gibi değil yani. Ben gitmedim ama gidenlerin anlatması bu şekilde.

Kumburgaz’da benim çocukluğumun, gençliğimin en güzel günleri geçmişti. O yüzden orası benim için büyülü bir yer. Büyülü yazların geçtiği, yaşandığı yer. Çoğu eski müzikler, şarkılar bana hep orayı hatırlatıyor. Özellikle de “Roxette” ve “Bangles” . Bu iki gruba oldum olası bayılırım zaten ve bana hep Kumburgaz’ı hatırlatır…

:::I Love Roxette::: Dinlediğim zaman da hep, Kumburgaz’a doğru uzun bir yolculuk yapıyorum. Zamanda yolculuk gibi; geçmişe, yaşanmış değerli, güzel ve geri gelmeyecek günlere…

Bu kadar yıl ne oldu da, gidemediysem Kumburgaz’a. Kendime çok kızıyorum. İnsan özlediği bir yere neden gidemez ki? O yaşanan güzel günlerin, bir daha yaşanamayacağı için mi acaba?

Saat daha 24:00 olmadı...

2008-04-06T21:15:00.007+03:00

Doğum günüm bitti biliyorum ama ben yinede o gün hakkında yazmak istiyorum. Ne de olsa “Senede bir güüüünnnn, senede bir güüünnnn” değil mi? Ama…İş yerinde aldığım güzel tebrikler ve hediyelerden sonra; aşkımla baş başa o akşamı kutlamak istedik. Aslında güzel bir doğum günü partisi, kocaman bir pasta ve beni sevenlerle birlikte olmak ne güzel olurdu. Kısmet bakalım, belki ona da sıra gelir. Bir gün, çok güzel bir doğum günü partisi yaparım kendime, kim bilir…

O akşam, aşkımla & ben Cepa AVM’ nde bir yemek yiyelim, sonra da sinema da bir film izleyelim dedik. Coffeeshop Company & Budakaltı’na ilk defa o gün gittim. Güzel, nezih bir yer. Tavandaki lambalarına bayıldım ve fotoğrafını çektim. Yemek menüsü pek fazla bana göre değildi ama yinede bir şeyler yiyebileceğiniz bir yer. Ama asıl nefis olan “Donut” pastası. Yemekten sonra kakaolu donut istemiştik, ama kalmadığını söylediler. Bizde beyaz çikolatalı olanından istedik. Hafif ısıtılmış olarak getiriyorlar. Ben hayatımda bu kadar güzel ve lezzetli bir donut yememiştim. Sadece onu yemek için bile oraya gidebilirsiniz. Ben çok beğendim doğrusu. Kesinlikle en kısa zamanda tekrar sıcak donut yiyeceğim orada…

Sinemada, gideceğimiz film konusunda çok kararsız kalmıştık. Sonra “Ölümcül Oyun” adlı filme gitmeğe karar verdik. Oyunculardan birisi Jude Law’dı. O oynuyorsa iyi bir filmdir diye düşündük. Ona güvenip biletleri aldık. Ne filmdi ama? Değil mi aşkım? Film boyunca sadece iki kişi vardı. Bir villanın içinde iki kişi. 1,5 saat boyunca film, sadece o evin içinde ve iki kişiyle geçti. Ben böyle filmlerden hiç hoşlanmam, nefret ederim. Kısacası berbat bir filmdi. Uyarı: Bu filme boşuna para verip gitmeyin, vaktinizi harcamayın. Böyle bir filmi nasıl oluyor da sinemada oynatıyorlar, anlamıyorum doğrusu. Filmi izledikten sonra, izleyici bu filmden bir şeyler almıyorsa, öğrenmiyorsa, bunu izlemenin amacı nedir? Vakit öldürmek mi? Evet bizim yaptığımız aynen buydu. Çok fazla vaktimiz varmış gibi, 1,5 saat boyunca anlamsız bir şeyi izledik durduk. İnadımızdan filmin sonunu bekledik. Bakalım nasıl bitecek bu saçmalık diye…

Film bitmişti sonunda. Oyuncuya göre kara verip, filme gitmemek lazımmış. Bunu bir kez daha iyice anladım, öğrendim. Jude Law nasıl oluyor da, böyle bir senaryoyu kabul etmiş anlamadım. Demek ki, bazı yapımcılar şöyle düşünüyor. Kötü bir senaryoyu izleyiciye nasıl satabiliriz. Tabiki de iyi, tanınmış ve ünlü oyuncuları filmlerinde oynatıp, bizleri yani izleyicileri kandırarak. Senaryo çok kötü olabilir ama oyuncular ünlü. Hahahaaaaa, hiç güleceğim yoktu. Güzel bir yöntem, kolay yoldan para kazanıyorlar. Bizleri kandırarak. Sanki filmin ortasında dışarı çıkıp da, benim şunu deme hakkım mı var?

-Bu film berbatmış. Filmde sadece iki kişi oynuyor. Ben böyle olduğunu bilseydim bu filmi izlemek için bilet almazdım. Bu filmi hiç beğenmedim. Bunları söyleyip de; sinema biletini iade edip, paramı geri alma gibi bir şey var da sanki. Ama sanırım böyle bir hak, böyle bir hakkımız olmalı. Böylece berbat filmler sinemada oynatılmazdı.

Sinema keyifsizliğimi yenmek için, Schlotzsky’s de bir cappuccino içelim mi? Aşkım dedim.

Bana bol köpüklü bir cappuccino, aşkıma nefis kokan bir çay ve ikimize bir adet profitrol pasta, doğum günü pastam olarak…Hmmmm nefisti. Donut pasta duymasın sakın. Kıskanır yoksa…Ben zaten Schlotzsky’s de içtiğim türk kahvesini hiçbir yerde daha içmedim. İçekleri gerçekten süper. Tavsiye ederim, bir gün deneyin…

Bir doğum günümde böyle geçti işte. Eve geldiğimizde saat 11:00 sularıydı. Akşam aşkıma şöyle dedim;

-Saat daha 24:00 olmadı, 15 dakika var olmasına. Daha benim doğum günüm bitmedi, tamam mı? dedim, uyumadan önce. Yine o an; zamanı yavaşlatamadım, durduramadım…

Son olarak; beni hatırlayan herkese tekrar teşekkür etmek istiyorum. Telefon ile aramalarının dışında, cep telefonuma, facebook ve mail adresime gelen doğum günümle ilgili mesajlara tekrar teşekkürler. Hepsi de çok güzeldi. Beni çok duygulandırdı. Sevenlerim bana o kadar güzel şeyler yazmışlar ki…Çok mutlu ve güzel bir gündü benim için.

Bu arada doğum günü mesajlarımı uzun bir süre silmemeyi düşünüyorum zaten. Aslında buraya, bloğuma mesaj bıraksalardı hiç silinmeyecekti. Sürekli orada kalacaktı. Kural böyle çünkü. Mesaj bırakanlara duyulur…

İyi ki benimlesin, iyi ki yanımdasın...

2008-04-05T14:42:00.006+03:00

Canım dostumun, kardeşim kadar sevdiğim arkadaşımın bugün doğum günü. İkimizin adı da aynı ama bir gün farkla dünyaya gelmişiz. Ben 4 Nisan da doğmuşum, o da 5 Nisan da. Eğer aynı gün dünyaya gelseydik, bilemiyorum acayip bir şey olurdu herhalde. İsimlerimiz de aynı, doğum günümüz de aynı. Bu kadar tesadüf çok ilginç olurdu herhalde. Aslında benim doğduğum saati bir öğrenmem lazım. Hiç merak edip de, bugüne kadar sormadım anneme. Yani saat kaç da doğduğumu bilmiyorum. Ama öğreneceğim, umarım annem unutmamıştır…

Canım benim, Ebuşum;
00000000

Nice nice mutlu yıllara. Doğum gününü en içten dileklerimle kutluyorum. O kadar iyi kalplisin ki; umarım hayatın boyunca hiçbir şey seni üzmesin. Buna asla izin verme. Çünkü sen o kadar tatlı ve iyisin ki; dünyadaki hep iyi ve güzel şeyleri hak ediyorsun. Asla beni bırakma, hep yanımda ol, tamam mı? İyilik meleği hep seninle olsun…Canım benim, seni çok seviyorum…

Ebuşum, dün bana yani mail adresime yazdığın mesajı burada yayınlayacağım. Lütfen kızma bana. Senin yazdıklarının yanında benim yazdıklarım acaba çok mu sönük kaldı diye. Okuyucular karar versin, umarım seni ne kadar çok sevdiğimi anlatabilmişimdir.

Ebuşum dün benim için yazmış, 4 Nisan 2008 de...

CANIM ARKADAŞIM, KARDEŞİM BİRTANEM.... BU GÜN GÜNLERDEN EBUŞUN DOĞUM GÜNÜ. İYİKİ DOĞDUM BEBEĞİM. YOKSA SENİN DOSLUĞUNDAN MAHRUM KALMAYI DÜŞÜNMEK BİLE İSTEMİYORUM.

yyyyyyuu

CANDAN ARKADAŞLIĞIN, SEVECENLİĞİN,POZİTİF ENERJİN BANA KUVVET VERDİ HEP. İŞTE BU YÜZDEN DOĞDUĞUN GÜN SENİ SEVEN HERKESE ARMAĞAN OLSUN... İYİKİ VARSIN KARDEŞİM... İYİKİ DOĞDUN....

ttttt

MUTLU GÜNLER, EN GÜZEL AYLAR, MUHTEŞEM YILLAR EŞLİK ETSİN DOĞUM GÜNÜNE... BU ARADA HEDİYENE GÖZÜM GİBİ BAKIYORUM... HİÇ MERAK ETME TATLIM... ÇÜNKÜ AYNISINDAN KENDİME DE ALDIM. İLK BULUŞMAMIZDA ONU SANA VERECEĞİM. BENCE ONLAR DA SANA KAVUŞMAK İÇİN ÇOK HEYECANLILAR...

pppppııpppp

ÖPTÜM SENİ KOCAMANNNN

1992 yılında başlayan arkadaşlığımız, dostluğumuz, kardeşliğimiz hiçbir zaman bitmesin Ebuşum. Tamam mı? birtanem. Tekrar doğum gününü kutluyorum. İyi ki doğdun, iyi ki benimlesin, iyi ki yanımdasın…

Bu arada Ebuşum, bana almış olduğu doğum günü hediyemi, bana önceden göndermek istemişti. Bu yüzden mailime bir mesaj gönderdi ama ben hastalanınca hediyemi önceden alma fikri bir güzel yattı. Neyse inşallah önümüzdeki Pazar bize gelecekler ve görüşeceğiz. Değil mi Ebuşum?

Ebuşumun bana yazdığı mesaj çok hoştu, bu yüzden mailimden mesajı buraya kopyaladım. Neyse bunun için ondan izin almıştım nasıl olsa…Bana kızmaz yani.

Mesajı bana yazdığı tarih : 19 Mart 2008
Ebuşum demiş ki;

İŞ YERİNİN ADRESİNİ VERMEN DAHA MANTIKLI OLUR. BEN AKŞAM KARGOSUNA VERECEĞİM SABAH ELİNDE OLACAK. EN GEÇ ÖĞLENE KADAR. SÜPRİZ TABİKİ SÖYLEYEMEM. DOĞUM GÜNÜN İÇİN ALDIM. BİRAZ ERKEN OLACAK AMA, GEÇMİŞ YILLARIN GECİKMESİNİ TELAFİ EDER DİYE DE ERKEN GELECEK SANA... UMUD EDERİM Kİ KARGODA SANA GELENE KADAR HERHANGİ BİR HASAR ALMASIN.

BEN GENELDE ALDIĞIM HEDİYEYİ ÇOK BEĞENİNCE KENDİME SAKLARIM. ERGÜN SANA ALDIĞIM HEDİYEYİ GÖRÜNCE HEMEN UYARDI BENİ ZATEN "NİYETİNİ SAKIN BOZMA , BAK BUNU EBRU'YA ALDIN. TAMAM MI?" DEDİ. BİRAZ DA BU YÜZDEN HEMEN GÖNDERMEM GEREKİYOR SANA... BUDA BENİM KÖTÜ BİR HUYUM NE YAPAYIM.

BUNDAN DÖRT YIL ÖNCE OFİSTEKİ BİR ARKADAŞIMA TUZLUK ALMIŞTIM PORSELEN. SONRA ÇOK BEĞENDİM. AYRILAMADIM. VE KENDİME SAKLADIM. KÖTÜMÜ OLDU CANIM HEP ONA BAKIP ONU HATIRLIYORUM. BİRŞEY İTİRAF EDEYİM Mİ BU ARADA :( HANİ SANA AYAKLI BİR BARDAK ALMIŞTIM YA. ALT TARAFI LACİVERT. HATIRLADIN MI? O ASLINDA ÜÇ TANE DEĞİLDİ. :(( 6 TANEYDİ. :( ÜÇÜ BENDEEEEEE VE BAKIP SENİ HATIRLIYORUM. ANNEM KIZDI BANA BU YÜZDEN. NİYE SENDE ÜÇ TANESİ DİYE. AMA CANIM NE YAPAYIMMMM ÇOK BEĞENDİM BENNNNN.

KIZDIN MI BANA??? İSTERSEN VEREYİM BARDAKLARINI......

Canım benim, ben sana hiç kızar mıyım, kızabilir miyim? Üstelik böyle bir şey için, asla. Ne güzel olmuş işte, ikimizde de aynı bardaklardan var. Ebuşumu görüyorsunuz değil mi? Yine de; ne olur, ne olmaz diye hediyemi o yüzden erkenden göndermek istemiş. Çok tatlı yaaaa...

Canım benim, hediyemi dört gözle bekliyorum. Sende hediyeni dört gözle beklesen iyi olur. Hadi artık bir an önce görüşelim yani…

Aranılmak, hatırlanmak, sevilmek ne güzel...

2008-04-04T10:01:00.005+03:00

Güzel ve anlamlı günlerden bir gün daha geldi ve çattı işte. Bir doğum günü daha. Bilin bakalım, kimin doğum günü bugün? Cevap veriyorum,”Beniiiimmmmm”. Bugün doğmuşum işte, ilkbaharda. Bahar çocuğuyum ben. Bana göre en güzel mevsimde dünyaya gelmişim. Ne çok sıcak, ne de çok soğuk. Bahar mevsimini çok severim, bayılırım bahara...

Doğum günlerimde artık, eskisi gibi pek fazla sevinemiyorum. Halbuki eskiden daha mutlu olurdum doğum günlerimde. Heyecanlanırdım, içim kıpır kıpır olurdu. Belki de yaşlanmak istemiyorumdur. Yaşlanmaktan, yaşlı bir teyze yada nine olmaktan korkuyorumdur. Hiç bana göre değil yaşlılık aslında. Düşününce bile üzülüyorum, gözlerim doluyor. Herhalde yaşlanınca; gençlik fotoğraflarıma bile bakamam, bakarsam dahi ağlarım diye düşünüyorum. Düşünüyorum işte ne yapayım. Hassasım, ince düşünüyorum. Hayatımdaki, yaşamımdaki her şeyi ince ince düşünüyorum, ne işime yarayacaksa böyle olmam?..

Ama bir şeyi inkar edemem doğrusu. O da doğum günümde aranılmak, hatırlanmak, güzel sözler duymak çok güzel. İşte buna bayılmıyorum dersem yalan söylemiş olurum. Aaaaaaa bu arada hediyeler almak, ne geleceğini merak etmek de çok güzel. Yani doğum günlerimde o kadar da sakin ve heyecansız değilim hani…

İlerde, yıllar sonra eğer yaşıyor olursam; “Ben 58 yaşıma girdim” ya da “Bugün doğum günüm, 69 yaşıma girdim” demek istemiyorum. Diyemem de zaten. Utanırım herhalde, ne yapayım ben böyleyim, bir türlü ilerde yaşlanacağımı kabul edemiyorum işte. Zaten yaşımı da göstermiyorum. Beni hiç tanımayan birsine yaşımı sorduğumda; hiçbir zaman doğru yaşımı bilemiyorlar. Yeni nesil maşallah çok büyük gösterdiği için, bizler biraz şanslıyız. Onların yanında yaşımızı göstermiyoruz. Sizi bilemem ama ben ilerde, çoookkk ilerde, gerçek yaşımı söylemeyi pek düşünmüyorum. Yaşımı göstermediğim için, bu konuda doğruyu söylemesem de olur zaten.

Sizler kendinizi kaç yaşında hissediyorsunuz ? 25, 33, ne bileyim 42…Hangisi size uygun? Bana sorarsanız eğer, ben kendimi 24-25 yaşlarında zannediyorum ve uzun sürede öyle zannedeceğim. Sanırım bu böyle gidecek. Neyse önemli olan zaten genç göstermemiz, beni hiç tanımayan bir insan yaşımı nereden bilebilir ki…

İçimiz, ruhumuz genç olsun yeter ki…Bence bu daha önemli. Genç yaşta olup da; hayattan, yaşamaktan zevk almayan bir sürü insan var. Ama kimi yaşlılar var ki, hayat dolular, cıvıl cıvıllar…En güzeli de bu…İnşallah bende böyle olurum. Yaşlansam dahi hayat dolu, yaşama sevinci dolu, cıvıl cıvıl olurum.

Her şey boş aslında. Çünkü ölümlüyüm, ne zaman öleceğimi bilmeden yaşıyorum. Bu yüzden her anımın kıymetini bilerek yaşamak, öyle yaşlanmak istiyorum. Hiçbir geçen dakikamı, saatimi ya da günümü geri getirme şansım yok çünkü. Her günümüz aslında çok kıymetli. Biz her ne kadar bunun farkında olmasak da, bu böyle. Sadece bunun farkında değiliz. O yüzden bunu bilerek yaşamak en güzeli.

Bu arada bugün yani doğum günümde ne yapmayı isterdim biliyor musunuz ?

Sıcak bir yerlerde, mesela Dubai’de; yumuşak, bembeyaz kumu olan, tertemiz dibi gözüken bir deniz ve o denizde bıkıncaya kadar yüzmek, şezlongda uzanıp denizi seyretmek, mis gibi kokan havayı içime çekerek orada öylece uyuyakalmak. Ne güzel olurdu yaaaaa… Sonra da kaldığımız oteldeki açık büfe akşam yemeğini yemek isterdim, aşkımla baş başa…

Ne kadar çok isterdim bunu anlatamam.Bana verilebilecek en güzel hediye bu olurdu diyorum. Şu anda bu satırları yazarken ilk önce kardeşim Nükhet, sonra görümcem Deniz ve arkadaşım İlkay arayıp, doğum günümü kutladılar. Çok sevindim, duygulandım. Bu bile çok güzel bir hediye, hatırlanmak, unutulmamak, sevilmek. İnşallah da hayatım boyunca da böyle olur, bunu çok isterim.

Ama daha beni arayacak o kadar çok kişi var ki. Onların aramasını bekliyorum bugün. Kimler oldukları bile tek tek hafızamda. Bugün telefonumun susmayacağına emin olabilirsiniz dermişim. Biraz hava atayım, dedim de kendi kendime...

Bu kadar nutuk yeter değil mi ? “İyi ki doğdun bana, nice nice mutlu yıllar bana…” diyorum kendime. Evet kendimin, benim doğum günümü kutluyorum. Çünkü kendimi çooookkk se-vi-yo-rum, seviyorum işte…

Ömür boyu mutluluklar :::G&E:::

2008-03-31T19:09:00.011+03:00

O güzel, özel gün, o heyecanlı gün geldi ve bitti, bitiverdi işte. Halbuki ne kadar da heyecanla bekliyorduk. Ne de güzel hazırlanmıştık. Çok heyecanlıydık. Ama ne kadar çabuk geldi ve geçti. Yine zamanı durduramadım o gün. Kuzenim Egemen ve Gözde 29 Mart’da evlendiler. Onlara ömür boyu mutluluklar diliyorum. Çok mutlu bir günümüzdü o gün. Gözde ve Egemen, bizler, herkes ve her şey çok güzeldi. Nikah kıyılırken; Egemen’in nikah memuruna verdiği “Evet” cevabı, o kadar hoştu ki, salonu inletti. Arkasından Gözde’nin “Evet”i, inanılmaz yüksek ve güçlü bir evet oldu. Hatta söylemeden önce salondaki konukları uyardı bile. Çok yüksek sesten rahatsız olabilirsiniz diye. Ve alabildiğince bağırdı Gözde, “Evvveeeeeettttttt” diye. Anlayacağınız “Evet”lere bayıldık, evetlerin güçlerine bayıldık. *

Türk-Japon Vakfında yapılan nikah töreni, çok şirindi. Burada bir nikah törenine ilk kez katıldım. Daha önce hiç gitmemiştim. Nikah salonunda değişik bir şey daha yapıldı. Güzel bir slayt gösterisi hazırlamışlar. Egemen ve Gözde’nin çocukluğundan başlayarak; kendilerine, ailelerine ve arkadaşlarına ait fotoğraflardan gösterdiler. İzlerken çok duygulandım. Çok değişik, çok güzel bir düşünce, bayıldım doğrusu. Fotoğrafların içinde halam ile eniştemin evlendikleri gün, çekilmiş olan fotoğrafı da vardı. Bu fotoğraf, salondaki misafirlerden, büyük bir alkış aldı.

******
Nikah çikolatasına ise sayısal loto kuponu koymuşlar. Bu da çok değişik ve müthiş bir fikir olmuş. Bakalım, aramızdan bir talihliye çıkar belki ne dersiniz? Ama eğer çıkarsa Gözde ve Egemen’in şansıdır bu şans. Ben ilk defa nikah şekerinde sayısal loto kuponu verildiğini gördüm. Siz daha önce böyle bir nikah şekeri görmüş müydünüz ? Bence süper bir fikir, bayıldım. Sayısal lotolu nikah çikolatasının fotoğrafını çekmeyi ne yazık ki unuttum. Heyecandan olsa gerek, bir güzel yedik. Keşke bir tane fazladan alsaymışım.uuu

Akşam ise Bilkent Hotel’de düğünümüz oldu. Her şey mükemmeldi, çok güzel bir organizasyondu. Emeği geçen herkese çok teşekkürler. Salon ve masalar çok güzel süslenmişti. Aydınlatma çok profesyoneldi. Yemekler zaten çooookkk lezzetliydi. Çalınan müzikler harikaydı, kısacası çok güzel geçti. Acayip oynadık. Hatta kardeşlerimden Banu ve Nükhet ve bazı bayanlar ayakkabılarını çıkarıp, oynadılar. Topuklu ayakkabılara daha fazla dayanamadılar. Gözdeciğimin gelinliği süperdi. Kendisi de inanılmaz güzel olmuştu. Yalnız bir türlü gelin ve damadı bir arada yakalayıp fotoğraf çektiremedik. Toplu halde çekilmiş bir tane fotoğrafımız var. Buna çok üzüldüm. Hep bir şekilde çekeriz diye erteledik ve ortada hiç fotoğraf yok. Çekilen fotoğraf çok da, Gözde ve Egemen yok içlerinde. Prenses Gözdemi ve Prens Egemenimi buradan tekrar tebrik ediyorum ve ömür boyu mutluluklar, diliyorum. Hayatları boyunca her şey istedikleri gibi olsun…***

Düğün salonuna yerleştirilen sinema ekranından, düğünden önce kameraya çekilmiş görüntüleri yayınladılar. Egemen ve Gözde’nin ailesinden ve arkadaşlarından oluşan kişilerle tek tek röportaj yapmışlar ve bunları bir araya getirmişler. Kişilerden Egemen ve Gözde ile ilgili kısa kısa yorumlar almışlar. Bu da çok güzel bir düşünce olmuş, değişikti. Ama sanırım ses düzeninde bir sorun vardı. Konuşanların ne dediklerini hiç anlayamadık. Sadece ekranda kendilerini gördük o kadar. Düğün pastası da bir harikaydı. Herkesin tabağına bembeyaz kalp şeklinde pastalar geldi. Çok şıktı, hatta kesmeye kıyamadım desem doğru olur. Alıp eve götürüp, saklamak istedim. Egemen’in ve Gözde’nin düğün pastası diye…Pastanın dilimlenmiş şekilde değil de, kalp şeklinde tek bir pasta olarak gelmesi de çok güzeldi…*******
jjjjjj

Onlar ertesi günü balayına gittiler. Şu anda Antalya’dalar. İnşallah Antalya’da fazla yağış olmaz da, havalar güzel ve sıcak geçer. Kaldıkları otelde, bir o kadar mükemmel. Adı “Adam&Eve” (Adem ve Havva).Tam bir balayı oteli. Balayına gitmeyi düşünen, yeni evli çiftlere duyurulur. Yeni evli olmayanlara da duyurulur. Ben henüz gitmedim, görmedim ama fotoğraflarını görmem yeterli oldu bile. Bayıldım, aşık oldum otele, ben de gitmek istiyorum…
******
Heeeeyyyy! yeni evliler (G&E) size söylüyorum. Beni duyuyor musunuz? “Balayınız çok güzel ve unutulmaz geçsin; bal gibi, tadı damağınızda kalsın”…

Nice nice mutlu yıllara...

2008-03-25T18:16:00.006+02:00

Canım yeğenim Buket'in, bugün doğum günü. Buketciğim; nice nice mutlu yıllara, yeni yaşında herşey istediğin gibi olsun. Senin gibi güzel, senin gibi tatlı olsun...Canım kızım doğum gününü aslında Cumartesi günü Armada AVM'nde kutladı. Ama teyzesi perşembe gününden itibaren ağır ve ateşli bir şekilde faranjit olduğu için; onun doğum günü partisine katılamadı. Teyzesi evde yatıyordu; hastaydı ve çok yorgundu. Ama o kadar üzülmüştü ki, yeğeni Buket'in doğum gününe katılamadığı için. Sevgili yeğeni, umarım onu affeder. Çünkü hastalandığı için gelemedi teyzesi. Yoksa hiç böyle birşey yapar mıydı? Aslaaaaa...

*******

Umarım doğum günün istediğin gibi geçmiştir Buketciğim. Aaaartık benim kızım "8" yaşına girdi. Ama Buket'i bir görseniz, demezsiniz sekiz yaşında. Sanki sekizinci sınıf öğrencisi gibi duruyor. Maaşallah uzun boylu olacak. Umarım boyu 1.80 cm'i geçmez. Yoksa basketbolcu falan olması lazım diye düşünüyorum. Buketciğimin doğum günü hediyesini inşallah en kısa zamanda alacağım ve kendisine vereceğim. Hastalandığım için bütün planlarım bozuldu. Dört gün boyunca evden dışarı çıkamadım ki...

***

Cici kızım benim, umarım teyzenin sana ne alacağını merak etmezsin ya da çok özel istediğin bir şey varsa bana iletebilirsin. Tamam mı canım kızım, anlaştık mı? Ben kızıma istediği bir hediyeyi de alabilirim. Aslında beraber çıksak alışverişe, ya da bir yerde buluşsak, ne güzel olurdu değil mi? Sana beğendiğin bir şeyi alsak, beraber. Eskiden sana sormadan, kendi zevkime göre birşeyler alıyordum sana. Ama artık büyüyorsun ve kendi zevklerin, beğendiğin renkler ve beğendiğin farklı modeller oluyor. Annen ile bir konuşalım belki bu şekilde yaparız, tamam mı?

****
Tekrar "İyi ki doğdun Buket, iyiki varsın, doğum günün kutlu olsun, canım kızım benim"...

*****

Seni çok seviyorum...

****

SeS

Bu akşam, biraz keyif yapmak istedim...

2008-03-19T20:12:00.005+02:00

Konu 1- Dün, yani salı günü; benim için çok önemli olan bir doğa mucizesinin fotoğrafını çekemedim. İnanın o kadar üzüldüm ki, buna. Yazılarımın arasında “Onu, görmeyeli uzun zaman oldu” başlıklı yazımı okuyanlarınız olduysa eğer; beni daha iyi anlayacaklardır. Yazımda “onu” yani gökkuşağını 6-7 yıldır göremediğimi; gökyüzünde oluşmuş olsa bile yakalayamadığımı anlatıyordum. Ve ben dün işyerimdeyken yağmur yağmıştı. Yağmurun yağması durduktan sonra; saat 17:00 sularında, gökyüzünde “Kocaman bir gökkuşağı” oluştu. Gözlerime inanamadım. O kadar güzeldi ki…Belki aranızda onu görenlerde olmuştur. Çok belirgin bir gökkuşağıydı. Uzun süre seyrettim onu. Renkleri çok harikaydı. Diyeceksiniz ki; hani nerede fotoğrafı? Fotoğrafını yayınlamamışsın?Evet yayınlayamadım arkadaşlar…Maalesef fotoğraf makinem yanımda değildi. O kadar üzüldüm ki…İş yerindeki arkadaşlarıma sordum; onların da yoktu. Cep telefonumla çekmeye tenezzül bile etmedim. Çünkü çok kötü çekiyor, yani net çekemiyor. Uzun yıllardan sonra gökkuşağını görmek, nasip olmuştu. Ama ben bunun fotoğrafını çekemedim. İnanın onu seyrederken; bir yanım inanılmaz heyecanlı ve mutlu, diğer yarım ise, sinirli ve üzgündü. Öyle sinirlendim ki kendime…Neden unuttuysam şu fotoğraf makinemi? 40 yılda bir “Gökkuşağı” nı çekmek istedim, o da olmadı. Umarım bir yedi yıl daha beklemem onu görmek için. Yalnız bir daha bu kadar güzelini de görebilir miyim, onu da bilmiyorum…

Konu 2- Dünkü “Gökkuşağı” üzüntümden sonra, bu akşam biraz keyif yapmak istedim. Evet keyif. Benim evde yaptığım en güzel keyiflerimden birisi de; güzel bir cappuccino, etinin kakaolu bisküvisi veeeee de okumaktan çok zevk aldığım dekorasyon dergilerimden biri. Bu üçlüye bayılıyorum. Bugün akşam, yeni aldığım fakat okumaya bir türlü fırsat bulamadığım Livingetc. adlı dekorasyon dergisini okuyacağım. Süper bir dergi. Sizde dekorasyon dergisi okumayı seviyorsanız eğer, mutlaka alın derim. Cappuccino ise, hazır poşetlerde satılanlardan. Yoksa evimde bir cappuccino makinesi olduğunu falan düşündüyseniz, yanılıyorsunuz. Biz hazır poşettekilerle avunuyoruz. Çünkü makinesinin fiyatları acayip, cııııısssssss diye yakıyor da…

Konu 3- Bugün akşam çok yorgunum aslında. Boğazımın içi kuruyor, gıcıklanıyor ve yutkunurken zorlanıyor. Aşkım, geçen hafta soğuk algınlığı hastalığını ayakta geçirdi de. O yüzden de tam olarak iyileşemedi. Halen devam ediyor hastalığı. Sanırım artık bana geçmek üzere. Bende kendimce seviniyordum. Ohhhh be!.. Bana hastalığı bulaşmadı diye. Kendime nazar değdirdim işte. Aynı evde yaşayıp da; bunun olmaması mümkün mü? İnşallah rahatsızlanmam. Hastalanmayı; hepiniz gibi bende hiç istemiyorum. Aslında keşke şöyle bol limonlu ve naneli bir ıhlamur yapıp, içseydim değil mi? Şöyle ekşi ekşi, boğazımı bir yaksaydı, ne güzel olurdu...

*****

Neyse, sevgili cappuccinocuğum duymasın sakın, kıskanır yoksa şimdi. Benim en çok kendisini sevdiğimi biliyor ya, ondan...

Güzel bir gökyüzü, küpeler, bardak ve kolyeler falan...

2008-03-17T19:00:00.033+02:00

Geçtiğimiz cuma, tiyatroya gitmiştik. Oyunun adı "Kanlı Nigar"dı. Oyunu izlerken bir sürü fotoğraf çekip, oyun ile ilgili birşeyler yazacaktım ki; fotoğraf makinamın şarjı bitmişti. O gün işyerinde fotoğraf çekmiştim. Birde baktım ki; şarj düğmesi yanıyor. Bende eşimin cep telefonuna güvenerek çekeceğimi zannettim. O da flaş patlatmadan çekelim, oyuncuları rahatsız eder dedi ve çektiği bütün kareler, karanlık çıkmış, çok kötüydü. Kuzenim Eda da o gün bizimle tiyatroya gelmişti. Haftasonuda bende kalacaktı. Uzun zamandır bana kalmaya gelmiyordu. O yüzden çok sevinmiştim. Onun fotoğraf makinası yanındaymış. Ben de onunla çektim ama henüz Edacım, fotoğrafları mailime göndermediği için yine yayınlayamıyorum. Ne var ki; fotoğraflar olmadan yazsaydın, ne olacak? Diyeceksiniz ama, ben her yazımda mutlaka fotoğraf olsun istiyorum. Hatta benim çektiğim fotoğraflar olsun istiyorum. Ama bazen yazdığım konuyla ilgili fotoğrafım olmayabiliyor. O zaman da başka fotoğraflar koymak zorunda kalıyorum. Eğer yazımın içinde fotoğraf olmazsa; yazdıklarım çok renksiz, cansız ve anlamsızmış gibi geliyor bana. Canlı renkleri ve onlardan oluşan şeyleri çok seviyorum. Bu yüzden izlediğim tiyatro oyunu ile ilgili yazacaklarım, fotoğraflar elime geçtikten sonra olacak, öyle gözüküyor. Yazacaklarımı uzutmazsam tabiki...

******

Bugün işyerinden eve dönerken, yolda ve ben servisin içindeyken; gökyüzü o kadar güzeldi ki, anlatamam. Fotoğrafını çekmeyi çok istedim. Ne yazık ki; hala fotoğraf makinamı yanımda taşımaya alışamadığımdan dolayı çekemedim. Fotoğrafını çekmeyi istediğim bir çok şeyi bu yüzden çekemiyorum ve buna da, sinir oluyorum. Bugün çok güzel bir gökyüzü manzarasını kaçırdım anlayacağınız. Gerçi servisin içindeyken, hareket halinde nasıl güzel çıkardı o fotoğraflar onu da bilemiyorum. Ama ben servisin içinde o gökyüzünü çekmeye çalışırken; beni gören servis arkadaşlarımdan bazıları eminim ki bana içlerinden güleceklerdi. Bu ne yapıyor böyle? Nereyi, neyi çekiyor? Gökyüzü fotoğrafını ne yapacak acaba? diye, buna eminim. Ben de bu yüzden rahat bir şekilde fotoğraf çekemezdim. Zaten çoğu insanın "fotoğraf çekme" gibi bir sanatı anladığı ve anlamaya çalıştığı yok. Bunun için bir çabası da yok. Hatta bazıları var ki; fotoğraf makinasını eline alıp; ailesini, çocuklarını ve sevdiklerini bile çekmez, bunu düşünemez ve hatta beceremez bile. Oysa fotoğraflar; kalıcı anılarımız ve hatıralarımızdır. Onlar unuttuğumuz manevi duyguları bize hatırlatacak olan maddi varlıklardır. Manevi değildirler ama manevi duygularımızı harekete geçirirler. Hayatımız boyunca ne kadar çok fotoğrafımız olursa, o kadar iyi olur. Çünkü ilerde, yaşlandığımızda; çok fazla yürüyüp, gezebilecek durumumuz olmadığında; onlar bizim imdadımıza yetişecekler, bize lazım olacaklar. Onlarla bol bol vakit geçirip; anılarımızı, hatıralarımızı tazelemek isteyeceğiz. Belki de gençlik fotoğraflarımıza baktığımızda bir iç geçirecek ve belki de hüzünlenip, ağlayacağız. Buna emin olabilirsiniz...

******

Artık sürekli çantamda taşıyabileceğim küçük bir fotoğraf makinam oldu. İlk fotoğraf makinam normal ve kodak markaydı. Onu da çok seviyordum ama dijital fotoğraf makinaları çıktığında hp marka 3.2 mp olan fotoğraf makinası aldık. Eşim ve benim ortak makinamızdı. Son beş yıldır onu ve eski kodak makinamı kullanıyordum.İkisi de süper çekiyordu amaaaaa ne yazık ki boyutu biraz büyüktü. Yani sürekli çantamda taşıyabileceğim kadar hafif ve küçük değildi. Geçen hafta canım eşim bana casio- exilim marka 7.2 mp olan bir fotoğraf makinası almış. Artık çok hafif bir fotoğraf makinam var, ve bir sürü de özelliği var. Bu yüzden çok sevindim. Artık çantamda çok yer kaplamayacak olan bir fotoğraf makinam oldu. En önemli özelliği de bu bence...

******

Yukarıda gördüğünüz gökyüzü fotoğrafını işten eve geldiğimde cici fotoğraf makinamla çekmiş bulunmaktayım. Yalnız eşim onu dün akşam bayağı kurcalayıp, karıştırmıştı. Bayılıyor elektronik eşyalara. Onlarla uğraşmaktan çok zevk alıyor. Bunun sonucu olarak da ben bu fotoğrafları çekerken; meğerse otomatik flaş kapalıymış. Yani flaşsız çekmişim ve o yüzden karanlık çıktı gökyüzü. Halbuki benim gördüğüm gökyüzü daha güzeldi. Güneş battıktan sonra oluşan renkler, muhteşemdi. Bir an önce, o manzara gitmeden, bitmeden, o anı yakalayıp; sizlere göstermek, sizlerle paylaşmak istemiştim. Ama istediğim gibi olmadı. Bir dahaki sefere gökyüzü. Söz seni daha güzel çekeceğim. Anlayacağınız, bu konuda fotoğraf makinam suçsuzdur, onun bir suçu yok. Bütün suç aşkımın. Eve geldiğinde fırçalanacağını bir bilse. Heheheeeeeeee...

Şaka şaka, kıyamam ben ona...

Yukarıdaki ve aşağıdaki fotoğrafı eski makinamla çekmiştim. İnanın çekeli bir ay oldu sanırım, ama fırsat bulup da bunları bir türlü yayınlayamamıştım. Daha doğrusu sıra gelmemişti. Takılardan en çok küpeyi çok seviyorum. Yani küpe takmaya bayılıyorum. Eskiden hiç kullanmazdım. Edacığımın sayesinde oldu, onlara alışmam. Bana sürekli "Neden küpe takmıyorsun? Çok güzel yakışır sana, lütfen küpe tak, bir kere kullan alışırsın" diye diye sonunda beni alıştırmıştı. Canım benim, o benim aslında kuzenim ama, bana kardeşim kadar yakın. İkimizde birbirimiz için öyle hissediyoruz. Kısacası "O" da benim kardeşim. Bu arada bunu da buraya yazdım ya!..Dönelim diğer konumuza. Ben Eda'nın ısrarlarına dayanamayıp; yavaş yavaş, küçük ve minik boyuttaki küpelerle başladım bu işe. Artık büyük ve sallantılı küpeler bile takıyorum. Özellikle de bu tarz küpelere bayılıyorum. Bu arada artık çok fazla küpelerim olduğuna karar verdim ve bundan sonra uzun bir süre almayacağımı belirtmek isterim...

******

Takılardan ikinci olarak kolyeleri seviyorum diyebilirim. Ama takmasam da olur, çok fazla aram yok yani kolyelerle. Daha doğrusu küpeleren sıra gelmiyor onlara. Ama çok fazla kolyem var, takmayacaksam niye bunlar? Niye mi çoğu hediye de ondan. Ben artık kendime uzun zamandır hiç kolye almıyorum ki zaten.

******

Size iki pratik önerim olacak. Zaten fotoğrafları gördüğünüzde de anlamışsınızdır. İkisi de benim kendi fikrim. Daha önce kimsede ya da hiç bir yerde görmemiştim. Ama belki aranızda benim gibi bunu düşünenler olmuştur, ya da bir yerlerde görenler. Onlara birşey diyemeyeceğim zaten. Eskiden küpelerimi hep kutularda saklıyordum ve kulanacağım zaman da; istisnasız uzun bir süre diğer eşini arıyordum. Hatta bazen eşini bulamıyordum ve sinir olup, küpe takmaktan bile vazgeçiyordum. Ama artık çok kolay bir şey keşfettim. Bir yıldır küpelerimi yukarıda gördüğünüz o yeşil süslü bardağıma asıyorum. Hem küpelerim birbirine karışmıyor, hem de bozulmadan korunuyorlar. Keşke bunu daha önce keşfetseymişim. Ama tek bir sorun var ki; küpelerimi sadece bir bardağa sığdıramıyorum. Yani o kadar çok küpelerim varmış ki; 4 bardak falan oluyor hepsi. O yüzden çok yer kaplayacağını düşündüm ve diğerlerini yine kutulara kaldırmak zorunda kaldım. Ama en azından sık kullandıklarım ve en sevdiklerim bu bardağın içinde. Tavsiye ederim mutlaka siz de deneyin; eğer küpeleriniz varsa ve onları kullanıyorsanız tabiki de...

******

İkinci olarak da kolyelerimi saklamak için keşfettiğim şey. O da kupa askılığı. 3-4 sene önce Migros da görmüştüm bu askılığı ve hemen aklıma kolyelerim gelmişti her nedense. İnsanlar bunu kupalarını asmak için satın alırken, ben bunu bile düşünmemiştim. Demek ki; kolyelerimle başım fena derteymiş. Bir kolye takmaya karar verdiğimde o kolyeyi, diğerlerinden ayırmak için uzun bir süre uğraştığımı biliyorum. Zaten sonunda da takmaktan vazgeçiyordum, uğraşamıyordum yani. Bu da çok kullanışlı bir şey, mutlaka deneyin.

******

Aranızda kolye ya da küpe takmayı sevenler vardır umarım. Yoksa bu yazdıklarımı boş yere mi yazdım?.. Hııımmmmm, sizlerde takı takın, kullanın ve bayanlara önerin. İnanın seveceksiniz ve vazgeçemeyeceksiniz. Eminim ki; sizlerede çok yakışacak...

******

Not:Yazılarımın arasında gördüğünüz bu yıldızlarda; "Neyin nesi?Birde bunlarla mı uğraşmış, vay be ne çok vakti varmış" dediyseniz ya da diyorsanız eğer : Yazımı yazarken konular arasında boş satır bırakmak istiyorum. Fakat program bir türlü bunu kabul etmiyor. Bazen word dosyasında yazıp, kopyalıyorum. O zaman istediğim gibi oluyor. Bu sefer beni fena zorladı. Ben de bu yolu keşfettim. Bir daha ki sefere yıldızsız yazmam dileğiyle...

Lütfen, bu akşam rüya görmeyeyim...

2008-03-13T18:16:00.006+02:00

Nedense bu hafta bana çok zor geldi, geçmek bilmedi. Pazartesi günü işyerine geldiğimde günün çarşamba olduğunu, çarşamba günü ise perşembe olduğunu ve yemin ederim ki; perşembe günü işe gittiğimde, o günün CUMAAAAAA olduğunu zannettim. Bir türlü ikna olamadım, gün kavramımı yitirdim. Bu hafta bir türlü hangi günde olduğumu bilemedim. Oysa işyerimde masamda, duvarda bir sürü takvim var. Ama ben inatla günleri karıştırdım. Böyle bir şey bana ilk defa oluyor. Daha önce sadece haftanın bir gününü karıştırırdım. Mesela perşembe günü olduğunda, cuma günü olduğunu zannederdim. Ama bu hafta çok farklıydı; beş günde birbirine girmiş durumdaydı. Sanırım bu aralar beynim çok yorgun. Beynimin dinlenmeye ihtiyacı var.

Var da; hiçbir zaman dinlenemiyor ki…Uyuduğum zaman dinlenmesi lazım ama, rüyalarımdan sıra gelmiyor ki; beynimin dinlenmesine, mola vermesine. Onun da artık hiçbir şey düşünmeden, çalışmadan, konuşmadan, görmeden, duymadan rahat bir şekilde uyuması lazım. Bazı insanlar var ki, aramızda hiç rüya görmediklerini söylerler. Halbuki bu konuda araştırma yapan bilim adamları “İnsanların rüya gördüklerini, fakat bazılarının bunu hatırlamadıklarını” söylerler. Ben de buna inanıyorum. Tabi ki de; aranızda inanmayanlar vardır, ama onlar, yani bu işi araştıranlar öyle söylüyorlar.

İnanın ben yıllardır, uzun bir zamandır gece uyuyacağım zaman, şunları söyleyerek dua ediyorum: “Allah’ım lütfen, bu akşam rüya görmeyeyim, rahat bir uyku uyuyayım, bana izin ver “ diye. Çünkü güzel rüyaların dışında; korkunç, kötü ve stresli rüyalar da görüyorum. Ayrıca geceleri dişlerimi de sıkıyorum ve bu sıkmayla dişlerimi de gıcırdatıyorum. Böylece sesler de çıkarıyormuşum; eşim söylüyor. Bu diş gıcırdatma olayının da, ne yazık ki çaresi yok. Bunun için diş hekimleri, ağız içine yerleştirilen sert bir plak öneriyor. Alt yada üst çenenin, dişlerle birlikte ölçüsü alınıyor ve ona göre dişleri birbirine değmesini engelleyen bir ağızlık yapılıyor. Ben iki defa yaptırdım fakat kullanamadım. O ağzınızdayken uyumanıza imkan yok. Neyse artık eskisi gibi çok sık yapmıyormuşum. Eşim öyle diyooooo.

Dolayısıyla bu rüyalardan dolayı beynimin dinlenmesi önleniyor, hiçbir zaman mümkün olmuyor. Rüyaları hatırlamamak en güzeli bence. Gün içinde yeterince beynim gerekli, gereksiz şeylerle doluyor, taşıyor zaten. Rüya görmemeyi yada hatırlamamayı istiyorum. Ama bir şeyi inkar edemeyeceğim. O da; uzun zamandır görmediğim, sevdiğim insanları rüyamda görmek, beni çok sevindiriyor. Çünkü başka şekilde göremeyeceğim ki onları. Bazıları da hayatta değil zaten...

Belki ilerde “Rüya görmeyi engelleyen ilaç” diye bir şey icat ederlerse, inanın kullanacağım. Hatta bu ilacı piyasaya sürmeden ilk bende bile deneyebilirler. Beni bu konuda anlayabilecek olanlar, her gün rüya görenlerdir. Diğerlerinin zaten beni anlamayacağını ne yazık ki, biliyorum. Bu arada aranızda her gün rüya gören var mıydı ?..

Hep aklımın bir köşesinde kalıyor...

2008-03-11T16:09:00.015+02:00

Yine Facebook beni mutlu ettin. İyi ki, üye oldum sana. Bence çok güzel bir şeysin. Eğer Facebook'a üye değilseniz mutlaka üye olun, deneyince seveceksiniz, bana inanın. Birçok görmek istediğim, fakat ayrı şehirlerde yaşadığımızdan dolayı görüşemediğim arkadaşlarımın birçoğunun fotoğraflarını görme şansım oldu. Çocukları olmuş, hatta büyümüşler bile. Bazı arkadaşlarımı 6-7 yıldır hiç görmemiştim mesela, onları sanal da olsa görme fırsatım oldu. Ama Facebook sayesinde kendilerinin ve çocuklarının da fotoğraflarına bakıp, bol bol hasret ve özlem gidermiş oldum. Sanalda olsa bu beni mutlu etti, önemli olanda bu…

Bugün de böyle bir gündü benim için. Uzun zamandır kendisinden haber alamadığım eski bir arkadaşım bana Facebook dan mesaj göndermişti. Ben aslında kendisini daha önce orada aramıştım, fakat bulamamıştım. O da zaten yeni üye olmuş Facebook’a. Neyse birbirimizi bulduk, inşallah artık kopmayacağız birbirimizden. Değil mi İlkaycım? Söz ver bana…

Onunla lisede aynı sınıftaydık. O kadar güzel günlerimiz beraber geçmişti ki. Bir de Esracım vardı tabiki de. Üçümüz çok güzel günler geçirdik birlikte. Hey gidi eski günler, çok güzeldin… 18-30’lu yaşlarıma kadar geçirdiğim günlerimi hep büyük bir özlemle anıyorum. O kadar çok isterdim ki o yaşlarıma geri dönmeyi, öyle böyle değil. Ben 20’li yaşlarımda; hiç ölümü, sevdiğim birini kaybetme korkusunun ne olduğunu, aslında her an ölebileceğimi falan düşünmeden çok rahat ve eğlenceli yaşamıştım. Rahat yaşamıştım dedim, çünkü bunları düşünmediğim için. Oysa artık her an ölebileceğimi, her an hayatımdan çok sevdiğim birini kaybedebileceğimi bilerek yaşıyorum. Bu da beni maalesef etkiliyor, üzüyor işte. Elimde değil… 20’li yaşlarımı yaşarken neden bunları hiç düşünmemiştim? Neden aklıma hiç gelmemişlerdi. O zamanda insanlar ölüyordu, hepimiz ölümlüydük. Bu yeni bir şey, yeni bir icat değil ki? Ama ne varki bunları düşünmeden yaşadığınız zaman çok güzel günler, anlar, dakikalar yaşamış oluyorsunuz. Oysa şimdi ölüm, sevdiğim birini kaybetme korkusu hep aklımın bir köşesinde kalıyor, hatta oraya yerleşiyor. Arasıra hep düşündürüyor kendini. Sizi bilmiyorum ama benim artık yerleşmiş durumda. Bu şekilde yaşamaya alışmam lazım...

Bir düşüncemi, daha doğrusu bir hayalimi paylaşacağım. Ne olur bana kızmayın…Ben isterdim ki; insanlar dünyaya geldiklerinde belirli bir yaşa kadar yaşayabilsinler. Mesela 70 yada 75, ne bileyim 68 falan. Bu yaşlara kadar ölümsüz olsaydık. Daha sonra o yaşa geldiğimizde artık “Her an ölebilecek, ölümle karşılaşabilecek"olsaydık. En azından bir çocuk dünyaya getirmeye karar verdiğinizde; bileceksiniz ki, o çocuğunuz belirli bir yaşa kadar yaşayacak, erken yaşta ölmeyecek. Daha sonra şu an bizim durumumuzda olduğu gibi her an ölümle karşılaşabilir olacak. Bilmiyorum anlatabildim mi? Daha doğrusu beni anlayabildiniz mi?Yine de keşke böyle olsaydı diyorum, böyle bir şeyin asla gerçekleşmeyeceğini bildiğim halde. Çok genç yaşta çocuklar, gençler ölüyorlar. Ama biz hala hayattayız, yaşıyoruz. Aslında farkında değiliz ama çok şanslıyız ve o yüzden hayattayız. Konu neredeydi nereye geldi, değil mi? Benim sayemde oldu, suçlusu benim, biliyorum. Konumuz aslında Facebook' du...

Sonuçta; ölümlü bir dünyada yaşıyoruz ve inanın hayat, çok ama çok kısa. Ben bunu artık biliyorum. İstiyorum ki; sizde bunu farkedin, bilin. Bazılarımız için, aramızdaki şanssız insanlar için, ne yazık ki hayat, erken bitiyor. Bu yüzden sevdiklerimizle bol bol vakit geçirelim, onları üzüp, kırmayalım, onlara küsmeyelim. Eğer küstüğümüz birileri varsa lütfen bir şekilde barışalım. Karşı taraftaki haksız bile olsa; barışan, af dileyen siz olun. İlerde pişman olabiliriz çünkü; her an onlardan, sevdiklerimizden ayrılabilir ya da onları kaybedebiliriz…

Yine haftasonuydu, yine hemen bitti...

2008-03-09T23:26:00.011+02:00

1- Cumartesi günü , KC Göksu AVM’ndeydik. Sinemada güzel, istediğimiz bir film olsaydı eğer, gidecektik. Filmlere baktık, hiçbirini de beğenmedik. Beğendiğimiz filmler ise henüz gösterime girmemiş, girecek olanlardı…Böylece sinema olayı yattı. Bizde biraz buz pateni yapanları izleyelim dedik. Buz pateni yapanların hepsinde kask vardı. Bu çok güzel bir uygulama, her yerde yok yani. Oysa çocuğunuz buz pateni yaparken; eğer düşerse, kafasını koruması için çok gerekli bir şey. Optimum AVM’nde de buz pateni alanı var ama orada bunu yapanlara kask verilmiyor. Bence onlarda bu şekilde hizmet vermeli. Sonuçta tehlikeli bir spor ve yapanların çoğu çocuklar...

2- Artık hava kararmıştı, bir şeyler yedikten sonra AVM’nin en üst katından, dışarıya çıktık. Açık havada oturabileceğiniz çok güzel yerler var. Göksu gölüne karşı oturup; çok fazla demlenmiş acı çay içtik. Alırken ne kadar söylerseniz söyleyin; onlar yine bildiklerini yapıyorlar. Taze çayınız var mı? diye soruyorsunuz ve size saatlerce demlenmiş çayı, taze diye ikram ediyorlar. Neyse içmeye çalıştım, zorla…Mart ayı, daha doğrusu martın sekizi. Biz dışarıda oturuyoruz; hiç üşümeden…Bu bana çok garip geldi. Ben uzun zamandır bu ayda böyle bir şey yaptığımı hiç hatırlamıyorum da. Siz hatırlıyor musunuz? “Mart kapıdan baktırır, kazma kürek yaktırır” diye atasözü vardı. Artık bunun geçerliliği kalmadı sanırım. “Bu nasıl hava böyle diye” söylenip, durdum o akşam. Artık kar da yağmaz, ya yağmur da yağmazsa!.. Sonra göle karşı acı çayımı içerek keyfini çıkarmaya karar verdim; söylenme işim bitince tabii. Ne olursa olsun; dışarıda, açık havada olmak güzeldi, üstelik hiç üşümeden...

3- Pazar günü başka planlarım vardı oysa. Bol bol fotoğraf çekecektim dışarıda, bloğum için. Ama yine evden dışarı çıkmak istemedik, ikimizde. Ben de bunu fırsat bilerek; geçen hafta bir arkadaşımın bize vermiş olduğu; Samsun’dan gelen fındıkları kırmaya başladım. Kırma işlemi oldukça başarısız gerçekleşti. Evin her tarafı fındık kabuğu oldu. Ama her şeye rağmen çok güzel fındıklardı. Tekrar çok teşekkürler Ayselciğim; Samsun fındıkları da bir başka güzel oluyormuş. Yalnız senden bir isteğimiz olacak. Bir daha ki sefere; acaba fındıklar kırılmış ve ayıklanmış olabilir mi ?

4- Pazar gününü eğer evde geçiriyorsak; kendimle savaşıyorum. Neden mi? Kek yapmamak için. Bir yanım istiyor, bir yanım ise “sakın yapma” diyor. Bu gidişle kuzenimin nikahında giymek için aldığım elbise, bana olmayacak, dar gelecek… Sonuç olarak o keki yaptım. Afiyet oldu bize. Yedik, yarına bile kalmadı…

"İyilik meleği" hep seninle olsun...

2008-03-07T18:20:00.013+02:00

Canım arkadaşım nice mutlu yıllara...Yeni yaşında ailenle ve sevdiklerinle birlikte mutluluklar. Doğum gününü bu pasta ve çiçeklerle kutlamak istiyorum . O kadar çok isterdim ki; bunların gerçeğini sana bugün getirip vermeyi. Kendi ellerimle... İstanbul'da yaşıyor olsaydım; bugün mutlaka bunları sana vermek isterdim. İş yerine habersizce gelerek; sana süpriiiizzz yapmayı isterdim. Ama şimdi haklı olarak sen de diyeceksin ki:

{S} "Kargo ne güne duruyor , kargo ile gönderseydin bugün, şimdi elime geçerdi". Bende inan bu pastayı ve çiçekleri görünce çok mutlu olurdum, sevinirdim...

{E}Doğru; bak böyle birşey yapabilirdim. İnan hiç aklıma gelmemişti. Çiçekler iyi de ya pasta? Pasta nasıl gelecekti? Büyük bir ihtimalle bozulurdu herhalde.

{S}Onun da kolayı var. Ankara'da olup, İstanbul'da şubesi olan pastane ve çiçekçilerden bunu yapabilirsin...

{E}Sinocuğum bana bunların telefon numaralarını bir ara verirsen sevinirim...

{S}Tamam canım büyük bir zevkle yarın mailine atarım...

Muck, muck...

Evet istediğim şeyler, sadece istemekle kalmamalı. Bugün bunu "canım arkadaşım Sinem'e göndermek isterdim" dedim ve öylece kaldı. Halbuki bunu aslında gerçekleştirebilirdim. Oysa bu tür istekleri yerine getirebilen bir sürü şirketler var. Ve ben bunu biliyorum. Hmmm...

Canım Sinemciğim şimdi seni arayıp, bloğumu okuman için haber vereceğim. Çünkü bu gün doğum günün ve bunu bugün okumanı istiyorum. Her ne kadar bugün doğum gününü kutlamak için seni aramış olsamda; senin için birşeyler yazmak, sana seslenmek istedim. Buradan, bloğumdan...

İyilik meleği hep seninle olsun, asla yanından ayrılmasın. Seni çok özledim ve seni çok seviyorum...

{E}

"Göl Manzarası" alır mıydınız?

2008-03-06T23:00:00.015+02:00

Göle yürürken yolda çektiğim gölgemiz, dördümüzün...

İşyerime çok yakın; hızlı tempo ile 30 dk civarında yürüme mesafesinde. Çok şirin bir yapay gölet. Ben de tam olarak emin değilim ama yapay olduğunu söylüyorlar. Yapay da olsa sonuçta bir göl ve çok güzel. İşyerime bu kadar yakın olması çok güzel ama maalesef çok sık gidemiyorum. Geçen hafta işyerinden ben ve üç arkadaşımla birlikte, öğle tatilimizde göle yürüyüş yaptık. Çok güzeldi; gidilen yol da ıssız, sessiz ve çok fazla taşıt geçmiyor o yoldan. O gün hava kapalı ve bulutlu olmasına rağmen çektiğim fotoğraflar bence güzel çıkmış, çok beğendim. O gün göle gideceğimizi bildiğim halde, fotoğraf makinamı işyerime getirmeyi unutmuştum. Arkadaşımın fotoğraf makinası ile çektim bu gördüğünüz göl manzaralarını.

Güneşli bir gün; hatta bahar gelip, çiçekler açtığında, ağaçlar yeşerdiğinde ilk işim göle gitmek olacak. Baharda o kadar güzel oluyor ki. Herhalde ben neyin resmini çekeceğimi şaşırmış bir durumda olacağım o zaman. Fotoğrafını çekebileceğiniz o kadar çok şey varki orada. Biz gittiğimizde fazla kalamadık. Aslında gölün içinde yaşayan balıklar var. Onlara bakmak için zamanımız kalmadı. Malumunuz, işe dönmemiz gerekiyordu; öğle tatili bitiyordu...

Sizin için bol bol fotoğraf koydum bu akşam. Gölden manzaralar; umarım beğenirsiniz çektiğim fotoğrafları.Ben çok beğendim de(kendimi övmek gibi olmasın). Artık uyumam lazım, çünkü bitmiş durumdayım. Ama biraz daha yazayım ondan sonra.

Biliyor musunuz? Bloğum bugün tam bir aylık oldu. Ama ben bu bir ay boyunca mahvoldum diyebilirim. Bütün uyku düzenim bozuldu. Çok geç saatlerde uyudum. Uykuya çok düşkünümdür. Açlığa uzun süre dayanmaya çalışırım ama uykusuzluğa tahamülüm yoktur. En sevdiğim diziyi " Bıçak Sırtı" nı bile, bir aydır izleyemiyorum. Ne oldu böyle bana? İnanın ben bu soruyu kendime soruyorum, sonra susuyorum. Bloğumun dizaynını hazırlarken de çok uğraştım, araştırdım. Kısacası çok emek verdim. Bu sayede de bir çok şey öğrendim ve bundan da mutluyum. Mesela; "Photoshop" kullanmayı bile bilmiyordum. Ama artık çok iyi olmasa da bir çok şeyi photoshop da yapabiliyorum. Bloğumda yazmaktan, onunla iligili birşeyler yapmaktan, yaparken yorulmaktan ve geceleri uykusuz kalmaktan sanırım memnunum, çünkü sevdiğim bir şeyi yapıyormuşum bunu farkkettim.

Benim bu yazıyı sanırım bitireceğim yok. Yazdıkca yazıyorum. Bu yüzden artık gidiyorum, gitmem ve uyumam lazım. Sizlere doyum olmaz, bunu biliyorum. Zaten eşim de bugün bana: "Artık bilgisayara şifre koyup, kilitleyeceğim" dedi.(şakacıktan demiştir, inanmayın siz!) Bilgisayarı ortak kullanıyoruz da. Benim yüzümden son bir aydır bilgisayara elini bile süremiyor, cıssss oluyor yani. Böyle giderse; sanırım evde ikinci bir bilgisayara ihtiyaç olacak...

10-15 yıl daha bekleyemem...

2008-03-05T21:37:00.013+02:00

Bakmayın öyle! Onu böyle güzel, çilekli bir tabakta size sunuyorum diye. Ona bayılıyor, onu çok seviyor falan değilim. Fotoğrafını bile çekerken zorlandım. 12 adet soğan pozu çekmişim, sayınca farkettim de. Çok utandım doğrusu. Ama ne yapayım; daha yeni alışıyorum cansız objeleri çekmeğe; kolay olmuyor, ışık ayarı falan...Bir de dijital fotoğraf makinaları olmasaydı ne komik olurdu diye düşündüm bugün. Daha doğrusu kendi halimi düşündüm. Bloğumda fotoğraf yayınlamak için 36 yada 24 pozluk filmin dolmasını bekleyeceğim. Sonrada onu fotoğrafçıya götürüp; tab ettirip, cd' ye kaydettireceğim. Eğer fotoğraf istediğim gibi çıktı ise; yazımın içinde onu yayınlayacağım. Düşünsenize fotoğrafçıya gidiyorsunuz ve 36 pozun içinden sadece 12 adedi "bir tabak içinde çekilmiş soğanlar" çıkıyor. Fotoğrafı tab eden kişi, kesin beni çok merak ederdi diye düşünüyorum. Tabii ki de, bu zaman zarfında yazmış olduğum yazı; yayınlanmayı dört gözle bekliyor olacak. Anlayacağınız çok uzun iş olacaktı, büyük zaman kaybı. Eyyyy dijital fotoğraf makinaları iyi ki varsınız...

Eveeet ne diyordum? Araya fotoğraf makinaları girdi, konu bölündü. Evet ona bayılıyor, onu seviyor değilim demiştim. O beni sürekli ağlatıyor. Onun yüzünden mutfağa girip, yemek yapmak istemiyorum. Beni yemek yapmaktan soğuttu. Onu rondo da parçalıyorum, elime alıp da tahtanın üzerinde uzun bir sürede ince ince kesmiyorum. Bu şekilde yaptığım halde gözlerimi öyle bir yakıyor ki ! Ağlamaktan gözlerimi açamıyorum, etrafımı göremiyorum bile...

Evlenmeden önce hiç yemek yapmayı denememiştim. Daha doğrusu hiç ilgimi çekmemişti. Evlendikten sonra bu "aşçılık mesleği" ni öğrenmeğe başladım. Mecburen, açlıktan ölmememiz için. Bu arada eşim de yemek yapmayı bilmiyordu da. Bu işi birimizin öğrenmesi gerekiyordu, piyango bana çıktı. Evlendiğim günden itibaren "soğanın beni ağlatmasına" tahammül edemedim, hala da edemiyorum. Sadece bu yüzden, yemek yapma işinden soğudum diyebilirim. Bunun tek sorumlusu ise soğan . Onun yüzünden eminim ki bir çok kadın ve aşçılar yemek yaparken bu sıkıntıyı yaşıyorlar benim gibi.

Bu akşam yemek yaparken; birden şöyle bir hikaye oluşuverdi beynimde : "Sevgili Soğan" dünyada uzun bir gezintiye çıkmış. Çünkü büyük bir hedefi varmış; hedefi "En acı soğan olabilmek"miş. Dünyadaki bütün yiyeceklerin içindeki acıları içine koymayı planlıyormuş. Bunu da gerçekleştirmiş ve kendisi inanılmaz acı bir soğan olmuş. Düşünmeğe başlamış; "Acaba kimin gözlerini kör edecek kadar yakabilirim" diye...Düşünmüş ve marketteki soğanların içine bir şekilde karışmış, türünün son örneği olarak. Ebruli'nin gelip, kendisini seçmesini büyük bir zevkle beklemiş. Ebruli de gidip, o kadar soğanın içinden onu seçerek almış ve eve getirmiş. Ebruli çarşamba akşamı eve geldiğinde yemek yapmak istemiş ve "Sevgili Soğan"ı almış. Onu soymaya başlamış (soymaz olaymış!!!). Olanlar olmuş; Ebruli uzun bir süre görememiş, kör olduğunu bir daha gözlerini açamayacağını zannetmiş. Sonra gözlerin den yaşlar akmaya başlamış. Akmış akmış ve sonunda Ebruli normale dönmüş...Bu hikaye de burada bitmiş (nokta)

Gazetede okumuştum; Yeni Zelanda Tarım Ar-Ge Kuruluşu 10-15 yıla kadar "Ağlatmayan Soğan" ı üretip, piyasaya sunmayı hedefliyor, bunun için çalışmalar yapıyormuş. Bizim için, biz bayanlar ve tabiki de tüm aşçılar için. Umarım ondan önce bu soğanı başka bir ülke üretmez. Çünkü Yeni Zelenda bunun üzerinde çalışıyor, umarım ilk önce o üretir. Soğan ile ilgili şikayetlerimin hepsi doğru ama onun faydalarını inkar edemem ve savunuyorum da zaten. Yemeklerde kullanmamın dışında; arasıra çiğ olarak da tüketiyorum. Çünkü çok faydalı yenilmesi gereken bir sebze. Özellikle de pişirilmeden yenilirse...

Soğan çok güçlü bir antioksidan; vücudumuzdaki bir çok organımızı kansere karşı koruyor. Yüksek oranda C vitamini, az miktarda fosfor ve iyot içeriyor. Kandaki şekeri düzenlediği için şeker hastalığına iyi geliyor. Vücudumuzda birikmiş zararlı maddelerin atılmasını kolaylaştırıyor. Belki daha benim bilmediğim, henüz duymadığım daha bir çok faydası vardır. Zaten en başta; o olmadan yaptığımız yemeklerin, hiç bir lezzeti olmazdı. Kesinlikle lezzet öncüsü bir sebze soğan...

Ama ben yinede "Ağlatmayan Soğan" ile bir an önce tanışmak, onunla yemekler yapmak istiyorum. Öyle 10-15 yıl falan bekleyemem...

Ne zaman uçacağım ben?..

2008-03-03T21:56:00.009+02:00

Gökyüzü ne kadar güzel birşey; engin sonsuzluk, inanılmaz gece ve gündüz değişen renkler, beyaz bulutlar...Ben gökyüzünü her zaman görüyorum ama asıl yukarıdan çok yükseklerden görmek istiyorum. Aşağıya bakmak istiyorum metrelerce yükseklikten.

Ben henüz uçağa binmedim biliyor musunuz? Ben bile kendime hayret ediyorum, şaşırıyorum; "Neden uçağa binmedim" diye. Hiç böyle bir fırsatım olmadı, ne yazık ki...Zaten yurtdışına da gitme fırsatım hiç olmadı. Oysa gitmek istediğim o kadar çok ülke var ki... Kısmet bakalım bekliyoruz işte. Aslında İstanbul'a ya da Antalya'ya giderken uçağa binebilirim ama hep araba ile gidiyoruz. Şehir içinde gezebilmemiz için lazım oluyor da kendileri. Oysa havaalanından sizi karşılayan birileri olsa, şöyle sizi alıp, götürse, gezdirse ve sonra da döneceğiniz zaman sizi tekrar havaalanına bıraksa. O zaman herhalde uçak ile gitmeyi isterdim doğrusu. Bu yüzden ben ancak yurt dışına gidersem, uçağa binebileceğim. Yurt dışı planları yapıyorum, sonra da vazgeçip, iptal ediyorum da...

Aslında uçağa binmeyi en çok neden istiyorum biliyor musunuz? Bulutları ve gökyüzünü ancak o kadar yakından; uçağa binersem görebilirim diye düşünüyorum. Uçağa binmeyi istememin tek sebebi bu. Eğer binersemde öyle Türkiye'de bir şehirden başka bir şehire değil; en az 3-4 saatlik mesafede bir yere ve gündüz gitmek istiyorum. O gökyüzündeki manzarayı kaçırmadan izleyebilmek için. Yani benim derdim; beyaz bulutları, engin gökyüzünü yakından görebilmek...

Yukarıdaki fotoğraflar da eşime ait, henüz ben çekemedim böyle fotoğraflar. Almanya'ya giderken çekmişti onları. Bu fotoğrafları her zaman çok beğenirdim. Şimdi bloğumda onlar için yazı yazıyorum, bu çok güzel bir şey benim için. Neden daha önce başlamadıysam yazma işine? Kızıyorum kendime bu yüzden. Benim için her bir fotoğrafın anlamı vardır; kendi çektiğim fotoğraflarımın yeri zaten başkadır. İlk fotoğraf makinamı aldığımdan yani 1998 yılından itibaren (bu arada farkettim de 10 yıl olmuş), sürekli çevremdeki insanların; akrabalarımın, arkadaşlarımın ve ailemin fotoğraflarını çekmiştim. Manzara, doğa ve tabiat olarak çok az çektiğim fotoğraflarım var. Ama artık bu bloğumun sayesinde herşeyin fotoğrafını çekmeye karar verdim. Çünkü bana ait fotoğrafları bloğumda yayınlamak istiyorum. Bu yüzden de; ağaçlar, çiçekler, bulutlar,kediler kısacası tabiat ve doğanın fotoğraflarını çekeceğim artık. Daha önce hiç yapmadığım bir şeyi yapacağım yani; bu yüzden çok heyecanlıyım. Henüz çekmediğim fotoğraflarımın heyecanını yaşıyorum, tek başıma.Tek başıma diyorum çünkü; bu konuda beni anlayacak insanlar var mıdır bilmiyorum da ondan...

Bir an önce havalar ısınsın; bahar gelsin, çiçekler açsın istiyorum, çok istiyorum. Onların fotoğraflarını çekeceğim ya, ondan istiyorum gelmesini...

Hadi gelsene bahar, gel artık...

Şimdi kış mevsimini sevenler kızacaklar bana. Tamam kızmayın su-su-yo-rum işte, sus-tuuuummm...